🗝️ TEMET NOSCE + PANTA RHEI 🌊

Letni spacer wśród szumiących lasów myśli.  

Wilk. Nie pamiętam skąd porównanie wilka do J. Najprawdopodobniej to on sam się do niego porównał. Że jest niczym wilk. Nie zapytałam o konkrety, a może zapytałam a on odpowiedział, że dziś tego jeszcze nie zrozumiesz? Z początku jak myślałam o J i go wspominałam to widziałam jego twarz także w snach. Jednak z czasem jego obraz zaczął się zacierać. Miałam kiedyś jego zdjęcie, ale w przypływie chęci wyzwolenia się spod jego uroku spaliłam wszystko i zdjęcie i list. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że nikt poza mną nie ma władzy nade mną. Dlatego spalenie nic nie dało. Czy żałuję? Nie. Treść listu jest w moim sercu wyryty a zdjęcie? Ono ukazuje powłokę w jakiej się uformował w tym wcieleniu. A jeśli tych wcieleń jest więcej niż jedno? Wracając do snów. J zaczął się zmieniać w moich snach, nie tylko fizycznie ale i zachowaniem. Doszło do tego, że śniłam obcego człowieka a wiedziałam, że to J. Dziwne, ale miewam tak, też z innymi. Teraz J śni mi się rzadziej, ale jak już się pojawia to jest w tym śnie wilkiem. Początki snu zwykle są różne jednak zakończenie jest takie samo. Stoję oko w oko w wilkiem i w tych oczach widzę J. A więc udało Ci się! Zostałeś wilkiem mówię. A on wtedy rzuca się na mnie i szarpie moją szyję. Z początku budziłam się z krzykiem, zalana potem. Jednak z czasem sen toczył się dalej. Nigdy nie czułam bólu, czułam strach, ciepło i lepkość swojej własnej krwi. W ostatnim śnie wszystko było praktycznie podobne tylko lęk wyparował. Dotarło do mnie, że to właśnie na to się umówiliśmy. To właśnie J miał mnie zabić. Moja pierwsza miłość... I zamiast strachu i złości przyszło zrozumienie i wdzięczność. A więc to ja zamieniłam Cię wilka? Jednak każdy z nas ma wybór. To koniec końców my podejmujemy decyzję. Czy nas zmuszono? Nie! Zawsze jest wybór. Czasem wydają się one bez sensu i tkwimy w żalu , że jednak mogłam wybrać inaczej, aż przychodzi ZROZUMIENIE. Wtedy wszystko zaczyna nabierać sensu, każda decyzja nawet ta najdrobniejsza doprowadziła mnie do tego momentu, do tej chwili... Co do snu z J? Nie wiem co oznacza. Jeszcze nie wiem, ale już się nie boję. Już nie!

Tak w rzeczywistości to nie tęskniłam do osób a raczej do tego jaka byłam przy tych osobach i jak chciałam być postrzegana. Przy J. byłam niczym Amelia z filmu o tym samym tytule (choć wtedy jeszcze go nie znałam) Przy T. Poznałam swoją najciemniejszą stronę i toksyczną stronę miłości. Przy BK odkryłam jak to jest mieć brata. Przy L. odnalazłam klucz do innych drzwi, drzwi które zamknęłam jako mała dziewczynka. Przy M. odkrywam siebie, w swoim tempie i na swoich zasadach. Najbardziej tęskniłam do J. To z nim kradłam te najsłodsze i najbardziej niewinne chwile. Te radosne, lekkie, delikatne jak futerko królika. Na przestrzeni lat uzbierał nam się może wspólny tydzień. Dziwiło mnie to jak tak krótkie spotkania mogą wywołać tyle rzeczy w środku. Teraz już wiem, że cała magia odbywała się właśnie "w pomiędzy". Udowodniło mi to nasze ostatnie spotkanie. Ono obnażyło te wszystkie iluzje jakie nakładaliśmy na siebie przez te lata. O T. Powiem tyle, że spędziliśmy razem prawie 7 lat. Wtedy właśnie przeszłam na drugą stronę lustra. Z kolorowego, niewinnego świata trafiłam do podziemi. Oczywiście w tym upadku do piekła, znalazłam kawałek raju. Od T przeszłam do M. Jak dotąd 15 lat. Tu spotkałam się z prawdziwą mną. To długi proces (który wciąż trwa) odkrywania w sobie wszystkich warstw i nie tępienia ich a zaakceptowania. W tym czasie przeszedł BK i nasza wieloletnia korespondencja. Bk jest moim bratem z innych rodziców. Jest bratem o tyle lepszym bo z wyboru. Był też L. łącznie spędziliśmy w swoim towarzystwie może 7 godzin. I wystarczyło tylko tyle by samą obecnością, zamknąć wieloletni strach przed burzą i by otworzyć nowe drzwi... Drzwi do ogrodu Ilangory czyli mnie. Ogród ten był zapuszczony, zaniedbany, zdewastowany. Podjęłam się pracy w nim i od tamtej chwili, codziennie po trochu wyrywam chwasty, przynoszę nowe rzeczy i tworzę swój kąt. Kobiety. Hmm... Co do kobiet, tu wyszedł kolejny program. Nie lubiłam kobiet! Może przez doświadczenia jakie mi fundowały? Począwszy od odrzucenia przez matkę. Wtedy mój pracujący ciężko ojciec zajął się wszystkim. Od karmienia, zmianę pieluch, kąpania po wychowanie. Kobiety w moim postrzeganiu były zimne, surowe, rozchwiane emocjonalnie, zazdrosne, zawistne, plotkary które nie umiały utrzymać najmniejszej tajemnicy,lubujące się w dramatach, intrygach. Matki miłosierdzia z zewnątrz a puste i diabelskie wewnątrz. Choć były i takie, które na swój sposób wiele mi pomogły. Kobiece Anioły! To one pomogły mi odkryć , że niechęć do kobiet to kolejny program. Długo mu się opierałam. Na szczęście przyszedł taran w postaci J. Ta wywołała sztorm w mym spokojnym życiu, ale przy okazji poznałam K. i E. W międzyczasie przyszła też L i J. Dzięki tym wspaniałym kobietom i ich podejściu do życia uczę się, że kobiety nie są takie straszne. Akceptując je zaczynam akceptować swoją kobiecą stronę. Bez tych wszystkich nich nie znalazłabym motywacji, narzędzi i jestem wdzięczna wsztkim razem i z osobna.

Lipiec

Dzień wyglądał podobnie a jednak inaczej. Czuję, że coś się zmienia jednocześnie nie wiąże z tym nikogo konkretnego ani nic konkretnego. Jestem w tym samym ciele, w tym samym miejscu a coś jednak jest inne.Czuję się trochę podobnie jak wtedy gdy czułam L. przez ścianę, nie wiedząc wtedy jeszcze, że jego obecność odmieni moje życie i na nie wpłynie. Choć jest tu różnica bo wtedy serce i dusza dziwnie niespokojne, pełne emocji, pragnień itp. Teraz dawana ja kipiałaby ze złości, jeszcze inna ja płakałaby. Teraźniejsza ja nie może zasnąć, ale jest we mnie pustka... Choć jeszcze przed chwilą serdecznie przytulałam wspólnego znajomego i byłam przestraszona gdy upadł. A więc czuję coś. W tu i teraz czuję, ale w pomiędzy jestem jakby zawieszona. Słucham muzyki by zagłuszyć dźwięki z zewnątrz i kiedyś muzyka przenosiła mnie do różnych światów i uczuć a teraz nie czuję nic. Teraźniejsza ja po prostu jest. Słyszy muzykę, przekręca się z boku na bok i nie czuję nic poza tym. Poznaję nowych ludzi, i w danym momencie jest mi miło, ale potem czuję nic. Było nie było... Czy tak wygląda wyzwolenie? Czuję nic, ani tęsknoty, ani smutku, ani radości, ani ekscytacji. Po prostu jestem. Czuję wdzięczność to jest wtopione we mnie. Wdzięczność jest tak jak i ja jestem. I ani mnie to nie nudzi ale też nie uskrzydla.Wdzięczność pomaga mi zobaczyć jedynie że stan w którym jestem nie jest depresją. Czym jest stan w którym teraz się znajduję? Czy ma jakąś nazwę? Czy nazwanie tego zmieni cokolwiek? To jest jak bycie w niebycie... Nie jest ciepłe ani zimne. Jak jest to nie jest ani miłe ani niemiłe. Myślenie o tym i staranie się nadać temu nazwę jest nieprzyjemne i tyle. Świadomość, że nie ma nikogo kto by mógł ukoić to coś... Uspokaja mnie a z drugiej strony denerwuje. Mój mózg nie zna tego stanu, moje ego szaleje. Idę totalnie na oślep, a może to zaczyna być obłęd? Pisałam od dziecka, ale rzuciłam to. Miałam swoich fanów, ale więcej we mnie było krytyka a potem uciszałam go miłostkami, alkoholem, pracą, muzyką, telewizją, seksem i narkotykami. Przeszłam wszystkiw kręgi piekła Dantego? Dziś udało mi się znaleźć słowa by to opisać. Zobaczymy co przenie dzień jutrzejszy.

Nie wiem Jestem niewiedzą, jestem nie jestem... Tonę a może się wynurzam? Czego się chwycić co puścić? Nie wiem... Najtrudniej jest puścić to na czym i wokół czego budowaliśmy swoje życie. Jedni budują wokół rodziny, inni wokół Boga itp itd Ja swój świat i swoje wszystko budowałam wokół myśli o bliźniaczej duszy, o tej drugiej połówce jabłka.  Kiedyś zadano pytanie wierzącej kobiecie " Co by się stało, gdyby okazało się, że Bóg nie istnieje?" kobiecie natychmiast pojawiły się łzy w oczach i nie była w stanie odpowiedzieć na to pytanie.  Ja wreszcie postawiłam przed sobą pytanie co by się stało z moim życiem gdyby okazało się, że coś takiego jak Soul Mate nie istnieje? Wiem, że to program i chcę go zastąpić innym, ale to trochę tak jakby zawaliły mi się wszystkie struktury na których budowałam swój świat... No bo co teraz? Moje życie wypełnione było tęsknotą, nadzieją, że gdzieś tam jest ktoś, kto wypełni wszystkie braki swoją obecnością.  Teraz wiem, że nikt tego nie może mi dać czegoś czego sama sobie nie mogę dać... Jednak wciąż wierzyłam w program.  Przyszedł jednak czas wyboru i to jest bolesne, niewygodne... Z mojego świata marzeń zostały zgliszcza... Czy będę miała na tyle siły by żyć w tych zgliszczach?  Bo budowanie kolejnego programu to kolejna złuda... Już raz byłam Feniksem i spaliłam się i odrodziłam się.  Przyszedł czas by spalić się na nowo...

Litha

Czasem są takie dni i nic wcześniej tego nie zapowiada, że przychodzi do nas smutek. Zastanawiam się czemu robimy wszystko aby sobie poszedł? Czyż nie jest tak, że coś spychane, oddalane, niechciane rośnie w siłę? Najdziwniejszy jest ten Smutek, który nie ma żadnego logicznego powodu.  Ale czy smutek nie jest zwyczajnym deszczem duszy? Przecież tam gdzie nie ma deszczu nie ma też roślin, życia praktycznie... I tak, dziś właśnie dziś, przyszedł do mnie. Zupełnie niespodziewany Smutek.  I zamiast go wyganiać i powiedzieć, żeby przyszedł później bo nie mam czasu, wpuściłam go do środka.  Pozwoliłam mu się rozgościć i poczuć się jak u siebie.  Zaparzyłam mu herbaty, okryłam go kocem i pozwoliłam mu być i nic nie mówić. Czyż sama jego obecność nie mówi sama za siebie...  Na pytania przyjdzie czas.

Otwarcie sezonu.

Czerwiec

Powoli umiera ten, kto nie podróżuje, kto nie czyta, ten kto nie słucha muzyki, ten kto nie obserwuje. Powoli umiera ten, kto niszczy swą miłość własną, ten kto znikąd nie chce przyjąć pomocy. Powoli umiera ten, kto staje się niewolnikiem przyzwyczajenia, ten kto odtwarza codziennie te same ścieżki, ten kto nigdy nie zmienia punktów odniesienia, ten kto nigdy nie zmienia koloru swojego ubioru, ten kto nigdy nie porozmawia z nieznajomym. Powoli umiera ten, kto unika pasji i wielu emocji, które przywracają oczom blask i serca naprawiają. Powoli umiera ten, kto nie opuszcza swojego przylądka, gdy jest nieszczęśliwy w miłości lub pracy, ten kto nie podejmuje ryzyka spełnienia swoich marzeń, ten kto chociaż raz w życiu nie odłożył na bok racjonalności.

11:11

Rozdział 36.5 :TEMET NOSCE