Caro

Ponowne rozgoryczenie twoim cieniem,

Rozpacz cierpiącym wzrokiem i kuszących płatków róż,

Ukryte odosobnienie….

Miłość niosąca skażenie twoim urokiem,

Kołujące sny zatrzymujące najskrytsze odpowiedzi i błędne pragnienia.

Stoję na skraju wewnętrznego upadku istnienia twojego człowieczeństwa…

Gdy namacalne obrazy zaświatów przemawiają do mnie głosem grzechu,

Wpatruje się w nieśmiałą katastrofę twojej kreacji…

Kruche marzenia rozsypują się w płytkim czasie umywające moje rany.

Roztrzaskujący gniew błyśnie w spadających gwiazdach twoich oczu,

A paleta kolorów życia zanika z każdą sekundą twojego słodkiego oddechu…

Ukrywam się w nieznanej mi osłonie nocy,

Krwawiący deszcz napełnia niefortunną nienawiść,

A ostatni uśmiech odbiera mi dumę.

Intensywne pragnienie chaosu,

Rozprzestrzenia się wraz z kolejnym przypływem szczęścia,

I więdnących nadziei…

Pochylam błagalną dłonią o ostatni ratunek…

Gdy bezdenna cisza budzi mnie ze snu,

ciemność ciągnie mnie ku górze,

Staje się widzialna wśród niewyraźnych twarzy…

Wpadam w krąg słodkiej modlitwy,

Pociągam za sobą kwitnącą nadzieję własnej próżni.

Klęczę przed upadkiem Twojej soczystej katastrofy,

I sięgam po żelazne serce opływające mdłą trucizną.

Zawistne słowa przemykają się przez dno ulatniającej się mej duszy,

a łzy obojętności tworzą iluzję nienawiści,

kreując bezbarwne szczęście…

Niosę tysiąc przezroczystych ran,

A przyjemność nieistnienia powoduje rozkład żywego umysłu…

Ekscytacja płynąca w żyłach

rozbudza nienamacalny żal rozpaczy,

Wtedy nieprzyjemna wolność staje się słyszana…

Zapamiętany mrok nieskończoności

zaostrza zmysły męki,

a odbijające się echo

rozkwita w drodze bezradności.

Biegnę przez pustynię rozpadających się myśli…

Zamknięta dusza we mnie,

starająca się przebić wśród własnych cieni

i walcząca pośród własnej upadłości,

krzyczy w odbiciu krwawiącej iluzji…

Spogląda nisko w twoje brudne wnętrze,

nienawidząc nieosiągalności twojego komercyjnego szczęścia.

Zazdrość wbija się we mnie niczym iskrzący sztylet zbawienia,

A czarne łzy odrętwiają od fałszywego blasku twojej kreacji…

Twój marny uśmiech staje się moim grzechem,

nagie szepty uderzają w szumie zbłąkanych nadziei,

gorzkie czyny zatrzymują w pułapce nienawiści.

Nastała przytłaczająca cisza

pozostanie moja karą…

Twoje krwawe brzmienie trwało nieprzerwanie,

niczym żyletka pieszcząca moją duszę.

Zanim zamilkło na zawsze,

nadając niewdzięcznej pustki…

Pustka.

Pustka.

Pustka.

Kolejne drzwi,

następne noce…

Co się dzieje?

Ciemność wskazuje mi sens,

szczęście przytłacza,

kolce stają się moim uwolnieniem.

Płynę w myślach,

topię się w nieistniejących wyznaniach,

jakby szum drzew wymazywał moje najskrytsze wspomnienia.

A nadchodzący koniec

nadszedł wraz z otępieniem