Inttonacja

Podałeś mi na tacy mleczny całun zimy

Swobodnie oddani nowemu początkowi

Lecz

Jednocześnie

Zaniepokojeni zamiecią

Czyhającą na myśli

O nadchodzących horyzontach

Fajerwerki zagłuszają kłótnię

A konfetti imituje śnieg

Chłód nie ostał się na płótnie

Została tylko niewinna biel.

Schodząc nie potrafił już śpiewać

Pozornie - kanarek w klatce

Pamiętał tylko jedną piosenkę

Zamknięty w błędnym kole swoich myśli

Kosztując woń błękitu nieba

Nie mógł wznieść się

Nie potrafił

Będąc zamknięty na klucz

Czekał

Na otwarcie złotych wrót

By zaznać krystalicznej wiekuistości

Cierpię,

bo jesteś sam na końcu świata

Świata,

który stworzyliśmy

Naszego świata.

I nie byłoby w tym nic,

Co mogłoby mnie zasmucić

Ale gdy przeniesiesz się

myślami za horyzont

Naszego błękitnego nieba

Dostrzeżesz pytania.

Pytania kłębiące się

Niemiłosiernie,

Których nie wymyśliły

Dobre istoty,

Których nie wymyśliły

Te złe

Po prostu istnieją.

A ja nie zdołam na nie odpowiedzieć,

Bo szczerość nie ma definicji

Na równi z miłością.

że czas leczy rany.

Ale moich ran nie wyleczy nawet czas.

Są w kolorze zaschniętego

czerwonego

wina

Którego nikt łatwo nie zmyje...

...burzą łez.

Z białej

jedwabnej

pościeli.

Spowita deszczem wszelakich emocji.

***

Kres.

***

Ona.

Pozwala osiągnąć stan

bezkresnego szczęścia.

Gwieździste niebo

zrzuciło czerwoną płachtę

przykrywając zarazem

bliskie szafirowej duszy

wschodzące słońce.

Grałam w wielu sztukach

Jedyną z głównych ról

***

Dobra ze mnie aktorka

Skoro myślałeś

Że grasz ją razem ze mną

Fałszywa nadzieja

Swą obecnością

Zaskoczył...

Deszcz ognistych strzał.

Powodując lawinę

Kropelek

Subtelności,

Które lekko

Uderzały o kłębiące się fale

Na

Relatywnie

Pięknej

Tafli uczuć.

Bezgłośnie

Pozwolenie na powrót.

Rankiem

Wpuściłam twoje jaskółki

Na moje lawendowe niebo.

Nie żałuję.

Trzepotem skrzydeł

rozwiały burzowe chmury

Nie na chwilę

Nie na ulotną chwilę.

***

Znienacka pojawiła się

Ona

Delikatna istota

Rozsiewając po całym świecie

Małe nasionka storczyków

Byśmy mogli

W przyszłości

Zachwycać się

Ich wonią.

są znacznie przyjemniejsze

od chłodnych jesiennych wieczorów

teraźniejszość

pochłonął

ogrom wspomnień

chłodna burza

spowodowała

pozornie niewielkie

zniszczenia

w wyobraźni

był chłodny

cisza

to ona

otworzyła okno

ktoś je zamknął

chwilę

przed tragedią

Dążąc do harmonii.

Doznajemy od rzeczy pozornie prostych,

Nadmiernej ekscytacji.

Daleko nam do siebie.

***

Dwa serca podzielone szkłem.

Romantyczny rejs przez ocean krwi.

Obraz zwany szmaragdowym snem,

wypłukany z lazuru obojętności.

Tylko śmierć jest w stanie je ukoić.

Pociągiem pospiesznym przemierzamy świat

Każdego dnia

We właściwym dla nas tempie

W nieznane

sytuacje

Aż do śmierci

Może warto czasem wysiąść na którejś ze stacji?

Posprzątam.

Odkurzę,

poukładam wspomnienia,

zetrę łzy smutku z mebli,

wyniosę zbędne rany.

A na koniec usunę stamtąd siebie,

abyś nie musiał doznawać cierpienia.

Zbędnego cierpienia.