@sekiizkursun

içimde bir şeyler çok eksik. ne olduğunu sorsan söyleyemem ama öyle yarımım ki. ipin ucunu nerede bıraktım hiç bilmiyorum. şu sıralar hiçbir balkona sığamıyorum. bir köşeye çömelsem diyorum, ölene kadar orada kalsam hiç sesimi çıkarmadan, yine olmuyor, bütün evler tükürüyor beni. her gün, keşke dün akşam saatlerinde ölmüş olsaydım diye geçiriyorum içimden. zaten ben ölsem kesin akşam saatlerinde ölürdüm, güneşin söndüğü, çocukların öldüğü saatler. kimsenin haberi olmadan, sessiz sedasız; tıpkı küllüğün ucuna bırakıp düşünmekten içmeyi unuttuğum, daha sonra yan gözle izmaritine bile bakmadığım onca sigara gibi.

özlemek bu dokunmakla geçmiyor.

senin soğuğundaki hayat hiçbir yerde yok türkân, ben hep sana gelsem olmaz mı.

seni kırk kez sordular, diyor şair. ben de şöyle sorarım; seni bana kırk kez soracak yüreği kim yemiş yârim?

bir gece dizlerinde uyuyup ölseydim.

bu ben değilim, benden kalan.

içmişim, sarhoşum, beynimde bardaklar kırılıyor.

ya sana ya hapishanelere.

dizlerin mi toprak olmuş? üzülme, ben o toprağa doğdum.

özlemek günah değildir. özledim. kısa ve öz. nerede olursan ol, şu anda kime güneş gibi gülümsüyorsan sana iyi baksın. seni hep sevdim, her zaman da seveceğim. bu arada seni özlediğimi söylemiş miydim? özledim, bil istedim.

göğsünü yarıp gösteremiyorsun, insanlar da anlamıyor.

sana mektubumu ayağı kırık bir at getirecek, beni unut. atı da vurman gerekecek.

ben senin sızını da ev bildim.