#bilsen

bilsen (elbette sen bilirsin) söz başkasına neden bir şehre gidince sevinirim dipten kaynayan su gibi bir şey bu hiç uyuyamazdım evimizde daha çocukken çıkar         her şeyi dışardan seyrederdim annemin saçları (kara) bir gaz lambası gölgesi gibi savrulurken             daha daha geri giderdim şehirlere uzaklara yolla beni kuytularda gezdir ten de söz de birdir güzel insan sevdiğine değil yakın yaban kaldıkça bedel bağı da sevgisi de bilsen çıkıp gidişim böyle birden daha çok gelmek istediğimden suyun hükmü kalmadı bir bulanık akıştayız (bilirsin) dökündüğüm toprak kar tozları olsaydı üstümden benim bile doyan yanlarım olurdu benzeseydi açlığım vahşinin dişlerine her seferinde ağzımda yükselme sofrayı kuruyorum tuzu (roma askerlerini) lokmayla pirinç arasındaki sırrı (bir dost söyledi atlarına pirinç verilirmiş itibarlı konukların yem yerine onun büyüdüğü şehirde) bilsen (bilirsin sen) ırmakların kavuştuğu şehirlerde bir başına kalmak isterim aşk edercesine bir masaya oturmak ölümle (bu da oldu bilirsin) hayatım senin saldığın gökyüzü takla atan güvercinler ala paçalarıyla döne döne senden haber getirdiler ayağı yer basar gibi uçarken ben bedenimden bilsen, erken başladım her şeye ben bile bile susmak bile bile dinmek için hızla girersem virajlarına sözlerini kesersem              sana varmak dileğimden bir bisiklet süzülse ara sokaktan peşinde çocuk aklım uçar hemen bilmem (sen bilirsin) kış uzun yağmur taze göbekli su marulları pıt pıt kırılırken yufka sütlerinden sözlerimi gizlesem bile gözlerimle söylerim sevdiğimi yorulduğumu görürsen kollarını aç çek çevir yeniden beni bilmediğim şehirlere yolla bahaneler bul yalanlar uydur bilirsin insan eve döndükçe değil evden çıktıkça eve dahil

( İlkyaz Şikayetçileri )