ayağı kırık bir at gibi topallıyordum ortasında hayatımın ve tüfeğin icadına asırlar vardı.

kaç sigara söndü şu balkon küpeştesinde, her şey hâlâ aynı.

seni tanıyamıyorum artık derken haklıydın, bende seni sevdikten sonra kendime hiç rastlamadım.

kendimi istasyonlara benzetiyorum füsun. ben durmadan birini bekliyorum ve birileri de durmadan beni terk ediyor.

nasıl benle aynı hissedeceksin, karşıdan bakarken.

kopacaksa kopsun inceldiği yerden, ne eksilirse eksilsin diyorum. ben zaten kendimden, eksile eksile geldim buraya.

seni öldürmeyen şey neydi leylâ, o şeyi arıyorsun her yaralandığında.

binemediğim bütün otobüslere, gidemediğim tüm mesafelere meyilliyim. bir gün, bir gece, bir akşamüstü, hiçbir yeri değil; sadece kendimi terkedeceğim.

bulunduğun bütün hayatlardan silinme arzusuyla, bi’ otogarda ayağınla izmariti söndür.

şuna inanmak gerekir ki; dünya üzerinde gördüğümüz her şey, kadının eseridir.

çatlamasın diye vurulan atlara ve dinim gibi bağlandığım vicdanıma and olsun. evin bildiğin göğüs kafesime, rüzgar dâhi girmedi.

geçti yine boş bi’ ömür, gözlerinden öpüyorum.

solunda koca bir yara var, sağındaki küçük çiziğe ağlıyorsun.