Jules Jordens

‘Ik kocht een van Gogh replica in de giftshop’ Acryl and marker on canvas 50/70 cm txt: “1. Ik kocht een van Gogh replica in de gift shop. 2. Tweemaal hoera voor de democratie we herkennen lelijkheid wanneer we het zien maar worden gedwongen in één fantasie van de twee beangstigend beknopte visies: ben je alt-right of een soja linky-winky? dit is de straatpoëzie van de nothing-in-between geen compassie want de andere kant liegt 2x hoera voor de democratie

Untitled Acrylic on canvas 50/70 cm

Ik dacht dat ik mijn vrienden kende.

Deze middag, na een wandeling door de sneeuw die geen sneeuw mocht zijn, vertelde Jolan mij dat we misschien wel gedoemd zijn om voor eeuwig de vier seizoenen door elkaar mee te maken. “Een beetje zoals je van een filmpje van een kat in een massagestoel doorklikt naar een warenhuis-ontploffing in Beirut. Alles door elkaar.” We schakelen voortdurend. De geest verwerkt alle input tot een emotionele pap waar we niet goed meer de smaak van kunnen achterhalen. We voelen wel, maar we staan het ons niet toe om de momenten volledig in ons op te nemen vooraleer we doorgaan met het volgende: de stress van de volgende taak zwelt al aan wanneer je pas aan één begint. Je huidig lief kan in je hoofd niet tippen aan de volgende. En de volgende komt. Ons denken is gewoon geworden aan deze extreme sprongen. De weersomstandigheid moet maar volgen.

 Dat voortreffelijk inzicht, dat voortvloeide uit iets wat ik altijd als pure vriendschap had geacht, iets wat de buitenwereld beschouwt als een gesprek tussen twee mannen, maar wanneer het beter zou beschouwen: twee vrienden, twee vrienden met een hart, en verdriet, en vreugde, die ze kunnen delen, werd brutaal verstoord toen ik naast Jolans nonchalante handgebaren een blikje Sprite gewaar werd. Het blikje Sprite dat ik die ochtend goedgeluimd maar naïef in de supermarkt had aangekocht. Nota bene met het weinige geld dat ik voorlopig heb kunnen verdienen met schrijven, sinds ik vanaf 2019 de onhebbelijke behoefte kreeg om me te moeten gaan “bewijzen”. Dat blikje Sprite. Mijn blikje Sprite.

 Ik denk aan die ene zomeravond, met een meisje wiens naam ik heb moeten vergeten, in een tent op de festivalcamping. We waren aan het vrijen en halverwege (nu ja, toen ik jong was waren er nog “rondes”) stond ze op omdat ze dringend naar de wc moest. Om tijdens het wachten de tijd wat te doden nam ik mijn gsm en las ik een artikel over een treinramp. Mét bijhorende gruwelbeelden van Italianen die wanhopig om hun gestorven familieleden jammerden. Het menselijk leed was niet te vatten. Daarna kwam het meisje zonder naam terug. Ik wist niet wat het moeilijkste was om te negeren: mijn drang om te vragen of ze haar handen had gewassen of de gruwelbeelden die ik tijdens het wachten had bekeken. Maar bij de aanblik van haar jonge lichaam, dat in de schemer op de tast op zoek ging naar het mijne, en de herinnering van het contact dat we hiervoor hadden gehad, onderdrukte ik moeiteloos alles wat in me opkwam. En ging het jong zijn voort. Het was een rollercoaster.

 Ik staar bleekjes en beduusd door het raam dat ondertussen de herfst aan ons wilt laten zien. Ontnomen van alle beleving, wordt alles wat “mijn vrienden” zeggen een waas. Exact zoals in die scène van Saving Private Ryan wanneer Tom Hanks een tank opblaast met een handpistool.

Hoort Allen, en leen me uw oor

Voor 't verhaal van Koningin Schimmeldoor

Uw trouwe verteller was hier niet alleen

Maar samen met Toega de Tortel op been

Toega was wijsgeer, dokter, druïde

En kort vooraleer de vrede geschiedde

Tussen de woeste Evers en de stam

van de Veerberen; sloeg de vlam

In de pijp tot een vurig hoogtepunt

Waar uw nederige verteller zich middenin bevond

 We trokken door het barre Brinkland

Op een steenworp van beschaving

Waar de nomadenculturen hand in hand

Zich gezamelijk aan kennis konden laven

Maar op een dag, brak het contact

Schimmeldoor werd ziek, de relaties zuur

Gif en geweld doordrongen de setting

En Toega's geduld en kennis moest als vuur

de schakels smeden van de ketting

 Aan de ene oever van de rivier 'Stronk'

Woonden de ‘Veerberen’, een stam

Die bedachtzaam en respectvol dronk

Van de vruchten en bomen van het land

Ze lijken op varkens, maar dan meer verfijnd

Rechtopstaand met vingers klein

en snuiten rond - Handelaars wiens

haar zich door rituelen in vlechten bevond

Met een triumviraat als leiders, alledrie 'n man

met zintuig’lijke titels: het Oog, het Oor, de Mond

 In tegenstelling tot de beheerste praktijken

Van de Veerberen, leefden aan de overkant 'Evers'

Ruwe, bolsterige, krijsende schreeuwers

Die woest knollen aten; wortels wroetten, eikels!

Aan de droge duinen, uitgedroogde rivierbedden

Hadden zij niet de groene vingers voor irrigatie

Dus joegen ze door de woestijn uit irritatie

En uit hebzucht en lust; Zo verwedden ze goor

Hun lange termijn, conform het adagium

Van Hun Opperhoofd Koningin Schimmeldoor

 En dus! Trokken Toega en uw gedweëe Verteller

Aanvankelijk rustig langs de delta van de Stronk

en doken in de wond'rlijk botanisch werreld

van dit droog klimaat dat van de rivieren dronk

Toega liet me allerlei planten zien

Zoals de MAANROOS die enkel bloeide 's nachts

(vanwege de koelte) en die het licht van de sterren vangt

En de SNORHAREN VAN FELIEN

Die zilverwit opspringen langs de oeverkant

Maar toen we lichtjes het wateroppervlak bevoelden

Veranderde onze wandeling al snel in een jacht:

opeens werden we gevangen in de netten van twee Evers

Waar eentje toen gevaarlijk sprak:

"Ik ben Kurzel, dit is Kras, wij hebben opdracht

Om jullie spionnen te arresteren, volgen mag"

Ze voerden ons naar de leren tenten die gerooid

In het zonlicht roken naar honger en huid

En hoe we ook smeekten, ze lieten ons er niet meer uit

Daar zaten ook Veerberen vast: welgeteld drie

“Het is ongezien”, zei het Oog, “het is ongehoord”, het Oor

Maar de Mond zei wijselijk helemaal niets

 Maar Toega had een plan: en sprak toen tot Knars

“Beste varken, wij zijn geen spionnen, zoals u ziet 

Zijn wij reizigers, niet van hier en niet verdacht

Ik heb gehoord: uw Koningin Schimmeldoor is ziek 

Ik ben druïde; en kan haar mijn hulp bieden

En als bewijs van mijn goed gedrag

Heb ik hier in ruil voor uw trust

de allerlekkerste appel die ik mag ontvouwen.”

(omdat hij wist dat een Ever zijn eetlust

Nauwelijks in toom kan houden)

 We kwamen bij de koningin, monsterachtig groot

Met poten als bomen; een buik als een luchtballon

Ze lag te kreunen van de pijn, reutelend, vuurrood

maar niets is iets wat Toega afschrikken kon

Hij leunde op zijn staf en sprak rustig tot mij:

“Steek je arm eens in haar neusgaten en grijp!

Grijp maar eens goed; er zit daar iets van kwade,”

Ik volgde zijn bevel en vond tot mijn verbazing

In haar neusholte een klein beeldje van klei

En warempel de Koningin kwam terug op adem!

 Al snel was ze beter, en even snel wij weer vrij

En de tijden van gulzig plunderen waren voorbij

Er was pees en vree voor Veerberen en Evers

Ze zwaaiden ons uit toen wij voort moesten bewegen

Met een goed maal en een verhaal op de levers

Vroeg ik Toega, waarom ze ons wouden vangen

Hij sprak: “Wij Tortels verschillen met de varkens

En wel om deze reden:

Zij moeten een ander eerst kennen

241. Het zit binnen. Het zit in een bolster en het zit in de pit. Het is besnaard, gelaarsd, bekneld en ingegespt. Het zit. In een hoek van een kamer zit het gebrandschilderd, stroperig opgeplooid in een kwijlige lach. De lippen blauw als in flitsend glas. Het moet slikken. Dat is moeilijk met een knevel. Wat proeft het, bloed? Metaal in de hoek van de keel. Het heeft honger, het heeft dorst. Hoelang nog? De deur schuift open. Water. Het moet drinken. Het ruikt latex, knarsend rond Haar enkels. Het is een zielig en dorstig dier. Dat moet het zeggen. 242. Het zit binnen. Het is een geschoren bolster zonder pit. Glad als hondenspeelgoed. Zacht als een bleekwit zeepgezicht. Het is niks; bedoelt het. Het is geslachtsloos. Het kijkt naar buiten, gekneveld, naar dezelfde tuin. Alles is ongeveer één herinnering. De moslima met de tamboerijn, de zomersproeten, de calippo's die druppelen op de afgrijselijk katholieke strandhanddoek, de vliegen die ze wegwuiven, oranje lippenstift op het autoraam en zandkastelen van kurkuma. Het voelt de hitte. De deur schuift open. Water. Het is een zielig en dorstig dier. Water! Het smeekt toch dat het niks is? Het mag niet drinken. Het is niks. Het mag niks. Het krijgt een masker van naalden opgeprikt. Van doorns en doornen. "Van doorns en doornen," zegt het.

Donderdag 13 augustus

Woensdag 12 augustus 

Ik schreef gisterennacht impromptu een verhaal samen met Seneca terwijl we aanwezig waren in een kring van jonge, frisse fotografen. Er werd gebabbeld over neo-punk, zelfverminkende kunstenaressen die hun eigen genderspecifieke lichaamsdelen opaten, én gewelddadige vormen van protest. Het was allemaal een beetje duister voor de klassieke ziel van Seneca, maar het bevreemde hem ook op een nog ongekend aangename manier. Hieronder volgt onze improvisatie. Het verhaal is getiteld “De Kapitein en de Zes Bevers”.

De Kapitein en de Zes Bevers Een verhaal door Seneca en De Dode Van Gogh

Toen de zedenpolitie de broodjeszaak goed en wel had gevonden, waren de zes bevers, natuurlijk, al lang gevlucht.

Het bouwen van een dam van brood was in slechte aard gevallen bij de mensen; ze hadden namelijk brood nodig en aan delen met dieren werd vandaag niet gedacht.

‘Die vervloekte bevers stelen onze koolhydraten!’ riep een klant met haar handen in de lucht. ‘Onze kwadraten?’ vroeg de kapitein van het blauwwitte politieteam. ‘Wel, dat weet ik niet,’ antwoordde ze met een boterkoek tussen de tanden,’ maar dat kan ook! Waarschijnlijk wel.’

‘Nu ik erbij nadenk, ik heb gisteren nog een dekselse bever met een ludiek brilmontuur een reeks vierkantswortelvergelijkingen zien oplossen,’ vervolgde ze smakelijk smakkend, ‘hij at hier een broodje Kip-Curry zónder groenten! Ze mogen zich dan wel voordoen als geleerden, als redders van onze zonden… voor mij blijven het BEESTEN.’

‘Vertel me niets over dat broodje zonder groenten,’ zei de kapitein stilletjes zodat zijn collega’s het niet hoorden, ‘dat bespaart me heel wat papierwerk. Je weet hoe dat gaat tegenwoordig. Vertel me liever welke richting die houtkakkers uitgingen.’

De klant wees beduusd naar het spoor dat de bevers hadden achtergelaten. Er lagen hopen brood en hout naast hun hazenpad. De besnorde korpschef volgde gezwind en kwam uit op een berg van brood en schaterlachende bevers (die bovendien allemaal een bril droegen en de stelling van Pythagoras scandeerden).

En toen de kapitein zijn handboeien in één sierlijke beweging van zijn heupen zwierde, kwam hij tot het ongelukkige besef dat hij de mensen-handboeien, en niet de bever-handboeien, deze ochtend uit zijn kluisje had gehaald. Hij wist op dat moment dat hij geen andere keuze had dan over te schakelen naar ongrondwettelijke maatregelen.

Zijn Colt .45mm bevatte zeven patronen. Er waren zes bevers. Hij kon het zich veroorloven één keer te missen. In een blinde woede schoot hij zes keer raak. Dat was een heleboel papierwerk, bedacht hij zich toen hij bedaarde. En daar had de kapitein allesbehalve zin in. Hij keek naar het warme handwapen dat terwijl het nog stoomde nog juist één kogel bevatte. Hij sloot voor een lange stilte zijn ogen.

Dinsdag 11 augustus

‘Albanië heeft ook waterballonnen mee in zijn broekzak.’

De avond was beginnen vallen en tussen de dikte van de hoge struiken scheen amper maanlicht. In het duister van de tuin kon je nog net twee uitgeputte kerels geniepig waterballonnen zien vullen. Die twee geheimzinnige figuren in het donker waren wij; Frankrijk en Albanië. Maar we waren vooral vrienden. Terwijl Frankrijk de slang herhaaldelijk dicht en open kneep, waarna ik de teut van een ballon rond de mond van de waterslang rolde, sprak hij:

‘Dit is een beetje tussen ons. We zijn dicht bij de bron,’ en hij tikte met zijn vrije hand tegen de slang, ‘én we winnen de wapenwedloop,’ en wees naar mijn hand vol nog te vullen ballonnen, ‘we zijn twee supermachten.’ ‘Je moet dit zien als een Mutual Assured Destruction,’ antwoordde ik diplomatisch, ‘zolang wij degenen zijn die nieuwe wapens blijven ontwikkelen, kan de rest van de wereld ons niet volgen. Alle ogen zijn op ons gericht. We doen elkaar voorlopig niets. En mocht er iemand ánders zijn die durft met ons te sollen, bombarderen we hem plat. Niemand kan ons bevechten zonder dit soort wapenarsenaal.’ ‘Ken je dat citaat van Albert Einstein?’ ‘Ik weet niet hoe De Derde Wereldoorlog zal verlopen, maar De Vierde Wereldoorlog wordt uitgevochten met stenen en stokken,’ citeerde ik plechtig. ‘Willen we dat op ons geweten hebben?’ Frankrijk trok een spijtig gezicht. Het was nu niet het moment om terug te krabbelen. ‘Hebben we een keuze?’ bevroeg ik zijn vraag. Tijdens ons gesprek werd er flink wat water gemorst bij het dichtknopen van de ballonnen. Twee geheimzinnige genieën, op de valavond van een nacht die de geschiedenis zou ingaan; De Aanslag Op Daddy Peter. De adrenaline maakte het ons moeilijk om fatsoenlijk fingerspitzengefühl tevoorschijn te toveren, maar al bij al brachten we het er goed vanaf. We hadden elk drie ballonnen. Ik begon aanstalten te maken om onze nietsvermoedende tegenpartijen te bestoken, maar Frankrijk hield me tegen. Hij wilde meer wapens. ‘Waarom meer vullen? Nu hebben we nog het element van de verrassing. Voor je het weet krijgen die twee het in het snotje. Bovendien kan je er niet meer dragen dan drie.’ ‘Luister, Albanië, jij moet naar de tafel sluipen en nog meer ballonnen zien te bemachtigen. We kunnen nu niet stoppen’. We keken allebei voorzichtig over de schouder naar Turkije en Zwitserland die vredig een nieuw biertje hadden genomen en uitrustten onder de platanen. ‘Volgens mij is het een goed idee om de zetel als armatuur te gebruiken, stockage’ ging Frankrijk verder met grote ogen. Hij zette zijn bril even goed met zijn vrije hand, leunde dicht naar me toe en fluisterde nu gevaarlijk: ‘ze komen er niet achter dat we reserve hebben. Dat is voor het geval als ze de waterslang kunnen afpakken’.

Ik blufte mijn weg naar de tafel voor een nieuw biertje en ik kreeg de indruk dat De Anderen (want dat waren ze nu geworden) niets in de gaten hadden. Ik maakte me uit de voeten met een grapje en nam zonder dat ze het zagen een nieuwe lading lege ballonnen mee. Toen deze gevuld waren, besloten we ervoor te gaan. Wat er toen volgde is in mijn hoofd een waas geworden. Koorts, kreten, krijsen, vriendschap, verraad, verontwaardiging, redding, roest, ruwheid, strijd, schrik en uiteindelijk… stilte. Zwitserland had geprobeerd de tuinslang van de grond op te nemen en ik kon hem nog net voor zijn voeten grissen. Turkije kneep de slang toe. ‘VREDE,’ riep iedereen in koor, ‘VREDE!’

Maandag 10 augustus

Het is vandaag maandag en het is warm. Drie dagen lang heb ik in de hitte gezeten, gelezen en nagedacht. Ik heb amper een woord op papier gezet.

Ik heb wel enkele tekeningen gemaakt. Ik heb ook nagedacht om een tekening te maken van De Straatvechters. Ze waren zaterdagavond op bezoek om in de tuin een biertje te komen drinken. Toen het donker werd, knipte ik het lampensnoer in de plantanen aan. Het was een lampensnoer met allerlei verschillende kleurlampen. Dat gaf een mooi beeld. Er gebeuren alleen maar goede dingen onder kleurlampen.

Meteen toen De Straatvechters aankwamen, maakten ze mij erop attent dat er een Papperdèlie-heks in mijn struiken zat. ‘Een papperdèlie-heks,’ zei Jolan. ‘Een papperdèlie-heks,’ bevestigde Wim zonder om te kijken naar de struik. ‘Hier komen al jaren geen Papperdèlie-heksen meer. En in deze temperatuur lijkt het me ook geen weer om nieuwe struiken uit te testen. Zoiets is onbegonnen werk. Zeker voor oude tovervrouwen,’ verdedigde ik mijn tuin. Ik had alle blaren bijeengeharkt om een propere tuin te kunnen presenteren aan mijn vrienden. Tijdens het opruimen had ik geen enkele heks opgemerkt. Niet één. ‘Toch zit er eentje. Maar ze is misschien even boodschappen doen,’ besloot Jolan de discussie.

Toen Hans eenmaal was aangekomen, en we de indruk hadden gekregen dat de hitte was gaan liggen, leek het ons een goed idee om te gaan basketballen op het pleintje vlakbij mijn thuis. Die inspanning hebben we grondig onderschat.

Het basketballen verliep eerst in twee teams die na vijftien minuten brutale, mannelijke viriliteit pijlsnel uitdeinden tot een oververhit verjaardagsfeestje met twee keer twee afgetakelde kinderen. We besloten de impasse te beslechten met een klassieke “iedereen voor zich” shoot-out. Degene die vanaf de driepuntlijn als eerste wist te scoren, werd voor de rest van de avond Daddy Peter. Ik had enorm veel zin in Daddy Peter zijn.

(Jaarlijks gaan we met De Straatvechters op vakantie naar een warm land. Elke dag maakt iemand kans om Daddy Peter te zijn. Als je Daddy Peter wordt, is alles mogelijk. Soms is er iemand twee dagen na elkaar Daddy Peter. Zo een dingen zijn ook mogelijk. Als Daddy Peter is alles mogelijk. Daddy Peter kan doen wat hij wil, zolang hij maar in het achterhoofd houdt dat alle aardse geneugten van tijdelijke duur zijn. Ook vrouwen kunnen Daddy Peter worden. Als een vrouw Daddy Peter wordt, zijn de aardse geneugten van een even tijdelijke duur.)

De zwoele avond had voor ons waarschijnlijk de associatie gelegd met het Daddy Peter-schap. Eén basketgoal maken vanaf de driepuntlijn, meer moest er niet gebeuren voor de titel. Zonder protest ging iedereen akkoord met de mogelijke uitkomst van de shoot-out en daardoor leek het idee meer van de groep te komen dan van één individu.

Jolan was als eerste aan de beurt om te gooien. Hij droeg sandalen. Het was trouwens door die sandalen dat hij geen betrouwbare loper had kunnen zijn in mijn team, maar door pure wilskracht en expertise hebben we toch stand kunnen houden. Nu was het aan hem om zich alleen te bewijzen. ‘Next up. Seneca from France,’ klonk het op het veld. ‘Ladies and gentleman, welcome to the Daddy Peter League. It is a beautiful and hot day here in Paris, France, and as always the first contestant will symbollically represent the host of this wonderful tournament. Allez les blues.’ Jolan schoot en miste. Je kon de teleurstelling bijna horen in het stadion. ‘Now shooting…,’ riep ik toen Wim de bal recupereerde, ‘Switzerland!’ Zwitserland miste ook.

‘Voor wie speel jij, Hans?’ ‘Turkije.’ ‘Een land met een rijke Daddy Peter-geschiedenis. Goede keuze.’ Maar ook Turkije miste, helaas. Dan was het aan mij. Aan Albanië. Ik was hier om te winnen, maar ik wist ook goed dat het een vriendschappelijk toernooi was. Toch droomde ik van het Daddy Peter-schap. Het was voor mij een troost geweest in deze troebele tijden. Ik raakte de ring. ‘There goes Albania!’ ‘Ladies and gentleman, keep playing.’ ‘And keep politics off the field, please. This is a friendly tournament. There is no place for politics in Basketball,’ bracht Jolan uit. ‘Let’s see if the arrogance of France has cooled down. Only humble players are worthy of the title Daddy Peter,’ antwoordde ik plagerig, ‘Macron is nervously watching from the crowd.’ Maar opnieuw gooide Frankrijk mis. De moed zakte in iedereens schoenen. Opnieuw hadden we deze inspanning grondig onderschat. Maar na een paar nipte missers, tikte Turkije uiteindelijk de driepunter binnen. Een verdiende winnaar, dat gaven we allemaal grif toe. Daarna volgde een korte speech van het gastland, en kon Macron nog een positieve spin geven aan deze nederlaag op eigen bodem. Hij was blij dat de jeugd zo veel aan sport deed.

We keerden terug naar de verkoeling van de tuin. Bij het binnenkomen, checkte ik zonder dat de anderen het zagen of de Papperdèlie-heks al terug in de struiken zat. Ik zag er wederom niet één. De planten zagen er droog uit.

‘Wil jij de planten water geven met de tuinslang, Frankrijk?’ vroeg ik, ‘dan kunnen we een beetje de politiek bespreken. Immers, na het spel komt de sérieux.’ Frankrijk stemde in en spoot onder luid kabaal van de regenwaterpomp koelte op de planten. Een verfrissing die opsteeg van de grond en zo ook onze verhitte lichamen aangenaam verkoelde. ‘De tuinslang is voor een kind de eerste kennismaking met macht,’ legde Frankrijk mij uit, ‘dán pas snap je hoe macht werkt.’ Geheimzinnige stilte. ‘Albanië heeft ook waterballonnen mee in zijn broekzak.’

Vrijdag 07/08/2020

Vandaag vond ik mijn persoonlijk archief een verhaal terug. Ik heb het blijkbaar geschreven rond Halloween. Het is eens wat anders in deze hittegolf van augustus 2020. Veel leesplezier.

 Het spinnenkind

 Het spinnenkind in een amper gladbevroren straat, kil, het kan een adem zien, zijn eigen? Zijn schoudertas hangt vast aan een kabouterschaduw in kegellicht, dat vanuit het halfopen huis vertrekt en afzwakt tussen twee uiteenlopende lichtlijnen, het staat perfect in het midden, voor een deurbel, hoog, strekt de arm maar geraakt er niet, springt in een stil parcour, de sneakers komen geluidloos terug aan de grond, TINGTONG, een hond? Nee, geen hond, weeral stil, spinnenkind knippert en de stad is weg, de deur, de straat, de stad, de schoudertas, wanneer hij springt komt hij los van zijn schaduw, TINGTONG, kapotte kniebroek, te grote hoodie van zijn broer. Op de snelweg verderop auto's de verkaveling in, uit, nog verder is een dorp en nog veel verder een stad waarschijnlijk in geweld, 93 doden op de radio, of gewonden, of gehandicapten, het kind springt op en laat een seconde zijn eigen schaduw, zijn eigen adem los. Gedempte voetstappen.

 "Waar is je kostuum?" zegt JULES JORDENS wanneer hij de deur opendoet, en lang naar het kind heeft gekeken dat voor hem staat. JULES JORDENS staat, neen leunt, in de deuropening. Zijn kleren ruiken naar look. Er komt een keukendamp van hem af. Zijn silhouette kan roken, zijn ledematen ademen, thans dat zal hij later fantaseren op zijn zolderkamer. Hij kan heel goed koken. JULES JORDENS loert naar de bultige schoudertas van het kind; Aldi Leo's, popcorn, carnavalkaramel, zakjes Grills-chips.

"Ik ben een spinnenkind," zegt het kind, als een ingestudeerd kerklied, zonder te horen wat het hoort, en strekt de arm. Zijn hand gaat open en hangt onbeweeglijk in de lucht.

"Luister, ik ben niet zo voor Halloween. Dat zijn commerciële, Amerikaanse tradities die komen overwaaien en uiteindelijk komt het er op neer dat ik weer bijbetaal. Luister, ben je hier alleen? Het is de bedoeling dat je je verkleed als je Trick or Treat doet. Tenminste, dat is wat ik denk dat je doet. Je bent toch niet verdwaald? Waar zijn je vriendjes, ouders? Het is al donker buiten en ik herken je niet, ben je van deze wijk? Waar woon je?"

"Bij mijn broer," het kind wrijft over zijn warme neus. Zijn hand is koud. "Ik ben niet verkleed omdat ik een spinnenkind ben. Om middernacht verander ik in een spin. Een grote."

"Ik kan je fruit geven, ik heb niks in huis." (JULES JORDENS heeft wel iets in huis maar dat is van hem, hij heeft hier hard voor gewerkt, een paar weken geleden heeft hij namelijk een gedicht voor een hoogwaardigheidsbekleder uit de stad geschreven, hij heeft hiervoor 80 euro gekregen. Hij kocht al: een masker van een silicone varkenskop, die hij versneed tot enkel oren en een neus, een Thaïse afhaalmaaltijd, een muts die hij niet zal dragen, of vergeten, een pak menthol sigaretten.)

 Het spinnenkind wandelt het huis van JULES JORDENS binnen. Het tilt zich op de keukenkast en zoekt in het schap boven het aanrecht. Daar ligt het snoep, zo had JULES JORDENS hem zojuist verteld. Het vult zijn schoudertas met Doritos, chacha's en nootjes van Trader Joe's (ook aldi, maar ze smaken best). Het spinnenkind rommelt in zijn zak en legt zijn carnavalskaramellen in de kast. Die hoeft het niet. Om te ruilen, om te houden, om van af te zijn. Het springt van het aanrecht en huppelt de gang in. Daar zit, neen leunt, JULES JORDENS in een zwak licht pathetisch op één knie. Hij piept, heel even, en kijkt met bolle ogen terug naar het kind.

"Ik wil mijn zakmes terug," zegt het kind, en zonder na te denken schuift hij het Zwitsers zakmes terug uit het dijbeen van JULES JORDENS, deze drukt met trillende handen op de nieuwe rode streep op zijn jeansbroek.