#maisonflorida

Woensdag 12 augustus 

Ik schreef gisterennacht impromptu een verhaal samen met Seneca terwijl we aanwezig waren in een kring van jonge, frisse fotografen. Er werd gebabbeld over neo-punk, zelfverminkende kunstenaressen die hun eigen genderspecifieke lichaamsdelen opaten, én gewelddadige vormen van protest. Het was allemaal een beetje duister voor de klassieke ziel van Seneca, maar het bevreemde hem ook op een nog ongekend aangename manier. Hieronder volgt onze improvisatie. Het verhaal is getiteld “De Kapitein en de Zes Bevers”.

De Kapitein en de Zes Bevers Een verhaal door Seneca en De Dode Van Gogh

Toen de zedenpolitie de broodjeszaak goed en wel had gevonden, waren de zes bevers, natuurlijk, al lang gevlucht.

Het bouwen van een dam van brood was in slechte aard gevallen bij de mensen; ze hadden namelijk brood nodig en aan delen met dieren werd vandaag niet gedacht.

‘Die vervloekte bevers stelen onze koolhydraten!’ riep een klant met haar handen in de lucht. ‘Onze kwadraten?’ vroeg de kapitein van het blauwwitte politieteam. ‘Wel, dat weet ik niet,’ antwoordde ze met een boterkoek tussen de tanden,’ maar dat kan ook! Waarschijnlijk wel.’

‘Nu ik erbij nadenk, ik heb gisteren nog een dekselse bever met een ludiek brilmontuur een reeks vierkantswortelvergelijkingen zien oplossen,’ vervolgde ze smakelijk smakkend, ‘hij at hier een broodje Kip-Curry zónder groenten! Ze mogen zich dan wel voordoen als geleerden, als redders van onze zonden… voor mij blijven het BEESTEN.’

‘Vertel me niets over dat broodje zonder groenten,’ zei de kapitein stilletjes zodat zijn collega’s het niet hoorden, ‘dat bespaart me heel wat papierwerk. Je weet hoe dat gaat tegenwoordig. Vertel me liever welke richting die houtkakkers uitgingen.’

De klant wees beduusd naar het spoor dat de bevers hadden achtergelaten. Er lagen hopen brood en hout naast hun hazenpad. De besnorde korpschef volgde gezwind en kwam uit op een berg van brood en schaterlachende bevers (die bovendien allemaal een bril droegen en de stelling van Pythagoras scandeerden).

En toen de kapitein zijn handboeien in één sierlijke beweging van zijn heupen zwierde, kwam hij tot het ongelukkige besef dat hij de mensen-handboeien, en niet de bever-handboeien, deze ochtend uit zijn kluisje had gehaald. Hij wist op dat moment dat hij geen andere keuze had dan over te schakelen naar ongrondwettelijke maatregelen.

Zijn Colt .45mm bevatte zeven patronen. Er waren zes bevers. Hij kon het zich veroorloven één keer te missen. In een blinde woede schoot hij zes keer raak. Dat was een heleboel papierwerk, bedacht hij zich toen hij bedaarde. En daar had de kapitein allesbehalve zin in. Hij keek naar het warme handwapen dat terwijl het nog stoomde nog juist één kogel bevatte. Hij sloot voor een lange stilte zijn ogen.