#bayram

Bazen bir hüzün çöker insanın içine… Sebebini tam koyamazsın, ama kalbin ağırlaşır. Sanki bir şey eksilmiş gibi, ama ne olduğunu söyleyemezsin. Sonra bir an… dün gibi gelir her şey. Daha küçüktün, daha hafiftin. Hayatın yükü omuzlarına bu kadar çökmemişti.Daha dün çocuk gibiydin aslında… Bir pazar sabahı, mutfaktan gelen kahvaltı kokusuyla uyanırdın. Annenin sesi, babanın varlığı, kardeşinin gülüşü… Her şey tamamdı. Yediğin bir lokmanın bile tadı vardı, çünkü sadece yemek değil, birlikte olmak doyururdu insanı. Şimdi aynı sofraları kursan bile… o tat yok. Çünkü o kalabalığın verdiği huzur yok.Bir bakmışsın büyümüşsün. Hem de fark etmeden. Dün salıncakta gökyüzüne bakarak sallanan sendin… bugün o salıncağı iten sensin. Elinle çocuğunu tutuyorsun ama kalbin geçmişte bir yerde asılı kalmış gibi. O an geliyor aklına: “Ne zaman oldu bu?” diye soruyorsun kendine. Ne zaman çocukluktan çıkıp bir başkasının çocukluğunu büyütmeye başladın?Bayramlar… Ah o bayramlar… Bir gün önceden kıyafetlerini yatağının kenarına dizerdin. Gözün onlarda, kalbin heyecanda… Uykuya gülümseyerek dalardın. Sabahı sabırsızlıkla beklerdin. Şimdi bayram geliyor… ama o eski heyecan yok. Kendine bir şey almak içinden bile gelmiyor. Çünkü artık öncelik sen değilsin. Çocuğuna alıyorsun, onun mutlu olmasını istiyorsun. Ama bir bakıyorsun… o da senin yaşadığın o saf heyecanı yaşamıyor. İşte o an bir boşluk çöküyor içine.Belki de en çok bu koyuyor insana…Geçmişin güzelliği değil, o duyguların bir daha aynı şekilde yaşanamaması.İnsan büyüdükçe sadece yaş almıyor…Biraz eksiliyor.Biraz susuyor.Biraz özlüyor.Ve en çok da…Eskiden olduğu kişiyi özlüyor.

Bayram hazırlıkları yükleniyor...