#vreemd

vreem·pje

Ze noemden hem Langnek. Hijzelf had die naam ook geadopteerd. Zijn echte naam was onmogelijk uit te spreken met mensenlippen en een menselijke naam had hij niet. Op officiële documenten werd hij neergeschreven als “Mijnheer Langnek” of “De heer Langnek”. Soms werd er een voornaam verzonnen. “Sigmund Langnek” was populair maar ook Sven, Cedric en Siegfried werden gebruikt. Hij deed zaken met mensen. Mensen twijfelden vaak aan Langneks ware aard, maar Langnek wist hoe hij mensen kon doen zwijgen. Langnek creëerde veel winst voor anderen en het is voor zakenlui moeilijk om partners af te wijzen als de relaties zo lucratief zijn. Uiteindelijk wenden Langneks zakenpartners er wel aan en na een tijd letten ze zelfs niet meer op Langnek’s vreemde eisen, zijn vreemde gedaante, hoe hij altijd overal opdook op toevallig het juiste moment en hoe na verloop van tijd veel van Langneks andere partners verdwenen.

Vanuit de afgelegen cellen die diep in de vreemdste psychiatrische instellingen lagen, schreeuwden verwarde mensen over hoe Langnek de duivel was. Hij was uit de aarde gekropen, of uit de lucht gevallen. Hij was als een slang. Hij was een slang. Langnek had mensen ontvoerd. Langnek had vreemde wapens rond gesmokkeld. Langnek had vlak voor hun neus een andere mens opgeslokt. Langnek had hen voorgesteld aan buitenaardse wezens. Langnek spookte door hun hoofd, verscheen in hun dromen. Langnek. Met hun beperkte verstand probeerden psychiaters te begrijpen waar Mijnheer Langnek vandaan kwam, waarom deze waanvoorstelling bij zoveel verschillende patiënten voorkwam en waarom deze figuur zoveel verschillende rollen uitvoerde. Zij geloofden natuurlijk dat Langnek niet bestond. Ooit had iemand wel opgezocht of er een zekere “Sigmund Langnek” in het land woonde, of dat er iemand met die naam überhaupt ergens op aarde woonde. Maar “Langnek” was geen echte naam. Ze doorzochten boeken, films, verhalen op zoek naar het fictieve personage waarop de waanvoorstelling zou gebaseerd zijn maar ze vonden niets dat overeen kwam met de in detail beschreven Heer Langnek die zo vaak in de verbeelding van de patiënten opdook. De patiënten bleven schreeuwen.

Diep in de nacht zwierven hallucinante schaduwen over vuilnisbelten over heel de wereld. In de ochtend kwam Mijnheer Langnek met zijn koffertje op een groot bedrijf afgestapt. Per toeval kwam hij in een vergadering terecht. Daar spraken ze over hoe het imago van het bedrijf begon achteruit te gaan. Op het goede moment sprak Mr. Langnek plots:

“Spijtig genoeg wordt er ten gevolge van de activiteiten van dit bedrijf te veel afval uitgestoten. Gelukkig is mijn firma gespecialiseerd in de afbraak van afval. Ik kan meer dan tachtig procent van uw afval doen verdwijnen. Ik betaal u er zelfs voor.”

Ze keken Langnek verbaasd aan, alsof ze hem net opmerkten.

“Gegroet.” Zei Langnek met een glimlach. “U kan me Meneer Langnek noemen.”