Prawie Poeta

mijam spadające liście

znów myślę

zazdroszczę

tym co mijają

Spadające liście

tak po prostu

bezmyślnie”

by go nie ujrzał nikt w świecie,

jak serce co się skryło wgłąb piersi człowieka

by umierając, umrzeć w sekrecie.”

wreszcie będę mówić

Tyle się we mnie

słów zebrało

Tyle słów dojrzałych i twardych

jak ziarnka żyta

cierpkich

jak gruszki polne

aksamitnych

jak pszczoły

Myślałam

dam ci te moje słowa

coś z nimi zrobisz

Kiedy otworzyłam usta

zamknąłeś je swoimi wargami

Cofnęły się słowa moje

schowały we mnie

jak ptaki lękliwe

Teraz już tylko czasem

wyglądają oczami”

w ogrody rudej jesieni

i liście zrywać kolejno

jakby godziny istnienia

Chodzić od drzewa do drzewa

od bólu i znowu do bólu

cichutko krokiem cierpienia

by wiatru nie zbudzić ze snu

I liście zrywać bez żalu

z uśmiechem ciepłym i smutnym

a mały listek ostatni

zostawić komuś i umrzeć”

Łamią serca,

Kości,

Ze skór obdzierają

I z resztek godności.

Gdy zmieszają z błotem,

Doklejają łatki.

I tak poszarpanych

Pakują w szufladki.

Ludzie na ludzi

Patrzą dziś

Chłodniej.

Bo trudniej zrozumieć,

A zaszczuć

Wygodniej.”

którego naprawdę pokochasz?

Schowam się,

Tak, by mnie nie odnalazł.

Bo tylko wtedy będę pewna, że

nigdy go nie stracę.”

nawet gdy nikt nie puka

przewietrzyć serce po wszystkich

niewdzięcznych lokatorach

czasem trzeba odejść

nawet gdy nie ma dokąd

myśli urodzić w ciemności

potem wychować w świetle słów

czasem trzeba być

trochę mniej

by chcieć pozostać (ze) sobą”

przyzwyczajam się

do ciszy.

Jestem ciszą.

Emocjonalną

słabością.

Codziennie

wylewam miłość.

Lecz ona wraca.

Jak fala tsunami.

Rozrywa mi serce.

I tak każdego dnia.

Każdego...

Kocham Cię.”

mieli takie serce jak ty

ale nie każdy potrafi być tak

delikatny i czuły

nie widzisz

jacy są naprawdę

widzisz jacy

mogliby być

dajesz i dajesz aż

wydzierają z ciebie wszystko

i zostawiają pustkę”

Są oglądane,

Nie czytam książek,

Które lubią być

Czytane,

Nie słucham

Słuchanego,

Nie zachwycam się

Zachwycanym,

A niekochane

Kocham.

Nie żyję powszechnie

Oczekiwanym

Życiem.

Umierać przecież każdy

Powinien po

Swojemu.”

Ze złamaną

W trzech miejscach

Obietnicą,

Z Gorączką sobotniej nocy

I pękniętym

Moralnym kręgosłupem.

Gdybym nie łykał

Resztek nadziei -

Dawno już byłbym trupem.”

Skutecznie.

Od myśli

Nie dasz rady.

Znajdą cię.”

bo i nie ma do kogo wstawać

zacząłem się nie golić

bo i nie ma komu się podobać

zacząłem umierać

bo i nie ma dla kogo żyć”

Na rozstanie z tobą.

Na to, że odejdziesz tak,

Bez pożegnania.

Gdybym wiedział

wcześniej,

Nakryłbym do stołu.

Przecież nie wypada odejść

Bez śniadania.

Nie byłem gotowy

Na rozstanie z tobą.

Na to, że tak nagle może

Szczęście prysnąć.

Nie mówiłbym wiele,

Nie prosiłbym o nic,

Ale o ten kwadrans

Opóźniłbym wszystko.”

Dzwoneczek.

I że mnie nie opuścisz.

Aż.

Wszystko było na niby.

Tylko łzy mokre.

Jakieś takie prawdziwe.”

ze mną

do końca szczery

szczerość jest

za droga

a Ty jesteś

bardzo ubogim

człowiekiem

nie stać Cię

na empatię

na zrozumienie

na uwagę

na czułość

na prawdę

tak więc ja

nie wydam już

na Ciebie

ani minuty

swojego czasu

w ten sposób

będziemy

zupełnie kwita”

przesiąknięci sobą

nie liczyliśmy dni

które skończyły się prędzej

niż się zaczęły

tak

byliśmy tacy szczęśliwi

przez tych parę chwil

gdy kochaliśmy się

na zawsze”