hani, anlamak bazen zor şey olsa gerek, didem madak'la oturup annem hakkında konuşuyoruz gündüzleri.

annecim, seslendiğim ellerimle büyüttüğüm yamalar, ağrı içime divan kuruyor.

çabaladığımı sanıyorum yoksa gerçekten sanıyor muyum anlamıyorum. huzurlu bi gelecek düşünmek benim hayatıma mâl oluyor. uyurken ağlayacak kadar korkuyorum.

şehirlerin göğsümü dindirmeye yarayan hiçbir tarafı yokmuş. üzerime düşen kayayı ev sandığımdan böyle ezilmişim.

birkaç soluk alıyorum da hiçbirinin ciğerime indiğini hissetmiyorum. rüya görmeyi her şeyden çok istiyorum.

derginin yeni sayısı geçen hafta çıktığı hâlde, iki ay sonrasındaki sayı için şimdiden masaya oturmam lâzım.

bazen günlerin içinde oldukça kayboluyorum.

çarşamba sabahtan akşama kadar dersim var, akşam ise şehirden ayrılıyorum. bana iyi gelecek olan bu mu bilmiyorum, zamana ihtiyacımız olduğunu biliyorum.

salı günü ne yapacağım bilmiyorum, muhtemelen direkt yola çıkabilmek için valizimi önceden toplamam gerekecek. raporlarımı düzenleyip g.ye emanetlemem lâzım.

bu şehri terk etmem lâzım.

pazartesi, boş bir sabaha uyanacağım. bu sabah gözüme ışık vurduğu için uyandım. yarın da aynısı olacak ve zor kazandığım uykuyu tekrar kaybedeceğim.

girdiğim borcu, bulamadığım iş ile ödeyeceğim. alttan alsam da cebir bütüne girmeyeceğim.

pazartesi şiir dinlemeye gideceğim. bunun günümü mahvetmesine izin vereceğim. annem doğum gününü hatırlatıyor, ona bi borç hediye edeceğim.

hattım üç gün kapalı kaldı, beni fark etmeyenlerin ağzına tüküreceğim.

perşembe, çok uzakta olacağım. bazılarına biraz yakın kalacağım. baba, on sekiz saattir yollardayım, sınavları sonra konuşalım.

bugün, yatağımı toplamayı başardım. dün, içinden çıkmayı başarmıştım. bir gün, üzerinde zıplamayı da başaracağım.

beni gökten salmışlar da yere düşüyormuşum gibi bir çırpınış değil bu. beni bi yerden atmışlar da bazen dağlara çarpıyorum bazen gökte süzülüyorumun hissindeyim.

tam bitti dedikçe kafana taşlar çarpan bir anın mutluluğunu yaşamaktan bahsediyorum. düşmek azalan bir şey değilmiş.