onsra

‘‘Gelememeyi sen anlat, gidememeyi ben anlatayım. Gözüm değil gönlüm kaldı. Beklemek değil özlemek yordu. Hani derler ya, aşk arafta bir yoldu; giden gitti, dönen yoktu.’’ Ve mektubunun sonuna ekler Nazım Hikmet: ‘‘Herkese selam, sana hasret.’’

sığamadığı odalarda, kaybolmakla sınanıyor insan.

Bu aralar kimliksiz bir sessizlik var içimde.

birisinin 2. seçeneği olacağınıza yaprak sarması falan olun

sanki saklambaç oynuyormuşuz da senin beni bulmanı beklerken sen yeni bir oyuna başlamış, ben seni saatlerce aynı yerde beklemişim gibi

“kollarını aç, eve geliyorum” diyemediğim için bu saatte eve dönüşlerin bir anlamı yok. kucağınızda uyuyabilir miyim sevgili parkımın çok değerli bankı?

bir gün, çok güzel bir hikâyenin içinde; göğsün genişlemiş, yüzün çiçeklenmiş olacak.