Gezgin Kral

Seven sevdiğinin kıymetini bilmeli…Zaman ve mesafe kavramı olmayan ilişkiler bunu anlayamaz…İnsan her şeye alışabilen bir varlık ama mesafeye asla alışamıyor…

Her ne istersek isteyelim,her ne hayal kurarsak kuralım bir tanesini bile dile getirip gerçekleştirmek istediğimiz zaman içimizde kalması ve yine hevesin kırılması olayını artık belli bir yerden sonra kaldıramıyor insan..içimde kırılan şeylerden çok bir kenara rüzgardan savrulan heveslerim var…kırılmak deyimi artık az geliyor…

İnsan öyle bir varlık ki aslında her şeyi öncesinden hissedebiliyoruz daha doğrusu bazılarımız hissedebiliyor…İçimize doğan şeylerin aslında bir çoğu doğru çıkıyor ama biz görmezden geliyoruz…Bizim hislerimiz aslında koruyucu bir önlem adeta…Ama anlayabilirsek…

Şüphe kavramı gerçeğe dönüşürse her şey o zaman yeni başlar asıl…

Artık neler için çabaladığımızın farkında olmayıp,olağan akışta kendimizi bir yerde bulmak ve bunu kabullenmek çok farklı bir boyut oluyor sanırım…

İnsanın bedensel değil de zihnen yorulduğunun göstergesi imiş unutkanlık aslında…

Bazı şeylerin olduğu gibi kalması gerekiyor…

Bazı şeyler olsun diye uğraşıyoruz,yoruluyoruz,yeri geliyor kendimize bile bir şeyler anlatamıyoruz…Peki ya olmazsa..?

Uzaktan uzağa sarılmak…Hem iyi hem de kötü…Dünya gözü ile yan yana olup sarılamadıktan sonra hiçbir anlamı kalmıyor bu hayatın…

Hem yakın hem uzak olmak…