#droga artysty

Chciałabym pisać prawdziwie i szczerze, a to jest trudność niesłychana. Mam dużo myśli na pół świadomych, jakby zabłąkanych w cudzej okolicy, które, jeżeli nawet sama sobie zechcę sformułować, już się zmieniają pod piórem i nie są takie… Jak to zapisywać? Tak jak nadchodzi czy tak jak się w słowie zmienia?

Obnażenie prawdy o sobie, choć budzi lęk, prawdopodobnie doprowadzi do zbudowania z drugą osobą autentycznej relacji - takiej, w której każdy może być tym, kim jest, i stawać się takim, jakim pragnie się stać.

Proces określania własnego ja nieuchronnie wiąże się nie tylko z zyskiem, ale i ze stratą. Odkrywamy swoje granice, a granice z definicji oddzielają nas od bliźnich. Kiedy klarują się nasze poglądy, tracimy te, które okazały się chybione. Eliminując ambiwalencję, tracimy złudzenia. Osiągamy przejrzystość, a przejrzystość wymusza zmiany.

Uprzedzenia są tylko przekonaniami, nie faktami.

Pamiętaj: artysta, jak wrażliwa roślina potrzebuje pielęgnacji. Artyści-cienie to ci, których nie pielęgnowano należycie. A oni i tak mają sobie za złe, że nie okazali się nieustraszeni na przekór wszystkiemu.

Nie chcę mi się wierzyć, że osią, wokół której obraca się cały niezbadany wszechświat, jest cierpienie; przedziwne piękno świata z pewnością ma jakieś oparcie w czystej radości!

Gdy czujecie się niedowartościowani, poirytowani albo wyzuci z sił, to znak, że inni ludzie nie są otwarci na waszą energię.

Chcemy być wielcy - i to natychmiast - ale odrodzenie dokonuje się w swoim rytmie. Z początku jest to proces nieporadny, niepewny, czasem nawet wstydliwy. Nieraz nie będziemy robić dobrego wrażenia - ani na sobie, ani na innych. Przestańmy tego od siebie wymagać. Dobre wrażenie i rozwój się wykluczają.