...

Merhaba, mesajınızı şimdi gördüm. Biraz geç oldu, 9 sene kadar. Nasılsınız, neler yapıyosunuz. Kim olduğunuza dair hiçbir fikrim yok. Sizin cümlelerinizle bitireyim, Okumayacaksın belki de, görüşmek dileği ile

Sessizlik. Sensizliği tanımlayan tek kelime bu, Özlemi. Hasreti. Sevgiyi belkide. Sana dayir ne varsa ey sevgili, Çoğu zaman sessizlik temsil ediyor. Seni en güzel sessizlik anlatıyor. 'Sen' deyince kelimeler düğümleniyor boğazıma. Dudaklarımda hayat bulamıyor kelimeler. Dökülüyor anzak askerleri gibi çanakkale boğazına, Hepsi boğazda, boğazımda Düğümlü... Seni anlatmaya yetmiyor hiçbir lisan. Aynı şekilde, Aklımdan ışık hızında ilerleyen düşüncelerde yetersiz. 'Sen' dedim mi duruyor zaman. Duruyor mekan. Kim bilir hangi alemlerde yüzüyorsun şuan. Kim bilir hangi ufuklara yelken açtın en sevgili. Senin seyir eylediğin alemlerde kulaç atmak için neler vermez bu, Yitik ve Bitik insan. Seni minik bir an dahi seyir eyleyebilmek için, Nelerini vermez bu can. En sevgili Akşam yatıyorum sen. Sabah uyanıyorum sen. Hayallerde sen. Alemlerde sen. Sana dayir ne varsa bir özlemde gizli. Birde sessizlikte. ... Kelimelerimin yine bağlandı basireti. İçimde kopan fırtınaların yanında, Söyleyebildiklerim, Devede kulak olsa teselli bulurdum. En fazla, Devede bir kıl tanesi. Mumdan farksız eriyip giden bu hayat baharım. 'Sen' ile geçti. Yada sensizlikle. Sessizlikle. Havanın olmadığı ortamda Çığlık basıyorum sanki. Çıkmıyor sesim soluğum. Karabasan oturmuş göğsüme. Nefes dahi alamıyorum. Sensiz ben, Yaşamakta dahi zorlanıyorum en sevgili. Baktığımda kaybolmak istediğim bir çehren vardı. Hatırlamakta zorlanıyorum. Utanıyorum sebepsiz. ... Birbirinden anlamsız ve alakasız onlarca kelime grubu yazdım sana. Yazmadım belkide Kustum. Bilmiyorum. Çok seviyorum seni. Çokça özlüyorum. Çok... Sessiz.....

cincikliyoruz.blogspot.com.tr

Akrostişin son dizesindeki Z harfi...

Iyilik diyarı, bizi hedefe götüren kestirme bir yol, kötülük ise bilinmez pis bir labirent. Yolun sonundaki mutlak ölümü unutup, hayatın bir dizi aldatmacasına kananlar, hiç ölmeyecek gibi yaşarlar. Dünyanın sayılı günleri için yapmayacakları iş yoktur. Hayata dair her türlü istek ve arzularını çevresindekiler belirler. Çünkü onlar zayıf karakterlidir ve kendi isteklerinden çok aldığı kararın etrafındaki insanlarca yorumlanmasına önem verirler. Gösteriş için yaşarlar ve yalnız ölürler. Samimiyetten uzak, yapmacıklığın zirvelerde dolaştığı bir dünyada yaşarlar. Onlar, insanlıktan zerre kadar nasibini almamış altın semerin altındaki eşeklerdir! Her biri koyundur. Kendilerine ait bir siyasi yada ideolojik görüşleri yoktur. Kendi kafasında ‘’büyük’’ yada bilgili diye nitelendirdiği kişilerin iyi yada kötü yönlendirmesine harfiyen uyarlar. Öğrenilen bilginin doğruluğu, yada yanlış olması onlar için önemli değildir. Sorgu yetenekleri ne yazık ki gelişmemiştir... Neyse... Bizim bu koyun sürüsü hedeflerini çıkışın olmadığı labirentte ararlar, iyiliğin ne olduğunu bilmeden kötülükte can verirler. Doyumsuzdur onlar. Hiçbir dünyevi zevk yetmez onlara. Dünyaları yeseler yinede açız derler. Onların gözünü sadece toprak doyurur. Oysa iyi insanlar öyle midir? iyiler aç olsalar bile tokuz derler. Çünkü onlar karakterli insanlardır. Gururludurlar... Işleri güçleri elindeki nimetleri paylaşmak, düşenin elinden tutmaktır. Belirledikleri hedefler masumanedir. Gösterişi sevmezler. Kalp kırmak, ah almak korkulu rüyalaridir... Sahi kaldi mi böyle insanlar?

...

Bazı insanları ölüm ayırır gencecik yaşında. Ne acıklı sondur o. Tüm kelime grupları yutkunmaya üşendiğiniz boğazınızda düğümlenir kalır. Kurduğunuz onca hayal, güzellikler ve mutluluğun, ferahlatan gölgesinde hayat defterine yazılmış düzinelerce sayfa... İz bırakan en büyük ayrılıktır ölüm. Sonsuzluğu aralayan kapıdır... Sadece ölüler gömülmez, yakınını kaybeden, onunla birlikte ruhunu da bırakır toprak altında. Yakın bir akrabası gelir, o cansız  bedeni beyaza bürüyen kefeniyle birlikte indirir toprağa. Sayısını yalnızca mezarcıların bildiği birkaç tahta gelir yakınların arasından. Özenle yan yana dizilir o tahta parçaları. Acı, büyüleyen bir kuvvete dönüşür o yakın akrabada. Kadere nefretle savaş açarcasına tekmeler dizdiği tahtaları. Sonra büyük bir gürültü ile doldurulur toprak yarım kalan boşluğa. İnsanlar çaresizce atarlar toprakları, aslında ezilen en yakınlarıdır, her defasında dahada karanlığa gömülür onlar. Mezar ilk günden yıkanır gözyaşları ile. Beş dakika, on dakika, bir saat, iki saat... Herkes toplanır bir evde, sessiz çığlıklarla yasını tutar. Yalnız kalır o beden toprak altında. Kıyamet gününe dek çıkmamak üzere kalır orda. Olayın üzerinden seneler su gibi akıp geçer. Cenazede bulunan tüm insanlar bir bir yenik düşer bu hayat serüvenine. Acıları tıpkı merhum gibi kaybolur karanlıklarda... Kuytu bir hastanede geceyi inleten bir çığırtı duyulur. Bir bebek merhaba der hayata ve doğanın acımasız çarkları düzenle dönmeye devam eder... 

Her şeye rağmen yaşamaya değer... Hassiktir ordan

Yaşım yedi. İlkokul birinci sınıftayım o zamanlar. Miniciğim daha incemi ince kısa boylu sıska bir çocuğum diğer arkadaşlarim gibi. Üstümdeki kıyafetler biraz büyük bana göre. E malum seneyede giymem lazım, ah anne! Sıra olduk bahçede okulun bir yada ikinci haftası. Hiç bilmiyorum yalan söylemek gibi olmasın. He bide bizim zamanımızda andımız vardı. Her sabah beş altı kişi kürsüye çıkar bağıra bağıra ant içerdi… Andımızdan sonra ikişerli sıra olunur sıranin bozulmaması adına herkes yanındaki arkadaşı ile el ele tutuşurduki herangi bir sira kayması olmasın. Sınıfta bi kız var yakmışım ben ona abayı… Her sıra olunuşunda onunla yanyana gelip el ele tutuşmak için insan üstü çabalar sarfediyorum. Günler akıp gidiyor ama ben onunla denk düşemiyordum. E utanmada var hele heyecan… Yanyana gelince sohbet etmeyi bırak nefes dahi zor alıyordu insan. Taşıdığım, o iç organlarımı koruyan göğüs kafesim kalp ritmine ayak uyduramayıp yola doğru paramparça halde savrulacak gibi olurdu.. Ve birgün nihayet yatmadan önce kurduğum hayaller vede ettiğim onlarca dua sayesinde yanyana gelmiştik onunla… O an… Mutluluk gözyaşları dökebilirdim. Hissettiğim ve kapıldığım onlarca duygunun tarifi yoktu ve suan yazarken farkediyorum hayatımın en mutlu gününü yaşamaktaydım belkide. Düşündükçe çıldırır gibi oluyordu insan… Gecelerdir düşünüp durduğum şey, düşündükçe yedi yaşındaki o sıska bedeni yumruklayan kalp atışları öğretmenimizin el ele tutuşmanıza gerek yok demesiyle birlikte uçup gitti uzaklara. Mutluluktan değilde uzuntuden ağlar gibi oldum. İlk ask.. Ellerini ellerimde hissetmenin verdiği o ilk heyecan duygusu.. hepsi uçup gitmişti.. Yasadiğim keder beni harap ediyordu o minik sıska bedenim harap olmuştu.. Ettigim onlarca dua kurduğum sayısız hayal… İlk aşk. Bana ilk aşk dendiginde aklıma hep bu anı gelir.. eskilere dönerim, çok eskilere

Ölümün sıcak nefesi yüzümü ısıtıyor. Mayışıyorum biraz. Her soluk alıp verişimde daha mı boka sarıyorum ne. Acayip bunalıyorum bir bilsen. Zaman öyle çabuk geçiyorki... Kendimi her gün yatağımın başında buluyorum. Sanki... Sanki günlük yaşantılar birer hanisülasyon gibi. Sanki sadece uyumadan önce ben beni biliyorum. Sanki diğer zamanlar koca bir boşluk. Sanki hayat değersiz geçici bir evre... Sanki uyanamayacak gibi oluyorum ben, bazen. Bazen sanki ben hiç uyanmak istemiyorum. Sonsuzluğa bir uyku çekmek istiyorum. Öyle sıkıldım öyle bunaldım ki ah bir bilsen... Herşey üstüme geliyor sanki.. Hayatın bize diretip durduğu şey iyi bir iş ve bol paralı bir hayat değil mi. İyide bunalıyorum ben düşününce bile. Öyle sıkılıyorum ki bazen ah bir bilsen. Ya çekip gidicem buralardan kilometrelerce uzağa yada uzanacağım yatağıma uyanmamak üzere... keşke.. keşke Herkesin içini ısıtan güneş yarın benim için doğmasa. Keşke yarın uyanamasam keşke... Ölümün sıcak nefesi yüzümü ısıtıyor. Azrail birşeyler fısıldıyor kulağıma.. O sıcaklık cehennemden mi geliyor... Varmı gerçekten öyle biyer. Niye doğduk biz keşke hiç doğmasaydık. Keşke peydahlanmadan önce sorsaydı bize Yüce Tanrı karakteri.. Keşke ölü doğsaydık.. Doğar doğmaz çekilseydik ebedi uykuya. Keşke daha küçükken kucaklasaydı beni azrail amca... Ölümün sıcak nefesi yüzümü ısıtıyor. Gözyaşlarım yüzümü ıslatıyor.. Yazacaklarım giderek tükeniyor... Yepyeni bir güne uyanamamak dileği ile..