Ale nikt mnie o to nie pytał.

Stałam na scenie życia i grałam rolę, której nie znałam.

Improwizacja słów, gestów, które wymaga ode mnie los.

Chciałabym wierzyć w to, co robię.

Chciałabym znać swoją twarz.

Ale zgubiłam się wśród świateł i cieni.

Dramaty za dramatami, a ja udaję, że nie wykańcza mnie każda scena.

Jaka tego cena? Łzy, serca, uśmiechy… prawdziwe, czy też gra?

Nim prawdę poznasz, zgasną światła.

Gdy pytają kim jestem, ja nie mam prostej odpowiedzi.

Krótko rzucam „dziwnym człowiekiem”, ponieważ brak mi słów by wytłumaczyć ten bałagan z którego się składam.

Obiecywałam, że wcisnę serce za mur i już nigdy nikomu nie pokażę jak bardzo pragnie ono kochać i być kochanym.

Poświęcałam wszystko, co dla mnie było takie cenne. Naiwnie myślałam, że ktoś to zauważy i doceni. Ale oni chcieli tylko dotknąć, a nie poczuć.

Obiecywałam sobie, że już nigdy się nie nabiorę, że już nie dam się zwieść i oszukać, ale za każdym razem tłumiłam głos „On ciebie skrzywdzi” i biegłam ślepo z nadzieją, że tym razem będzie inaczej, że nie skończy się to tragedią, rozczarowaniem i nienawiścią do samej siebie.