beni bir dağ başında böyle tek başıma bırakanlar, şimdi etrafımda ördükleri o yüksek duvarların ihtişamıyla övünüyorlar.

belki ölürüz mutsuzluktan.

ben seni ilk gördüğüm gün değil, ilk ruhunu ruhumda hissettiğimde seveceğim.

insan her gün bir parça ölür mü mecnun? ölüyormuş işte. içindeki sevinçleri teker teker öldürüyorlar.

sen gittikten sonra yalnız kalacağım; yalnız kalmaktan korkmuyorum da, ya canım ellerini tutmak isterse?

şimdi sana sigaramdan yüz bularak soruyorum, nasılsın?