Zniszczona Księżniczka

,,Może kiedyś przypadkiem się spotkamy"

“I owszem, rozumiem, w związku chodzi przede wszystkim o miłość, która przezwycięży wszystko, nigdy cię nie opuszczę, nasz związek będzie dłuższy niż kredyt hipoteczny i takie tam. Ale żaden związek nie przetrwa, jeśli ludzie w nim nie potrafią ze sobą rozmawiać.”

Była zmęczona, była sfrustrowana. Miała dosyć tego że w ogóle żyje i musi funkcjonować. Nie chciała odzywać się do nikogo, nie odpisywała nikomu. Czuła że się zamyka, tak jak dawno się nie zamknęła. Nawet nie płakała, po prostu wiedziała, że nadszedł czas w którym kawałek jej duszy pozostał zamarznięty i czuła się jakby umierała.

Psychika kobiety jest zbudowana niczym pączek, jest kruchy lukier, który jest pewnością siebie, jest gruba warstwa drożdżowego ciasta, czyli wątpliwości odnośnie każdej decyzji w życiu, i jest nadzienie- okrągła kula kompleksów, która jest jej jądrem. 

“Ludzie żyją tak, jak potrafią. Tak jak ich nauczyli rodzice. Przekazali nam pewne cele, pewne fobie i dużą porcję strachu. „Nie rób tego, bo się ośmieszysz.”, „W życiu trzeba postępować racjonalnie.” „Jesteś głupia, tego nigdy nie zrozumiesz.” „Weź się za coś, co da ci pewny zawód.” „Przestań marzyć, zejdź na ziemię.” „Ludzie w twoim wieku mają już rodzinę”. Żyjemy w świecie, w którym od małego zaczynamy budować swój wizerunek. Robimy to w pracy, w domu, na Facebooku, Instagramie, etc. I w pewnym momencie tak naprawdę nie wiemy, kim jesteśmy. Nie wiemy, czego chcemy. A jeśli nie wiemy czego chcemy, to się zaczynamy do tego swojego nudnego jak chuj życia przyzwyczajać. Umieramy żyjąc, tylko chowają nas nieco później”