Poznałam mężczyznę bardzo zajętego. Zajętego życiem, pracą i własnym odbiciem w lustrze. Prowadził włoską knajpę, więc romantyzm miał w standardzie — jak oliwę na stole i gesty w pakiecie. Serwował go hojnie, choć raczej jako przystawkę niż danie główne.

Czas był dla niego towarem deficytowym. Zawsze w biegu, zawsze „między”. Między spotkaniami, obowiązkami i kobietami. Na rozmowę brakowało mu minut, na bliskość — nigdy. Tam grafik cudownie się rozluźniał. Widać niektóre potrzeby traktował priorytetowo, inne odkładał na później bez daty ważności.

Jego podejście było proste i wyjątkowo wygodne: najpierw sprawdzić, potem zdecydować. Intymność jako test jakości, po którym on — niczym szef kuchni — oceniał, czy warto wprowadzić danie do stałego menu. Kobieta była degustacją, nie wyborem.

Pod tą włoską fasadą kryła się próżność dobrze przyprawiona. Uśmiech zamiast deklaracji, selekcja zamiast ciekawości, ego większe niż apetyt na prawdziwą relację.

Dużo smaku. Mało treści.
I rachunek, który zawsze ktoś inny miał zapłacić.

D.30