Valiente.

hep bir yerlerden gitmek istemiş, kendinden uzağa gidememiş

ne zor, yazarak anlatmaya çalışmak sustuklarını.

“Ben hiçbir şeyi halledemedim…”

Evde kimse var mı, bilmem; ben yokum.

yedi ölümcül günahın sekizincisisin sen.

Vaktim daraldı, biliyorum. Göğsümdeki bu amansız sızı, sadece hastalığın bir işareti değil; hayatın bu enkaz halindeki son yarısında, her nefeste seni arayışımın bedeli. Avcumda duran şu birkaç beyaz hapla pazarlık yapıyorum saatlerdir. Onlar bedeni uyuşturuyor belki ama ruhumdaki o devasa boşluğu, senin yokluğunu dindirmeye yetmiyorlar. ​Sessizce çekildin bu hayattan. Bir kez olsun dönüp bakmadın arkana; burada birinin, günbegün eriyerek, adını sayıklayarak tükendiğini görmedin. Beni asıl öldüren bu hastalık, bu zayıf düşmüş vücut değil; senin bu gidişin, bu görmeyişin. Her gece bu yatakta, senin hayalinle uyanıp gerçekle ölürken, senin bunlardan bir an bile haberinin olmayışı en ağır dertmiş meğer. Bu kelimeler bittiğinde ben de bitmiş olacağım. Seni, bu bitişin tam ortasında, yana yakıla arayan o son ses olarak kalacağım

Kaç kadeh sevdim seni? Kaç sigara yok oldu elimde?

bir şiirin güzelliğine denksin

dinginliğe, sessizliğe ve sana.

‘‘göğsünün daraldığını biliyoruz.’’ Hicr/97