Ne ben Şirindim

Senden Elma Dağını delip,

şehre su getirmen istendi.

Ne de sen Ferhattın

Yapamayacağını bildiğin,

imkansızdan vazgeçemedin...

Ne ben Leylaydım

Ayrılığa göğüs geren,

Ne de sen Kays'tın

İsmi Mecnun'a çevrilen...

Ne ben Fatıma gibi

Gitmenden bu denli korktum,

Ne sen Ali gibi

Ey Fatıma,sen hepsine bedelsin diyebildin...

Ne ben Zeynep gibi

Geleceğinden emin,sabırla bekledim seni

Ne de sen Ebü'l-As gibi

Tüm değişim ve teslimiyetinle, Geri döndün!

Ne sen Kerem gibi

İmkansızdın,

Ne de ben Aslı kadar

İmkansızdım...

Ne ben Rabiatü'l Adeviyye idim

Tüm ömrünü,imana adayan,

Ne de sen Hasan Basri gibi

Kendi icindeki masum duyguya verilecek cevabı bilip yinede vazgecmeyen...

Ne sen Tahirdin

Sürgüne gönderilen,

Ne de ben Zühre idim

Sensizlikle sürgünü yaşayan...

Biz ki kabirde büyüyen gül fidanı idik.

Ne sen Karakoç gibi

''Elin kızının evine mektup mu gönderilir,ayıptır'' diye düşünüp,

gazetelere yazdın,

Ne de ben Mihribandım

Gazetedeki şiirleri kendime sandım...

Ne sen Yusuf'tun

İffet'in ve ihlas'ın sembolü,

Ne de ben Züleyhaydım

Yusuf'un duası olan...

Ne ben Hz. Haticeydim

Nebiler nebisine dost olabildim

Ne sen Hz. Muhammed (s.a.v) olup,

Kalp kırmadan,gözünün nuru gibi sevebildin

Ne de Adem ile Havvaydık

Tüm yaşanmışlıklardan sonra tekrar,

Arafat Dağında kavuşan...

Sen hala Srilanka'da

Ben ise dünyanın bir diğer ucunda...

Ne de biz Sümeyye ile Yasirdik

Son nefesimize kadar Allah diyen...

Yahya Kemal Beyatlı