terk edemezsin yalnız birini.

hop, yaşlanıyoruz iyice!

atmak istiyorum bu bedeni ana rahmine geri dönmeli

zaman tutsaklığımın zincirlerini kırar mıydı. yalvarırım kemiklerini kırmasın. nihayetinde sen ve ben çok benziyoruz ama bunca parça parça eksilmişken olanı da parçalara ayırmasınlar ne olur. ben artık kendimi de toplayamıyorum, bırak kalsın bu dağınıklık, bu harabe. bir zambak bile yakışmıyor bu harabeye. bu ne demek bilir misin. bilmezsin. eşiğin ötesi uçurummuş ve ben şimdi hangi kapıya gideyim bilmiyorum. zihnimin içi şu kalabalık istanbuldan daha gürültülü. sahi insan en çok benzerinden mi yara alır. senin geçtiğin yollardan geçerken ayaklarım paramparça. ben bu eksik hâlimle nereye sığacağımı bilmiyorum hiç. beni bu tanımsız ağrılardan, bu yabancı sokaklardan çekip alsan keşke. gölgesi kendinden ağır bir yük bu taşıdığım. beni yeniden doğurma. topraktan geldik toprağa gideceğiz. toprak oldur beni.

senin ellerin, tek tonlu ve uzun soluklu portremin nar çiçeğiyle ezilip karışan renklerini tanrılaştırır.