Senin aşkına dokunan kendini bilmez...

"Kendi nefsinin hatalarına ağlamaktan."

Mal,makam,sevgi,beklenti...

Tekrârı olmayan âhiret için servet kıymeti taşıyan şu fânî âlemde, hayatımıza bir nur doğdu zannıyla bağlandığımız; hâlbuki cazibesini cehennem ateşinin parıltısından alan ve bu sebeple putlar zümresinden sayılan insansı putlara ‘aşk’ nâmı altında meydan vermeyelim. Zîrâ putlara tebliğ ve davet olmaz; onlar yalnız tapılmak için vardır.”

Bir gün Bayezid-i Bistâmî hazretleri çarşıdan geçerken bir dervişle karşılaştı. Dervişe sert bir söz söyledi ve yoluna devam etti. Bir süre sonra kalbinde büyük bir sıkıntı hissetti. Ne kadar ibadet etse de içindeki huzursuzluk gitmedi.

Gece olunca secdeye vardı ve Allah’tan af diledi. O anda kalbine şu düşünce doğdu:

“Sen kulumun gönlünü incittin. Evvelâ onun gönlünü hoş et.”

Bayezid-i Bistâmî hemen kalktı, o dervişi aramaya başladı. Onu bulunca mahcup bir hâlde şöyle dedi:

“Ey kardeşim, seni incittim. Ne olur beni affet.”

Derviş gülümsedi ve şöyle cevap verdi:

“Sen benden özür dileyince kalbim ferahladı. Allah da seni affetsin.”

Bayezid-i Bistâmî o an büyük bir huzur hissetti ve talebelerine şöyle dedi:

Bir gönül kırmak kolaydır; fakat o gönlü almak nice ibadetten daha zordur.

Bir gece bir adam sarayın damında deve arıyordu.

Sultan hayretle seslendi:

“Damda deve mi aranır?”

Adam dedi ki:

“Ey sultan! Sen de altın taht üzerinde oturup Allah’ı arıyorsun.Damda deve aramak ne kadar garip ise, senin hâlin ondan daha gariptir."

Bir an sustu, tefekküre daldı

O gece bir sultan uyudu…

Ama bir derviş uyandı.

— İbrahim bin Edhem

“Kalb-i selîm, zikr-i Hak ile nûr bulur ve huzûra erer. Marazlı gönül ise vesvese ve şek içinde kalır. Kâsî olan kalp taş gibi katılaşır. Lâkin Hak’kı zikreden gönül sükûn ve itmi’nâna kavuşur.”

Kalbi koruyan sekiz şey vardır: Allah’ı anmak, tövbe etmek, ihlaslı olmak, sabretmek, şükretmek, tefekkür etmek, salih insanlarla olmak ve gereksiz konuşmadan kaçınmaktır. Bunlara sarılan kişinin kalbi huzur bulur...

#Allahımkalplerimizihidayetinletemizlevenurunlatecelliet

İki emânet kaldı ümmete nûr gibi,

Biri Kur’ân-ı Hak, biri Sünnet-i Nebî.

Kim sarılsa bulur Hakk’a giden yolu,

Doğdu gönle inşirâh u seher.

Sessiz gece içinde nurlu ay doğdu.

Allah’ı zikretmekle gönlüm gizli bir sır buldu.

Kalp Allah’a yönelince gecenin karanlığı dağıldı

Büyüklük bedende değil, niyettedir.

Kıymet varmakta değil, yönelmektedir.

Bir karınca, yönünü Kâbe’ye çevirir.

Diğerleri ona, “Bu kadar uzun yolu gidemezsin” der.

Karınca şöyle cevap verir:

Muhammed ﷺ buyurdu:

“Dile hafif, mizanda ağır, Rahmân’a sevimli iki söz vardır:

Sübhânallâhi ve bihamdihî, Sübhânallâhil azîm.”

“Allah’ı hamd ederek tesbih ederim; Büyük ve Yüce olan Allah’ı her türlü eksiklikten tenzih ederim.”

Yine buyurmuştur:

Ey tabîat, kudretin âyînesi,

Her zerreñ Hakk’ın nişânesi.

Hayvânât dilsiz dervîşler misâli,

Zikr ederler fıtrat hâli.

İnsân yücelir hürmet ile,

Zulm değil, şefkat ile.

Bir yaprağı incitme ey cân,