KEVS PAGE

Pano ba naman, ito lang ang naluluto ko na di masyadong komplikado. Sabi ko na lang, I'm an Adobo person. Sa lahat ng pagkakataon 'di talaga ako nagsasawang mag-adobo. Mula sa manok hanggang sa isda pati mga gulay na pwedeng adobohin.

Alam nyo kasi, sa dorm namin -- Molave Hall A Floor -- bawal doon magluto. Hindi ako sigurado kung bakit pero ang alam ko, nagkasunog na raw sa dorm namin kaya mula noon ay di na pinayagan ang pagluluto. Isa pa sa mga nalaman kong dahilan ay ang mataas na konsumo ng mga appliances panluto sa kuryente at noon, wala pang kontador ng kurtenye sa dorm kaya mahirap maningil sa mga bayad sa appliances ng mga estudyante. Malamang, malulugi sila sa amin. Kaya bawal na. 

Kayo na lang bahala magdecide kung ano bang dahilan bakit sila nagbabawal.

Pero sa dahilang naubusan na ako ng load sa cafeteria at kung may load man ako ay di rin ako bibili doon dahil sa mga putaheng di ko na halos malunok at manguya, naisipan kong bumili ng electric stove at lutuan.

Ang lutong nasa picture at Adobo. Luto ko 'iyan.

Wala namang sumasaway sa amin sa dorm sa pagluluto namin. Halos araw araw nangangamoy ang mga niluluto namin mula sa napaka bangong ginisa at maamoy na manok. Dahil dito, pinagpapatuloy jko lang ang pagluluto ko.

Ang daming issues ngayon. Pakiramadam ko nga nangunguna na ang bansa nating Pilipinas. Kita nyo naman diba, sa tv, facebook, twitter at iba pang means para makita o mabasa ng sangkatauhan. Sino nga ba o ano ang trending ngayon? Si Janine ba? O lumipas na rin ba iyon. Pero ayon sa newsfeed ko ngayon trending si Janine. Sinong Janine? Kilala mo na 'yon malamang trending din sya sa newsfeed mo.

Kita mo nga naman ang mga Pilipino, ang hilig pumapel. Ang hilig mag-comment. Ang hilig makisabwat. Mabuti sana kung nakakatulong. Hindi naman. Isang magandang halimbawa ay ang ginagawa kong ito. Di nyo alam sa panahong sinusulat ko ito ay natatawa ako sa sarili ko. Bakit ko ba ito ginagawa? Sabi ko na lang, "It runs in the blood. Pinoy eh, nosy."

Well, ang blog na ito ay hindi para sumuporta kay Janine o sa mga haters nya. Gusto ko lang gawin iyong isang example tungkol sa isang katangian ng mga Pilipino na di ko alam kung pano idedescribe. Yung ugaling kampi-kampi. Yung tipong kung sino yung nagmumukhang kawawa yun ang kinakampihan. Tapos kung yung kabila na naman yung nagmumukahang kawawa, yun na naman ang kakampihan. Balimbing ba ang tawag dun? Para saakin, tawagain na lang natin itong APInoy mentality. Kasi kung sino ang na-aapi, yung ang kakampi.

Yan, dahil sa ginawa ni Janine -- kung anuman iyon, hindi ko alam exactly kung ano -- syempre naglabasan na ang kanyang mga haters. Kesyo naaapi 'yong kabilang panig na itago na lang natin sa pangalang "Ex". Nagsilabasan na ang mga bagong salita katulad ng Najanine, Jajaninine, Jinanine and many more na para ba talagang bagong words sa dictionary. Aba! May example pa 'yon kung papaano gagamitin sa pangungusap ha. Astig. Pilipino nga naman, ang bibilis mag-isip ng mga may sense na bagay. At hindi ito irony ah, may sense naman talaga kasi naintindihan ng marami kaya ang daming likes and shares. Naku, kawawa naman ang mga Janine na walang kamuwang-muwang. One way or another, magkaroon ng conotation ang mga tao tungkol sa kung anong klase sila pagdating sa relationship. Or otherwise, magiging isang joke ang pangalan nila para sa mga bullies.

At nandito nga nga tayo ngayon sa maraming nang-aaway kay Janine lalo na sa internet. Dito naman susulpot 'yong Apinoy mentality na sinasabi ko. Oh, yan na diba, ang dami nya nyang haters, tapos, sa dami ng mga haters na 'iyan lalabas na ang mga comentary sa youtube, pangsa-cyberbully sa facebook, tweets sa twitter hanggang sa ma-overwhelm na si Janine at ang kanyang family at lalabas sa TV at magpapahayag ng kanilang side. Oh, tapos ano ang mangyayari? I'm not sure. Pero let me lay it this way. Sa nakikita ko, kapag humantong sa sa point na ito, jan na lalabas ang mga posts sa mga social networks na magtatanggol kay Janine. Syempre, sya na naman ang na-aapi. Uulitin ko, wala akong sinusuportahan. Gusto ko lang ilahad ang Apinoy mentality.

Isa pang example ay si Amalayer. Diba? Ganito ang nangyari sa kanya? Lumabas ang video nya sa youtube at naging viral sa buong pilipinas. At sino ang nagmukhang kawawa, diba 'yong lady guard. Kaya naman, upang ipagatanggol ang na-aapi, they mocked amalayer girl at ginawang katatawanan ang videong ito para lang ipagtanggol ang kawawang lady guard. Oh, tapos ano, 'yan na, ang dami nang news. Iyan na nga, na cyber bully na si Amalayer, nagkasakit na ang ibang family member nya, dineactivate nya na ang mga account nya sa social netwoks, nagpahayag na sya ng side sa media. In short, nangawawa na siya. Tapos ano, dahil kawawa na sya, jan na lumabas ang mga mapagtanggol na Pilipino. Kesyo kasalanan naman daw ng guard, wala daw kasalanan si amalayer, misunderstanding lang daw. Wow! Ano ba talaga? Kailangan pa bang gawing malaking issue ang mga yan?

Hello Filipinos, Hwag nyong gawing korte suprema ang internet. Let them settle their own problem without involving the whole country. Pili-pili rin ng palalakihing issue, aba.

Apinoy mentality, kampihan system, pa-epal. Sana naman ang pairalin natin ay ang pagmamabutihan. Kung may mag-aaway man, huwag na nating palalain pa. Sana kung may gagawin tayo ay yung mga makakatulong lang para magka-ayos ang dalawang panig. Hindi man magkakabalikan, o mababago ang nakaraan, at least yung magkaka-intindihan at hindi lalong lalala ang sitwasyon, walang samaan ng loob. Hindi yung lalaki ang aissue at magkakatapakan pa ng dangal. Wala namang perpekto diba?

Tiwala, hindi 'yon freebies na pwede mong hingin. Hindi rin 'yon katulad ng mga produkto sa mga tindahan na pwede mong bilihin. Hindi rin ito isang bagay na basta-basta na lang ibinibigay dahil para itong isang sugal na maaaring mabuti o masama ang kalalabasan na maaaring puso, damdamin at pagkatao ang nakataya. Ang tiwala ay katulad ng pagmamahal na sa kanilang pagkakatulad ay hindi mabubo ang isang magandang relasyon kung ang dalawang ito ay hindi magkasama. Ngunit katulad ng pagmamahal, ang tiwala ay hindi rin ibinibigay ng buo dahil katulad ng pagmamahal, kapag ibinigay mo ng buo, ikaw ay magmumukhang tanga.

Para isa isang taong minsan nang nasira ang tiwala sa kanyang kaibigan, kapamilya, o minamahal, kadalasan ay nagiging mahirap para sa kanya na muling magtiwala pa sa iba. Lalo na kung nasa kanya ang malaking kawalan dulot sa pagsira sa tiwalang ibinigay nya sa taong kanyang pinagkatiwalaan. Tiwala, napakalaking issue. Kasabay na nito ang pagdududa, pag-aalinlangan, pagtatanim ng sama ng loob, pagkagalit at marami pang iba.

Nais ko sanang ilahad ang temang ito sa pananaw ng isang taong misan nang nasaktan sa pagbibigay ng tiwala, sa aking sarili mismo. Ngunit sa kabilang banda, aking naisip, minsan na nga ba talaga akong nasaktan dahil sa pagbibigay ng tiwala o natatakot lamang akong isugal ang aking tiwala sa dahilang ayokong masaktan.

Marahil ay dumemepende ang resulta ng pagtitiwala sa kung kanino ito ibibigay. Hindi ko masabing parepareho ang magiging resulta ng pagbibigay ng tiwala dahil magkaka-iba ang bawat tao. Higit pa rito, hindi lang tao ang maaaring pagkatiwalaan. Gayun pa man, sabihin na lang nating mahirap magtiwala sa mga tao.

Unahin na natin ang ating sarili. Tiwala sa sarili, mabuti ang may kakaunti at di nakakabuti kung sumosobra. Ang tiwala sa sarili ay parang isang paris ng pakpak na mag-akyat sa iyo sa isang napakataas na lugar na kung anong taas ng iyong marating ay ganon din kasakit kung ika'y bumagsak. Ang kawalan naman ng tiwala sa sarili ay tila isang paraan na pag-kulong sa kakayanan ng isang tao. Isang pagkakakulong na mahirap kumawala lalo na kung walang tutulong. Ang kawalan ng tiwala sa sarili ay hindi mabuti sa atin maging ang pagkakaroon ng sobra. Hindi ito madaling ibalanse ngunit hindi imposible.

Ang tiwala naman pagdating sa pag-ibig ay mahirap ipaliwanag. Napaka lawak nito. Ang alam ko lamang, madali itong ibigay ng buo sa simula ngunit pag ikaw naman ay nasaktan, mahirap nang ibigay kahit pa sa isang katiwa-tiwalang tao. May iba naman ding masasabi nating  galante pagadating sa pagbibigay ng tiwala. Sila yung mga paulit-ulit nang nasaktan sa pagtitiwala sa mga manloloko, di na natuto kaya lahat na lang ipinapagkatiwala pa rin sa kung sino man ang dumating. Mararahil ay maiisip natin na tanga mga taong ito ngunit sa kabilang banda ay hindi natin sila pwedeng husgahan sa kadahilanang may mga ibang bagay rin silang pinagdadaanan na maaaring ito ang dahilan kung kaya't ganito ang nagyayari sa kanila pagdating sa pagbibigay ng tiwala. May mga tao naman na kabaliktaran ng pangalawa nating nabanggit. ito 'yong tipong, nariyan na 'yong isang taong katiwatiwala, hindi pa rin makapagbigay ng tiwala na walang halong pagdududa. Umaabot pa sa puntong marami nang istorya ang nabubuo sa kanyang isipan na lalo lamang makakapagpataas ng pagdududa samantalang wala naman talagang dapat ipag-alala. Masasabi kong sa isang banda ay ganito ako. Mahirap rin pakisamahan ang ganitong klaseng tao. Lalo na pagdating sa pag-ibig. 'Yong tipo bang ginawa mo na lahat naghihinala pa rin. Pero sa kabilang banda, h'wag rin sana nating husgahan ang mga taong ganito. Marahil ay mayroon lamang silang karanasan sa kanilang nakaraan na lubos na nakapanakit sa kanila kaya't sa tuwing naiisip nilang magtiwala, takot ang nararamdaman nila. Maaari ring marami na silang nakikitang nasasaktan at ayaw nilang matulad sa mga ito na kahit naisin man nilang magmahal, may isang boses na bumubulong sa kanila na h'wag silang magtitiwala dahil masasaktan sila. Sa bandang huli, madalas pa ay nasasaktan rin sila dahilan sa hindi sila makapagbigay ng tiwala sa taong sana ay magbabago ng pananaw nila tungkol sa pagbibigay ng tiwala sa pag-ibig.

Ang ikahuli, tiwala sa Panginoon. Ang tawag nila dito ay pananampalataya. Madalas tayong nagkukulang dito at ito ay  hindi nakakabuti. Kung tayo ay may malaking tiwala sa Panginoon, ito ay mabuti dahil kailan man ay hindi niya tayo bibiguin.

Been thinking about these past few months and as I reminisce one of my biggest problems, I came to think that as the time flies, it simply became not much of a big deal after all.

I've been through a lot -- as for me it's really quiet a lot. I've done stupid stuff, said foolish words, became too emotional, cried like a freak, lost friends, seen people change, been through denial, gone short of cash, lied, been lied on, hoped, got disappointed, frustrated, been rejected, tried, failed, trusted the wrong person, broke a heart, got my own heart broken and many more.

But through all of these, my ever-adjusting self was able to device a way to somehow cope with everything.

I endured and as of this moment I am enduring.

I used to sulk and stay in my room whenever I'm down, but good thing I realized that I have friends -- real ones -- I learned that good memories with friends can override all sad memories. I learned to hangout with different types of people and also, I learned what are the types of people I shoud avoid hanging out with.

I realized writing relieves stress, expression of my thoughts eases the burden being carried by my mind. And thus by writing this, as of this moment I am being relieved.

I came to realize that singing... Let's not talk about it. Jut sing it out loud.

Well, I'm running out of words.