𝓶.

şakaklarımda bir ağrı, kalbin körfezinde acı. yorgunluğun bir ruhu çürüttüğü acımasız bilinmezlik hapsi. neyi nereye koyacağını bilmediğin son duygu kırıntısı. okşanmasını beklediğin saçlarının başkalarının ellerinde yumak yumak kaldığı acımasız ev. yaşadığımdan değil bunlar, öldüğümden. ölüm, rıhtımda sabırla beklediğin geminin sonsuzluğa gitmesi. ne tuhaf. beklerken seni büyütüyorum ama ben, ben yokum ki pespâye. ve işte sessizlik, öyle bir sessizlik ki göğsünde yankılanıyor, taş gibi ağır. parmak uçlarımda kalan boşluk, dokunmayı unuttuğum ellerin hayali. düşlerimden süzülen gölgeler, yüzüme vuran rüzgârın tuzu gibi. büyütülen sen, ben olmadan büyüyor; ve ben sadece izliyorum, kendi varlığımın külleri arasında. pespâye, kendi adıma küsmüş bir çocuk gibi, varlığını sorguluyor ama kimse sormuyor. her nefes, daha derin bir boşluğa atılan taş gibi. kendi kanımda boğuluyorum, adı konmamış çığlıklarla. gözlerimdeki ağırlık, başkalarının bakışına sığmaz; ellerimden kayıp giden zamanın tozuna karışır. büyüttüğüm sen, benim gölgemde soluyor, ve ben her nefeste daha da eriyorum, pespâye. ölümü beklemiyorum artık; çünkü öldüğümü çoktan gördüm, kendi yıkıntılarımın arasında. rıhtımdaki gemi gitmedi; ben geminin kendisi oldum, denizin tuzunda eriyen, görünmez ve unutulmuş.

hadi gel de o çocuğun çığlıklarına kulaklarını tıka. odaların kapılarını kapat. duymazdan gelmeyi öğren. insanın en iyi öğrendiği şeydir zaten unutmak; biraz susturursun vicdanını, biraz bastırırsın kalbini, sonra alışır gidersin. ama o çığlıklar… duvarların içinden yürüyen ince bir sızı gibi yine de seni bulur. kapıyı kapatırsın, pencereyi kapatırsın, hatta aynayı bile örtmek istersin ama ses dediğin şey karanlığın dilidir; karanlık nerede varsa oradan konuşur. o çocuk var ya, o çocuk hiçbir yere gitmez.

yılmadan usanmadan aşıyorum merdivenleri. yıkıntıları içimde boş sokakları andıran köhne merdiven boşlukları. firuze, zamanın benden eski olduğu bir çağda benden hızlı ilerlediği bir dönemde seninle geçmişe gitmek için çırpınıyorum. ne sabahına meydan okuyorum ne gecesine sarılabiliyorum bu mevsimin. ne ay'ına gülümsüyorum ne yıldızına dilek atayabiliyorum. ne adımlarım varıyor beni bıraktığın güne ne koşuşturmalarım. soruyorum bazen, neden bu çaresizlik diye? koşupta vardığım ne çok yer var, ne çok insan var, sen varsın. düşünüyorum firuze'm, çok düşünüyorum varılması güç cevapları ama yok. cevapsız sorular seni selama katıp beni benden eksiltiyor. firuze, kelimeler bile yoruluyor artık bende, söyleyemediklerimin gölgesinde büyüyor her cümle. sanki zaman, benim içimde tersine akıyor; sen gittiğin yerden değil, ben kaldığım yerden eksiliyorum. her eksilme biraz daha sessiz yapıyor sokaklarımı, biraz daha tanımsız. bir kapı aralıyorum bazen, içinden sen çıkacakmışsın gibi… ama her seferinde sadece rüzgâr giriyor içeri, eski bir hatırayı sürükleyip yere bırakır gibi. firuze, ben seni bir şehir gibi taşıdım içimde; haritası olmayan, adresi unutulmuş bir şehir gibi. ne dönüp dolaşıp varabiliyorum sana, ne de tamamen terk edebiliyorum. soruyorum kendime, bir insan aynı boşluğu kaç kere doldurmaya çalışır? ve kaç kere anlamalıdır, bazı boşlukların dolmak için değil, hatırlamak için kaldığını? şimdi susuyorum firuze, çünkü bazı isimler konuşunca değil, susunca daha çok büyüyor içimde.

bir filmde görmüştüm, bir ruh falezin kıyısında oturmuş denize ağlıyordu. neden diye sordum, neden ağlar bir insan? yamacına oturduğun deniz, yağmurlu bir gün... tanrı başka ne verebilir kişiye düşündüm. meğer tanrı almış. en sevdiği rengi, en sevdiği insanı, en'leri.. ve ruh sustu, sadece gözlerinden akan tuzlu sel kaldı geriye. kıyıdaki taşlar onu dinler gibi sessizdi, dalgalar kırılmadan önce nefes alıyor, sonra sessizliğe karışıyordu. insanın kaybettikleriyle baş başa kaldığı an, zaman bile dururmuş gibi görünür. belki tanrı vermeyi unuttu, ama acının ağırlığını eksik etmemişti; ruh, elleriyle boşluğu ölçüyor, yitirdiği ‘en’lerin gölgesinde oturuyordu. sonra belki fark etti, ağlamak da bir tür hatırlamak, bir tür sahip olmayı sürdürmekti, yitirdiğinin yanında kalabilmekti... ruh, falezin ucunda otururken denizin rüzgarıyla savrulan saçlarını izledi. her dalga, kaybettiklerinin yankısıydı sanki; gözleri denizin mavisine değil, içine bakıyordu. dünyada tutunacak tek bir dal kalmamış gibi, bütün renkler solmuş, bütün sesler uzaklaşmıştı. yavaşça kalktı, taşların üzerinde yürürken ayağının altındaki çakıllar bile bir hatıra gibi kırılıyordu. nefesini derinle çekti ve son bir kez geriye baktı; sonra dizlerini büküp, ellerini göğsüne bastı ve ardından bir boşluk kaldı hafif bir fısıltı gibi, boşluğa karışan, ama kendi varlığını bir an olsun esir etmeyen bir kız. bir rüzgâr, belki daha fazlası ama esemedi.

kalbimin küvezinde bebekler ölüyor, söyle kaç acı daha kabul eder yüreğim? kaç kere aynı kırıkları toparlamaya çalışır? söylesene çocuk, kaç kere daha aynı kırıkları toparlayacaksın? seni öldürenin ellerinde ne zamana kadar uyumak isteyeceksin. her nefes alışın kalbime zararken neden tutundun kalbime? söyle çocuk, acı hep aynı kişide mi olur? sen hep böyle sevecek misin beni? ben bulamadıkça kendimi sen vazgeçecek misin benden, tenimden? ben bazen kendi içimde kaybolan bir sokak gibiyim çocuk. dönüp dolaşıp aynı kapının önüne çıkıyorum, aynı yaraya, aynı sese, aynı suskunluğa. insan kendini bu kadar eksik hisseder mi dersin, birinin sevgisi bile dolduramaz bazen içindeki o boşluğu. bak, sana söyleyemediğim şeyler var. insan bazen en çok sevdiğinin yanında da üşür. çünkü sevgi bazen yetmez yaraları iyileştirmeye, bazen insan önce kendini bulmak zorundadır. ama korkma çocuk, ben seni bırakmak istemiyorum. sadece kendimi arıyorum biraz. belki bulursam, ellerini daha sıkı tutabilirim.

ev ev üstüne olmaz demiştin ya anne hatırlıyor musun? olmaz pespâye, ev ev üstüne kurulmaz altında kalırsın o evlerin demiştin ya, kaldım anne. enkazda kaldım. evimin üstüne ev kurmuşlar altında ben kaldım anne.ev ev üstüne olmaz demiştin ya anne… hatırlıyor musun? olmadı. altında kaldım. her tuğla, her kiriş, her çatlak üstüme yıkıldı. evimin üstüne ev kurmuşlar, ben enkazda kaldım. taşlar acımazmış gibi sert, gökyüzü uzak, sen yoksun… ve ben burada, anne… burada, susturulmuş, ezilmiş, nefes almak bile suç gibi.

tanrı var, pespâye, seni herkesten başka tuttum. biraz olsun ruhun bana dokunsun diye bekledim, ama olmadı. şimdi anlıyorum ki senin sessizliğin, benim içimde bir şeytana dönüşmüş; tutkumu, umutlarımı ve kırık hayallerimi tüketen bir şeytana. her gece gözlerimi kapattığımda, seni düşünmek bir iblis gibi içimde dönüp duruyor, yutuyor nefesimi, titretip bırakıyor kalbimi.

pespâye'm.