Koyun ömrünü kurttan korkup kaçarak geçirir ama sonunda onu yiyen çobandır.

Bazen masa başında saatlerce oturuyorum. Duvarı izliyorum öylece. Tam manasıyla hiçbir şey yapmıyorum. Ruhum ölmüş gibi geliyor. Yitenler yitmiş, kaybolanlar olmuş, gidenler gitmiş… Bir çığ gibi büyüyen mutsuzluğumun altında eziliyorum. İşte o an hiçbir şeyi değiştirmeden fark etmem gereken, duygularımı yorumsuz izlemem gereken an oluyor. Geçeceğini fark edeceğim an.

İnsanlar aslında umudunu yitirmemeli ama ya umut edilen hiç olmayacaksa olmayan bir şeyin umudu da insanı yitirmez miydi?

"Çok yalnızım, en sevdiğim şarkı bile yitti gitti ve geride gelmiyor."