"başka evlerin ışıklarıyla kendi karanlığımı kıyaslamamayı öğreneceğim"

göğsümdeki kurumuş bahçeye huzur diye sesini ektim.

kılı kırk yarsan da sen hiçbir şey yapmadın diyenler için bir ömür heba ettin ali. sana da yazık değil mi.

nasıl benle aynı hissedeceksin, karşıdan bakarken.

lâkin düşmek, yaşıyor olmanın ta kendisiydi zeynep.

bugün aklımda olan tek şey, eve dönmek.

"bir insanın bir başka insana verebileceği en değerli şey özendir. ona dair veya onunla birlikte yapılan her şeyde ince bir özen göstermek. konu o olunca gereken hiçbir şeyden sakınmamak. yaşamınızı güzel kokulara boğacak bir çiçek kolayca açmaz. sevgide kestirme yol olmaz."

bir ihtimalin verdiği heyecana kapılıp evin yolunu kaybetmemeli insan

seni hatırladığımdaki o tatlı heyecanı bilmeni isterdim

mesela o kadar uzakta olmana gerek kalmasaydı. her akşamüstü, köşedeki fırından ekmek alıp uğrayabilseydim sana. hiç olmadı bir otobüse atlayıp kapının önünde inebilseydim. o vakit böyle suratsız biri olmazdım,mesela.

“bir yere sığmaya ve yakışmaya çalışmak değil, sana ayrıldığını bildiğin bir köşede tatlı tatlı uyuklamak. yaşamak böyle kalsın.”

“tek bildiğim ait olduğum şeye sahip olmam gerektiği.”

o sabah uyandım yine sabahın beşi. soruyorum kendime. oğlum ali, kabeyi yıkan, kalbini kırmaya çekinir mi sandın. su verdiğin her toprak yeşerir mi sandın. sen bu dünyayı ne sandın.

hayalinle gerçeğin bile karışacak, sen benim şefkâtimi hep hatırlayacaksın.