ne zor, yazarak anlatmaya çalışmak sustuklarını.

hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışırken öylesine çürüdüm ki.

Aile sıcaklığını hissedemeyen birinin en büyük hayali yuva kurmakmış.

Birinin duvarlarımı yıkıp gelmesini çok isterdim.

Bir kez bile düzlük olmadı bana, bir kez bile rahatla demedi hayat. Hep bir koşturma, hep bir telaş, hep bir iç acısı. Bitmeyen sorularla örülmüş duvarların içinde, cevapsız kaldıkça daha da daralan bir ömür.

Herkes hayatını yaşarken, ben yıllardır aynı yerdeyim.

Hiçbir şeye küsmedim hiçbir şeyden vazgeçmedim ama hevesim vardı bir zamanlar ışıl ışıl koşardım her şeye. Şimdi o insan yok her şeye taş duvarım

Soğukla lanetlenmiş kızsın sen, sevgi dolu sıcak ev senin neyine.

öyle sıkı sarılsın ki, geçmişte üşüyen yanlarım bile ısınsın.

benim evimde kalınmaz, dünyanın en güzel yemeklerini sunsam yenilmez, benim ellerim öpülmez, gözlerimin içine dahi bakılmaz, şiirler, masallar, kitaplar okunmaz, zilime basıp kaçılmaz. bana gelinmez, benden gidilir. bu yüzden benim kafamda bir ülke, ve orada insanlar var. ondan ötesi yok.

sokağın en tenha köşesinde unutulmuş köhne bir binaya benzetiyorum kendimi uzun zamandır. bir zamanlar kapımın önünde top oynayan çocukların artık esamesi okunmuyor. pencerelerimin kenarlarına konulan çiçekler sahipleriyle beraber göçüp gitmiş. hiçbir şey yeşermez olmuş pencerelerimde. binanın içerisini dolduran şen kahkahalar yerlerini uzun soluklu sessizliklere bırakmış. çirkin, köhne ve küf kokan bir binaya dönmüş içim. güzel olan ne varsa gitmiş, bir ben kalmışım bir de o can yakan sessizlik. bir ben kalmış bir de o küf kokan çirkin bina. bir ben kalmışım, keşke kalmasaymışım.

Hayatı boyunca çabalayanlar bi yerden sonra aklını yitirenler, evet, aklını yitirenler onlar.

"Bir ömürlük hayalin, bir sabah yok oluşunu hangi vedadan sayalım?"