Yolunu kaybettiysen, önce pusulanı bul!

heybemize biraz umut koyalım, güzel dilek ve dualar katalım ve birbirimizle paylaşalım. güzellikleri, iyi şeyleri verelim birbirimize ve çoğalta çoğalta büyütelim onları. yayılsın her yere, en çok da içimize yerleşsin güzellikler...

güzel yaşayın, gittiğiniz her yere güzellik katın, güzel ansınlar adınızı, güzel sevin ve güzel sevilin; dilerim...

hayatta herşey var; iyisinde de kötüsünde de sevdiklerinizle, sevenlerinizle bağınız kopmadan, birlikte herşeyi göğüsleyerek; güzel hayaller, güzel yarınlar yaşayın...

ve lütfen; sevdiklerinizin kıymetini bilin, birbirinizi sevin. çok sevin... hayal kurmaktan, sevmekten, umut etmekten, iyiyi ve doğruyu yapmaktan hiç vazgeçmeyin. kendinizden ve hayattan vazgeçmeyin...

sevgiler a.

...

💙

bırak, dağınık kalsın. bazen öyle gerekir.

kimler bizi gerçekten önemsiyor? halimizi, içimizi biliyor? peki biz biliyor muyuz onları, gerçek mi önemsememiz? birbirimizi tanıyor muyuz? ne çok soru sordum... cevaplar herkesin kendi içinde.

sorularımı hep kendime sormaktan yoruldum. cevaplardan da... son zamanlarda fark ettiğim, kimseyi gerçekten tanımadığım. ne kadar sevsem de, ne kadar değer versem de... aynı evde yaşadığım ailem ya da kan bağım olan insanlar, benim hakkımda neredeyse hiçbir şey bilmiyor, içimi, halimi bilmiyor. görmüyor. yirmi yıllık dostlarım... haberleri yok benden. neyim olduğundan, gerçekte nasıl hissettiğimden, neler yaşadığımdan, düşündüğüm şeylerden... bu kadar şey olurken yanında değiliz birbirimizin. aynı evde yaşasak da yanyana olsak da, aslında ruhen beraber değiliz. öyle hissediyorum.

ya ruhunun yakın olduğunu hissettiğin, bir bağınız var gibi hissettiğin insanlar... sanki ruhlar yaratıldığında tanışmışsınız hissi verenler. uzak olsalar da yakınlar mı? yanılsama mı, gerçek mi bu his? inandığımız hayaller, masallar, efsaneler doğru değil mi? gerçek ne? doğru ne? kim aslında kim? biz aslında kimiz? kimleyiz? bilmiyorum. hiç bilmiyorum...

bildiğim bir gerçek bu; hepimiz yalnızız... bazılarımız daha yalnız...