ama ne yapacağını bilememek her duyguyu deler geçermiş.

Anlamıyorlar anne. Hiçbir şey istemiyorum. Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, izliyorum ama her şey eksik. Ne sevincim sevinç gibi ne yorgunluğum yorgunluk. Onlar anlamıyor. İçimde ki gürültü dışarıya yansımıyor dışım büyük sessizlik diye mi? Anne sende anlamadın beni.

"açıkçası rabbimden de özür diliyorum bunca nimetine rağmen içimdeki bir parça tamamlanmamışlığı her yere taşıdığım için."

üzülünce, sanki bütün dünyaya karşı yanlış bir şey yapmışım gibi geliyor, ayağımı bastığım yer inciniyormuş gibi, sanki dünya sadece bana yer bulamamış gibi,

Atlatırım dediğim her şey bana depresyon,kişilik bozukluğu ve büyük ölçüde ruh ve sinir hastalığı olarak geri döndü.

Ara sıra neye üzüldüğümü kendim bile anlamıyorum sadece üzülüyorum içimde bir sıkıntı beliriyor ve ağlayasım geliyor o kadar.

ne garip ışıklarını söndürüp bir sigara yakıp hiç düzeltemeyeceğin ve gerçekten ne kadar uğraşsan da düzeltemediğin o şeylerin seni nasıl hasta ettiğine, nasıl da yiyip bitirdiğine, gücünü tükettiğine ve bir sır gibi kendine sakladığın şey, hayattan vazgeçme eşiğine getirdiğine ve tüm basamaklardan kan revan çıkmıştın- ne garip bir anda düştüğüne şahit olmak. ne garip kendinle yaşamak.

yerini yadırgayan her şeyden birazım.

grimsi bir şeyim. karanlık olamıyorum. aydınlık zaten hiç. kapalı hava gibi ama hiç yağmur da olmuyorum. gri bir şey sadece. belki de kül. 

aklıma kızıyorum. kendime kızıyorum. saçlarıma bile kızıyorum. bu aralar her şeye kızıyorum. yürek çare bulamayınca karıncaya bile kapının önünde yuva yaptı diye kızabiliyor ali,