ölmek istemiyorum çünkü ölümden sonraki hayata inanırım,o hayat için bile gücüm kalmadı. Ben Yok olmak istiyorum

şu an bana iyi gelecek tek şey senin yanına gelmek şu an gidemeyeceğim tek yer de senin yanın

sırtının her bir milimini ezberletirken sen, ellerim bir şekilde kalbine uzansın istedim. kirli ellerin, yakanı bırakmayan geçmişin ve boğazını saran hataların umrumda olsaydı eğer kanayan hiçbir yarana korkusuzca uzatmazdım dudaklarımı. kendimden eksiltip, seni tamamlamayı dilemezdim inan. sana, seni kendime karşı savunacak kadar inanmışken göğsün bir kez olsun bana dönük olsaydı, atılan bir adım yüzlerce geri dönüş getirmeseydi bana düşen hiçbir yaraya sesim çıkmazdı. savaşın böylesi adaletsiz oldu, yerdeyim. ama seni ayağa kaldırdım.

“içinde ölüsünü gezdirenin dışında kimsesi kalmıyor.”

firuze dedi, firuze bakmadı. bir daha firuze dedi. firuze kalbinde üç bina yıkmış, iki bahçe yakmış, yazınki kuşları gönlünden göçmüş gibi döndü baktı. bazen gidiyorum denmez.

serden geçerim sende kalırım. nolur al beni kondur omzuna.

günün şu saatlerinde dinlenen türkülere ve sana yanığım

gözlerinin ferine kadar çalmışlar da sen geçip bir köşeye izlemişsin. ah güzelim, o gözlerden öylece vaz geçilir miydi?

bu günlerde söyleyecek çok şeyim yok, sadece çok üzgünüm ve asla bir şeylere yetemediğimi hissediyorum, elimden gelenin en iyisini veriyorken her şeyin ardında kalmak ağır geliyor.

herkes bu meydana bir zafer için gelir ben ise sade sana yenilmek için geldim