Ik zou veel beter door het leven kunnen als een eekhoorn. De hele dag eikeltjes verzamelen, want eikels zijn er genoeg. Hoe begin je met het geven om iemand. Of beter, hoe geef je niet zo snel om mensen. Ik merk dat ik dat namelijk te snel doe bij mensen, dat ik ook verwachtingen ga creëren die helemaal niet realistisch zijn. Ik denk een beetje alsof mijn leven in een film is, maar echte mensen zijn niet zoals mensen in films. Echte mensen zijn helemaal niet zo leuk. Mensen willen hun eigen leven allemaal perfect op  orde hebben, alles heeft een nummer, een naam, alles heeft zijn eigen plaats en iedereen moet gewoon doen wat die moet doen. Want in deze maatschappij moet iedereen alles.Word er ook vanaf jongs af aan al ingeperst, die arme peutersmoeten nu al bij de peuterspeelzaal dingen gaan leren, laat die kinderen lekker spelen. Die hoeven nog helemaal niet te weten hoe de echte wereld is. Laten we het trouwens maar niet eens gaan hebben over het schoonheidsideaal van nu, dat komt iedereen de keel uit  en bij sommige zelfs letterlijk daar door. Sorry voor dit  melancholische bericht, maar het leven bestaat niet alleen maar uit zonnestralen, gekleurde kauwgomballen, galopperende pony's en vers warm papier uit de printer.

Daar was ik weer, ik heb het soms te druk met het observeren van menig mens maar laat ik nu niet een verklaring neerzetten over hoe spijtig ik het wel niet vind dat ik minstens 30 dagen niet hebs neergezet op het netwerk waarvan iedereen weet dat het voor 80% uit porno bestaat, jawel porno. Onze dagelijks portie bestaat zo goed als uit kijken, maar waar kijken we nou naar. Oke nu voel ik me echt iemand die de tekst schrijft voor een presentator van het Klokhuis, kijken naar mensen is echt mijn favoriete obsessie, magnifiek vind ik het. Ik hou van mensen met vooroordelen en mensen die zeggen om half 8 in de trein dat ze het maar al te fijn vinden om buurvrouw-nog-nooit-eerder-gezien te beoordelen alleen op hun brakke hoofd. Oke deze hele laatste zin was een leugen, zo denk ik lekker verder over die buur van je. Nu moet ik wel zeggen dat het menselijk is om vooroordelen te hebben, maar kunnen we niet voor een keertje positief ombuigen? En beseffen dat het meisje met 500 gram make up er best wel veel tijd heeft ingestoken in plaats van dat we vinden dat het er niet heel plezant uit ziet? En de moeder die met een sigaret en kinderen de macdonalds uit loopt even laten voor wat het is en niet een complete nieuwe opvoeding voor haar kinderen bedenken? Het is misschien niet het juiste voorbeeld van iemand die perfect een kind opvoed, of moeten we allemaal maar doen alsof? Ik denk dat die moeder het gewoon even nodig had, want ja he de macdonalds is tegenwoordig ook al niet meer te betalen dus dan maar een peuk, met kind.

Ouch, een keer per week iets schrijven lijkt appeltje eitje. 200 woorden uit je hersens persen in je kladblok gooien en het online zetten. Niet dus, 2 hele weken niks uitgevoerd, op slapen en feestjes na. Vooral een heel raar feestje gehad, in Ellecom. Ooit van Ellecom gehoord? De mensen uit De Steegh wel, de helft kwam namelijk uit "De fucking Steegh". In De Steegh verkopen ze sigaretten bij de kapper en hebben ze WiFi voor het hele dorp. Raar hé? Ik wil het eigenlijk wel hebben over raar. Wat is raar? Iedereen vind zichzelf raar tegenwoordig. Je kan wel stellen dat raar zijn mode is. Maar wat is het nou? Eigenaardig, zeldzaam, vreemd, bijzonder, excentriek, ongewoon.. Eigenlijk is raar afwijkend van het gewone. Maar is, omdat iederéén nu raar wilt zijn, iedereen gewoon? Veel vraagtekens in dit stukje. Maar ik zit ook vol vragen. Ben ik raar? Of ben ik gewoon? Maakt gewoon zijn mij dan weer raar? Eigenlijk is iedereen afwijkend van elkaar en dat maakt iedereen raar en dat maakt iedereen gewoon. 

Natuurlijk is het ook een nieuw jaar, kan je dit negeren als je het eerste stukje van het nieuwe jaar schrijft? Het is ook al wel 6 januari dus ik denk dat ik dit wel kan doen. Net als dat ik vandaag pas met mijn goede voornemen ben begonnen, terwijl waarschijnlijk de helft van de wereld het vandaag al weer opgegeven heeft. 

Misschien is de titel niet perfect voor het 200 woorden gebeuren wat ik hier nu ga schrijven, maar jullie snappen het zo wel. Het leven volgens een boekje, volgens mij heb ik hier te veel over nagedacht de afgelopen week. Te veel schijnt nooit goed te zijn. Maar dat even terzijde, Daphne had het over volwassen zijn in de vorm van stabiliteit maar ik zie dat toch echt als leven volgens een boekje, wat is stabiliteit en wanneer ben je stabiel? Volwassen worden is lastig, ik voel me volwassen in een iets ‘te’ lang jurkje en een paar iets ‘te’ hoge hakken die ik vorige week heb besteld op zalando. Ik denk dat voor iedereen volwassen zijn anders is, en ongetwijfeld heb ik daar gelijk in. Maar ik denk niet dat Wikipedia gelijk heeft, in principe is Wikipedia een website waar je alles kan vinden omschreven in woorden. En die woorden kun je vinden in het woorden boek, of ook wel het leven volgens een (woorden) boekje, weet ik ook waar die logische uitspraak vandaan komt. Stabiliteit en je bent volwassen, nee! Volwassen worden betekend vanaf nu voor mij, het leren acteren op de wereld voor je eigen publiek.

Mijn leven voelt soms net als de serie awkward niet dat het persé zo ongemakkelijk is maar gewoon omdat ik barmedewerkster de muziek doe in een ‘hardcore’ kroeg. Zie hier hardcore als bandjes hardcore. Headbangende mensen met kort haar. Het bestaat. Ik ben zelf niet van de hoofd schuddende muziek, maar al met al vind ik het toch leuk om na avici,wildstylez,de freestylers of ford mustang een nummer van system of a down op te zetten. Wel met spotify maar of daar nou de sfeer door word veranderd? Nee. ‘Het’ moment is toch echt wanneer volbeat word aangevraagd en iedereen doet of hij of zij, transgender of niet leeft alsof ‘het’ de laatste dag in het leven is, ergens is het awkward ergens lijkt mijn leven op een film en ergens lijkt het op ‘het leven’ Ik moet nog veel leren, het allermeest over mezelf maar vandaag ben ik gelukkig, 200 woorden schrijven onder het genot van dansende mensen, een aller-best-plaatje van volbeat, en het idee dat ik zo, aldus toch nog afsluit met naar mijn mening het-meest-a-dramatische-plaatje: hot chocolade - Emma. Klein stukje geluk. Je voelt als een berg chocola die ik niet lus. Mijn aller naarste collega die er niet is en het gevoel dat ik morgen weer mag dansen op top 40 muziek.

Alsof geluk simpel is, nouja eigenlijk wel. Soms. Dan. Geluk kan ik soms halen uit de allerkleinste dingen. De geur als het net geregend heeft of het versgemaaide gras, een nieuwe tas kopen en dan je standaard spullen daar in over verhuizen, vers wit brood met pure hagelslag, mijzelf van mijn bh verlossen, op blote voeten fietsen, waardeloze televisie programma's kijken of dat mijn haar aan het einde van de dag eindelijk goed zit. Alhoewel dat laatste me soms ook een beetje deprimeerd. Ik denk dat veel mensen dit vergeten, genieten van kleine dingen, en sommige mensen moeten stoppen met het zoeken naar geluk. En niet afhankelijk moeten zijn van anderen om je gelukkig te maken. Het leven is een feestje alleen moet je zelf de slingers ophangen, belachelijk foute quote, maar ik kan er een kern van waarheid uithalen. Helaas makkelijker gezegd dan gedaan. Gelukkig regent het in Nederland vaak en zijn er genoeg waardeloze televisie programma's. Als ik er zo over nadenk word ik ook heel blij van tuincentra's. Maar waar ik echt gelukkig van word, dat is van. Jou.

Tot in het tegengestelde: vrouwen eten niks als ze gevoelens hebben die lijken op ‘verliefd zijn’ mannen integendeel eten veel, zie alleen al ‘De liefde van een man gaat door de maag’, ik had absoluut beter een man kunnen zijn, al vind ik het best leuk om te zeuren over het feit dat ik kan zien wie dan ook wel mijn whatsapp bericht heeft gelezen, maar niet antwoord, typisch vrouwending. Ik kan hoogstens een schaal overheerlijke popcorn maken (veel te zout), en een goede zuidkaap wijn uitkiezen bij de albertheijn ToGo. Maar ik ben verliefd geworden op een gezonde-man, (gelukkig), en vandaag zou ik gaan koken, de grote dag. Met mijn super-alles-ontwijkend-gedrag-voor-alles, doe ik alles op het laatste moment net als iedereen van mijn leeftijd, het is menselijk, echt waar, en ik had nog niet het exacte drie-gangen-menu, toevallig heb ik vandaag de griep, en mijn verliefde object ook. Er zal vast iemand van boven kijken die dacht, het is beter dat het gewoon niet vandaag gebeurt. Als ik geen griep had waren het knakworsten geworden. Koud. Want vandaag is ook de dag dat ik niet kan koken op mijn (elektrische) kookplaten, a.k.a het leven zonder stroom met griep.

Je weet pas wat je mist als je het niet meer hebt. Meestal gaat dit over verloren liefdes, maar in mijn geval gaat het over het gebruik van mijn enkel. Afgelopen week ging ik niet huppelend, maar kreupel door het leven met ondersteuning van krukken. En dan pas merk je goed hoe asociaal iedereen geworden is. Ik moet met de trein naar school, maar nee niemand houd rekening met je, zolang ze zelf maar kunnen zitten. Dit denkvermogen heb ik helaas zelf ook in gezonde toestand, maar gehandicapte laat ik nog net wel voor. Zelfs toen ik de trein in viel, omdat ik niet kan omgaan met 2 stokken die mijn ene been moet vervangen, werd ik niet geholpen. Om over de conciërges op mijn school maar niet te spreken. Mijn moeder daar in tegen, die haalt chocolademousse voor me. Nu vergeet ik bijna de vriendelijke buschauffeurs te benoemen, die netjes wachten tot je zit voordat ze gas geven en grapjes maken in plaats van vragen wat ik gedaan heb. In tegenstelling tot alle anderen, iedereen wilt weten waarom je op krukken loopt tegenwoordig. Om gek van te worden, maar als ze het negeerde was het ook weer raar. Gek.

Vandaag was het een typische Nederlandse dag. Wanneer mensen zichzelf in een hokje plaatsen, wel met een bijgevoegde collage, waar hun gespleten persoonlijkheid duidelijk terug in te vinden is. Een dag waarop ik weer met Marley in de trein zat, Marley is een Jehova getuige, wel zonder het voet-tussen-de-deur-verhaal. Marley denkt heel anders na dan de rest van de wereld, heel ouderwets maar eigenlijk zo ouderwets dat het mega-modern is. Marley ziet het gewoon anders, alles op de wereld, hoe Marley denkt, het lijkt wel een toverkunst. En die toverkunst combineren met een volgens haar vorm van autisme is nog een vele grotere kunst. Ik heb er een respect voor. Alleen maar omdat te veel nadenken over relevante onderwerpen al lastig is, het nadenk-proces-le-Marley er ook nog eens op toegepast word, vergelijk het als een gave. Stop Marley niet in een hokje, Marley stopt zichzelf wel in een hokje. Compleet in een andere hokje waar geen van alle bestaande mensen op de wereld in past. Het Marley hokje. Ik heb alleen een hokje voor Marley, die verdient ze. En de rest van onze Nederlander hokjes denkers moet nu lekker gaan slapen want morgen mag iedereen weer mensen in hokjes plaatsen.