#insanoglu

Fark etmezler ki. Ne kadar bağırırsan bağır, ne kadar ağlarsan ağla, fark etmezler. Bazen bir suya muhtaç kalacak hale gelirsin, ama bir bardak su verenin olmaz. Bir parça umut'a muhtaç kalacak hale gelirsin, ama verenin olmaz. Bir avuç sevgiye muhtaç kalırsın, sana o sevgiyi hor görürler. Ne yapacağını, nasıl yaşayacağını ya da ne için yaşayacağını bilemezsin. Bazen ölmek istersin, o mezara girmek istersin, ama bazende yaşamak için küçükte olsa sebebimiz olduğunda 'ben ne yapıyorum ya?' Dersin. İnsanoğlu ve insan çelişkilidir. Bu çelişki bazen bir kafa bozukluğu veya düşünce yanılgısından ya da bıkmışlıktan. Bazen hiç yapmadığımız şeyler yaparız, bunu fark ettiğimizde çok geç olur. Yanımızda olan insanlar vardır. Kendimizle beraber onlarıda harcarız ama farkında olmayız bazen. Bizim için ne kadar çok çabalarlarsa çabalasınlar biz kendi bildiğimizi okuruz bazen de. Canımız yansa umurumuzda olmaz. Ama başka biri bizim canımız yandı diye ortalığı ayağa kaldırır. Bunalırsın, bıkarsın, yapmasınlar istersin. Ama en çokta buna özlem duyarsın, içten içe yapmalarını istersin, içten içe hoşuna gider. Düşünürsün 'ben ne sevap işledim de böyle insanlar yanımda?' Diye. Ama bir zaman sonra bu düşümceyi aklınızdan çıkarırsınız. Bu sefer yerini başkası alır. 'Onlarda bırakır gider, çok fazla uğraşmazlar.' Aradan bir ayda geçse, bir yılda geçse gitmezler. O zaman yanıldığınızı anlarsınız. İlk yanılgınızı o zaman yaşarsınız. Güvenmediğiniz için belki ölmek istersiniz. Belki her şeyden soyutlanmak. Ama hiç biri kurtarmaz sizi. Saçma olucak ama bazen bu yüzden bir bebekle bile oyun oynamak istersiniz. Sonradan fark edersiniz ki artık bir bebek bile sizi anlamıyor. Lafın kısası siz kendiniz ne kadar soyutlarsanız etrafınızda ki insanları teker teker kaybedersiniz. Kimse kalmaz. Bir bebeğin anlamasına ihtiyaç duyarsınız. O zaman siz ne kadar bağırırsanız bağırın, ne kadar ağlarsanız ağlayın bir duyanınız bile olmaz..