#mesaj

okuldayım sıkıntıdan patlıycam

geçen sene bu zamanlar tumblrde prime dönemimi yasıyordum

Ben küçükken, henüz Barbarosta iki arabanın sığmadığı. Sanki rumlardan kalma, çürümeye yüz tutmuş eski apartmanlar, kagir binalar, güneyi roman kuzeyi çingenler ile dolu olan mahallemde yaşarken en yakın arkadaşlarımdan biri ___idi. Aramızda yaklaşık 11 yaş olmasına Onun ailenin en küçüğü ve yaşlı anne-baba ile yaşıyor ve ışığını kaybettiği söylenen bu mahalledeki gençlerin toplumdan itilmiş oluşu. Mahallede yaşadığı boğulmuşluk hissinin sokağın ona sunduğu yegane geleceğin suç, yozlaşma ve şiddet olduğu için gibi türlü çeşitler nedeniyle doğan yalnızlığını birçok kez benle giderdiğini biliyorum. Dönemine göre pek iyi sayılmayan ama iş gören bilgisayarından Oyunlarını izlemek, kurmaca oyunlar yaratmak, gazetelerin eşentiyon bulmacalarını çözmek, takvim yapraklarında yer alan ve iktidarın etkisiyle her geçen yıl islamikleşen özlü sözlerini okuyup kıssaslaeı araştırmak, teras katında geceleri oturmak çocukluğumun güzel aktiviteleriydi. Bazı akşamlar evin tüm perdelerini kapatıp çizgi film baskılı cd albümünden çıkardığı cdleri dvdye koyup Kill Bill maratonu yapardık (O dönem birkaç dvd’ye Sahip olmak, 2 film izleyip kitap bilmek münevver kişi kabul edilmeniz için yeterliydi mahalle) Kaset çalarından en çok Cem Karaca dinlerdik. Fakat ekleyeyim, biz bu filmi Kill Bill gibi defalarca izlemedik. Ailesi, mahalledeki bir iki arkadaşına ve kendi sorumsuzluklarına hırım kırım ettiği için kavga ettikleri bir akşamdı. Eleman yoğun dram dolu bir akşamdan sonra bizi eve bıraktı. Yalnız O ve ben indikten sonra durdurduğu 1957 model chevrolet Bel Air'e kendisininmiş gibi yaslandı. Gecenin karanlığında kırmızısı Sokak lambasının sarı ışığı altında parıldayan bu araba o dönem tamirhanede çalışan bir delikanlı İçin 80-120 ay çalışmasına eş değer olduğundan tamirhaneye getirilen bir aristokratın arabası olduğunu ve bizimkinin arabayı diğer her şekil arabaya yaptığı gibi tamirhaneden 1 geceliğine kaçırdığını anlamak zor değildi. Her neyse, yaslandığı yerde yaktığı winston light’tan (o zamanlar 10.51 tl idi) bir nefes alıp "koktengri Sen Ağır Roman izlemiş miydin?" dedi Bazen, insanların karakterlerinin neden öyle olduğunu bildiğimiz halde göz ardı ederiz. karikatür gibi olurlar bizim için için. ama işte, Onların -yani hepimizin- yalnızlığını gördüğümüz an parçacıkları var. Sanki öylesine hafızama mimlenmiş, çok saf çok net ve her şeyi anlatan, bir daha anlatamayacak olan yani tekrarlanamayacak. bir andı benim için arabanın açık pencerelerinden gelen Vurgun 1-Atilla Özdemiroğlu ile onun burnundan üflediği sigara dumanının sokağın pis havasına karışmasını izlemek. İşte o film o tekrarlanamayacak anları belki bana tekrar yaşattığı için önemli. Ağır Romanı ilk izlediğimde, onun karakterleri anlatması ve çirkin sahneleri geçemeyecek kadar yorgun olması, Dağınık bir yatak Odasında anneanesinin çamaşırları, dökülen eski dolaplar, sırlar, dağınık ve yalnız fırtınalı yaşantılar bunların hepsini gölgeleyen eski tiyatral bir Türk filmi. Birkaç yıl geçtikten sonra bunların benim için kıymeti arttı. O dönem bir teras katımız vardı, babannem yazları salçayı burda yapardı, tek başıma teras katına çıkmam yasaktı. Hiç unutmadığım. karanlık kuyusuna bakarken imine gibi geçmişimin içine bir battaniye atıp orada uyuyor gibi hissediyorum. Bütün bu yarım kalmışlığın burukluğuyla Şimdi olsa tekrar tüm Barbaros'un, Kolera'nın insanlarının rüyasının fon muziği Salih'in mahalle dışındaki arkadaşlarından öğrendiği La Bamba olurdu.

gece 4 gibi evden ses gelmiş arkadaşımın birisi odada bu yoktu dedi (beni kast ediyor) kuzenim de sen kaçta geldin amk dedi 4-5 gibi dedim, nerdeydin diyor dışarıdaydım dedim. Cinli yemin ederim dedi ağlıczm

kopsun zaten inceldiği yerdeyim

odtu şenlikte kavga edenlerin yerlerini kapıp kavga olacak yerleri seçerken bizim sinsilik

bugün edebiyat konuşma sınavında Nihal Atsız’ın hayatını bir anlatmısım bir anlatmışım MK alkıslandım