Ben eskiden gözlerinin içi gülen bir kızdım. Saatlerce konuşur hiç susmazdım. Sonra bişeyler oldu. Şimdi ne gözlerim gülüyor ne de konuşmaya mecalim var.

Kaç gece öldüm saymadım ama hangi gece ölmeye başladığımı biliyorum.

Hayır, verdiğim savaşlardan yara almıyorum. Ben verdiğim savaşlarda ölüyorum.

O kurşun kalbimi delip geçmedi, içimde kaldı.

Gerçekten o kadar çok yaram var ki hangi birini sarayım bilmiyorum.

Aramızda karlı dağlar, hasretin bağrımı dağlar...

Kimseye tek kelime edemiyorum ama içim ölüyor.

Fakat müzeyyen, şimdi galata’da bir meyhanede içer içer adını sayıklarım. Bundan senin haberin olmaz. ama adını duymayan kalmaz.

Sen, seni kapı dışarı eden insanların sokağında sabahlamışsın. Söyle şimdi, kaç kaldırım şahit gözyaşlarına?

Bir kurşun var şakaklarımda, uyuyamıyorum.

O odanın içinden ne kadar çıkarsan çık, için yine dört duvar.

Yıkılmak sadece binalara mahsus bir şey değil ki Züleyha. Bir insanın bir cümle ile yıkıldığını gördüm ben defalarca...

.

Mevcut bir savaşın ortasında seni, beni vururken görmüşler üstelik savaşım senin içinken.

Kaç yaşına gelirsen gel, her acında yara aldığın yaştan kanıyorsun.

Erkeklerden nefret ediyorum.