#ambicja

Pomysłów wiele, ale nie chcą się zrealizować. I przeszłem na kanapę, aby się tylko marnować. Głosy mi mówią, że dalej nie mogę dokończyć tego - jednego wiersza o prokrastynacji. Ironia ta nie daje mi wakacji. Miałem na niego pomysł, ale zgubiłem go już w toku Najpierw miałem błysk w oku, a teraz go straciłem I nie mogę sobie przypomnieć, o co mi chodziło, Co z mej głowy powychodziło.

To nie wróci.

A wymyślam nowe wymówki póki nie powróci. Ale siebie nie oszukam. Czego ja właściwie szukam? Projektu nad którym pracuje od roku, Ale nigdy nie jest w produkcji toku. Tylko w pomysłu fazie. Na tej bazie, to na razie, nic nie zdołam Ale przemęczenie mam i doła, których wyleczyć się nie da, gdy dalej zwlekam I uciekam od masy problemów, plotholi I myślę że to nigdy nie wyjdzie i się zawali Ale nad budową Rzymu, Wieżą Babel trwali, ciągle pracowali. Na pewno tego, jak ja nie odkładali. Do Boga się wspinali.

A ja przewijam internet nie w poszukiwaniu inspiracji. Tylko dla prokrastynacji. I końca wymyśleć nie umiem. I tego wcale nie rozumiem. Oni byli tacy wytrwali, A mi się świat zaraz zawali. I ten pomysł pójdzie do kosza.

Czuje że jestem najbliżej tego co chciałabym osiągnąć

Jednocześnie czując że jestem najbliżej samobójstwa

Serdecznie nienawidzę tego uczucia