hayatıma geç kaldım.

dünyanın en zavallı hissiyle tanıştığında ilk kapının yerini aramaya başlayacaksın.

sevgili yirmi beş, senin için sabırsızlanmaktan korkmadığım anlar ve anılar yaşamayı diliyorum.

sen benim bu hayatta her şeye rağmen diyebildiğim anlardın.

ait olduğum yer her nerdeyse oraya ihtiyacım var.

hayalinle gerçeğin bile karışacak, sen benim şefkâtimi hep hatırlayacaksın.

kaçış yolu aramadım, sağ çıktım. hem de her olaydan ve her durumdan. sizin gibi olamazdım, olmadım ve elbette bununla gurur duyacağım.

devran dönecek biliyorum, ama ben bunu nefes alırken görebilmeyi istiyorum.

sözde beni anlamıştın. sonra toparlandın ve kalktın.

bana saçlarımın ve eteğimin uçuştuğu hafif rüzgârlı ama güneşli bir günde, gülerken kısılmış gözlerimdeki ışıltıyla birlikte ve kırmızı rujum bozulmamışken daha; tekrar rastla. rastla ki bu titreyen ellerimle nasıl bir sayfa yazabilmişim kendime unutmayayım.

herkesin hayatında o kadar çok hikâye var ki, benim tek bir cümlem bile fazlalık.

keşke hayatımı durdurup ve zihnimi susturup biraz nefes alabilsem.

bu hikâye bana yalnız güçlü olmayı değil, güçlü kalmayı da zorunlu kıldı. baksana çenem kaskatı. bazı rüyalar gündüz görülür, bazı hayaller güçsüzlükten ölür ve bazı hisler de sözün bittiği yerde noktalanırmış. ne sen ne de bir başkası anladı. sondaysa dünya bana kendi kendimi sırtlamaktan başka bir çare bırakmadı.

senin yokluğuna nasıl alışılır ki diyordum, kaç gün devirdim inan bilmiyorum.