bahsettiğim şey sıradan bir küskünlük, anlık bir heves ya da geçici bir suskunluk hali değil; varlığın kendi mahremiyetine sığınması, kendi iç yangınını yalnızca kendi içinde usulca tüketmesidir. insanın zihnindeki bazı odaların anahtarı kimsede olmadığı gibi, insanın kendisi dahi o kapıdan içeri adım atmaya her an cesaret edemez. mürekkebin bembeyaz bir sayfaya düşerken çıkardığı o görünmez ses bile fazla gelir o duyguya. kendi gözlerinden bile sakındığın, sadece kalbinin en kuytu, en gölgede kalmış yerinde incecik bir sızı olarak varlığını sürdüren hisler vardır. onları somut bir varlığa, sınırları çizilmiş bir cümleye, şekli belli bir kavrama büründürdüğün an; gerçekliğin o soğuk ve keskin yüzüyle yüzleşmek zorunda kalırsın. oysa bazı gerçekler ve bazı acılar, yalnızca bir his, bir seziş olarak kaldığında taşınabilir ve katlanılabilirdir.

modern dünya durmaksızın her şeyin sergilenmesini, her hissin teşhir edilmesini, her yaranın etiketlenip vitrinlere konulmasını dayatıyor. insanlar en ufak bir sarsıntıyı bile paylaşacak bir mecra, anlatacak bir kulak arıyor. fakat insanın asıl asaleti, ruhsal olgunluğu ve zihinsel derinliği; kendine sakladığı o dokunulmaz, girilemez alanda gizlidir. kimsenin bilmediği, hiçbir dost meclisinde dile getirilmeyen, en gizli sayfalarda dahi tek bir izi bulunmayan o duygusal tortular; aslında bizi biz yapan, karakterimizin omurgasını oluşturan görünmez tuğlalardır. insan, anlattıklarının değil, sustuğu şeylerin toplamı kadar derindir. kendine bile itiraf etmekten çekindiğin o anlar, gecenin bir yarısı sebepsizce boğazına oturan o düğümler, yalnızca sana aittir ve tam da bu yüzden paha biçilemez derecede kutsaldır.