#wizja

Moja mama miała wizję, mama ayahuasca.

Przymykam powieki, gaśnie obraz. Oddycham powoli, głęboko i bez pośpiechu. Znajduję się nigdzie i wszędzie zarazem. Wytłumiam "wszędzie", pozostaje "nigdzie". Czysta nicość. Brak kolorów, dźwięków, odczuć. Spokój. Trwam jeszcze chwilę i znikam. Pustka. Siła ciszy, obraz schronienia. Sięgam po czas i zatapiam się w nim. Wylądowałem na trawie, zielonej tak bardzo. Teraz czuję słońca ciepło. Przesuwam palcami po natury owocach. Podnoszę się z ziemi i kieruję się tam, gdzie piasek złoty z linią płytkiego brzegu się łączy. Stoję nad wodą i patrzę przed siebie, horyzont przede mną odległy, bez końca. Gdzie dziś jesteś? Spotkamy się jeszcze? Pragnę Cię ujrzeć i poczuć Twą obecność. Zostawisz mnie dziś samego sobie? Czy jesteś tylko złudzeniem, namacalnym bardziej niż wszystko dokoła? Jeśli tak, to w porządku. Pozostanę niespełna rozumu, z miłą chęcią. Radość mi sprawiasz i ogrzewasz tam w środku, ożywiasz tą duszę, zakurzoną od dawien dawna. Poprzez samo myślenie, inaczej się czuję, gdy w centrum mych myśli Ty się znajdujesz. Czekam, jak zawsze. Któż to bardziej zrozumie od Ciebie? Kto w ogóle zrozumieć mnie może, jeśli nie Ty właśnie? Jedyna w swoim rodzaju, gdyż pojawiająca się dla mnie. Moja wizja szczęścia.

Moja stara podstawuwka miała dwa piętra i parter kondygnacje z klasami połączone dwiema parami schodów po dwuch stronach korytarza na ostatnim piętrze klasy 1-3 reszta nie istotna dla chistorii. Więc jestem w szkole na piętrze wiem że na dole jest niebezpieczeństwo wampiry. Nie mogę tam zejść Oni nie mogą też wejść do góry ale już niedługo mam takie wrażenie. Więc biegam po korytarzy od jednych do drugich schoduw. Powtarzając mam wejść wyżej czy muszę wejść wyżej mogę wejść wyżej. Nie wiem co robić wiem że mam wejść lecz jednak coś mi muwi nie. Wiem że nie wejdą tutaj ale jednak się obawiam.

Kiedy masz wizję że ktoś obcina ci koniuszki palcuw. Co na to ... ... ... za to gdy konkretnie zdziwiona pytam dlaczego i o co mu chodzi w kolejnej wizji cię za to przeprasza. Tam się kłamać nie da ale też nie można widocznie przejrzeć drugiej duszy jak by się chciało. Ktoś się mocno pomylił w tej kwestii tam. Jak mówię ,,nie ujawnianie całej prawdy nie jest kłamstwem,,

Jest środek nocy a ja leżę dobre 10min z nogami jak z waty i sama nie wieże w to co śniłam widziałam. Zostałam wzięta na statek i spotkałam się z dowódcę to było takie uczucie że nogi się uginają tak przejmujące. Gdy z nim usiadłam dodał mi książkę z mapami i kazał przeczytać na głos nie potrafiłam tego. Więc wziął ja odemnie i pokolei przeczytał nazwy wysp to była Antarktyda. Odważyłam się spytać o coś czego zawsze chciałam. Głupie może ale mi pozwolił pozwolił się przytulić do siebie. Wcześniej spotkałam śp. mojego dziadka. Zostałam zaprowadzona do miejsca gdzie byli inni ludzie. Jak by klasy miałam zamiar poczęstować wszystkich sokiem który tam stał ale było zbyt mało szklanek i cześć była brudna. Zrezygnowałam. Na sam koniec dostałam wizję tego jak glupi potrafią być niektórzy ludzie.

Błądzę po labiryncie wielo wymiarowym haosie korytarzy przejść. Wiem że nie jest bezpiecznie coś na mnie się poluje lecz nie morze znaleźć błądzę kiedy znajduje przejście do bezpiecznego miejsca mówią mi że to bezpieczne miejsce że tu mnie nie znajdą bo tu mogą wejść tylko ci ktuzy nie dali się wcześniej oznaczyć tu Oni nie mają wstępu nie widzą tego miejsca przyjaznego ogrody wśród brudnych i zawiłych korytarzy