acz

"çare bu değilse de kandı sonsuz kere"

kaderini kabullenmek acaba nasıl bi şeydir. teslim olmak. yürüyegeldiğin yolu. yaşamak için sonsuz can atıp yaşayamadıklarını, dağ gibi ukdelerini, eksikleri, hep arkada kalan gözlerini, yani yaşantını, sızlayan tüm o şeyler bütününü kabullenmek. belki yeni bi cümleye başladığında, belki anca öyle. bu halde, hep böyle böyleyken, yok, olmuyor. ama acaba nasıldır.

sosyal medyayı sessiz kullanmaya başladım söylicek bişeyim olmadığı + zaman ne yaşadığımı hiçbi şekilde anlamadığım bi şekilde harala gürele ve bomboş geçtiği için. sevgiler beni unutmayın ^-^

"ararım tadını eve dönmenin, yolu bilmenin"

konuşamam yalnızca imdat

ben yaşamak istemiyorum bu hayatı bir yolu yok mudur

ben de gizemli takı kavanozu açmak istiyom ya

"yaşamakla meşgul olmayan, ölmekle meşgul olur"

hiçbi şey anlamadım ben bu yazdan ne bicim yaz bu