#rymonauta

Wizje nieba

Jak słucham świadectw ludzi co umarli Zza światów powracając jakimś cudem Co rąbek tajemnicy boskiej wydarli, A człowiek od wieków odkrywa z trudem.

Myślę sobie jakie to okrucieństwo Ze strony Stwórcy tak prawdę ukrywać, By dopiero śmiertelne niebezpieczeństwo Pozwalało niebiańską miłość przeżywać.

Nawet ziemskim rodzicom się nie godzi Wystawiać na próbę ognia swoje dzieci Prawo tu zabrania małoletnim szkodzić To mi obraz Boga kochającego szpeci.

Każdy inną wersję zaświatów pamięta Wierząc w obiektywizm doświadczenia, A to tylko wyobraźni ziemskiej pęta Projektują astralną wizję otoczenia.

Jedni widzą tam Jezusa z aniołami Inni swoich krewnych zapomnianych I zalewają się na wspomnienie łzami Obrazów z pamięci przywołanych

Wierzę w te ich niekłamane wzruszenia W to co zobaczyli tam i przeżyli, Ale nie znajduje w tym pocieszenia, Bo każdy z nich tylko pięknie się myli.

Zazdroszczę tym ozdrowieńcom śmierci Ale też szkoda mi ich niezmiernie Bo jednak niepewność mnie w duchu wierci Na ile oddają historie te wiernie

Prawdę o niebie i piekle, czy raczej Względność i subiektywizm przeżycia. Każdy widać odczuwa absolut inaczej Gdy nic absolutnie nie ma do ukrycia.

Kiedyś inspirowały mnie te historie Teraz smutno mi się po nich robi. Każdy ma swoją osobistą teorię, Która ołtarzyk wyobrażeń im zdobi.

Pogromca światów

Na nic się zdadzą twoje żałosne wołania, Gdy on w amoku kolejne byty pochłania. Pogromca Światów kroczy krwią zbroczony, Któremu kłaniają się pomniejsze demony.

Lektury

Przyznałaś mi się do tego w skrytości Że oprócz pragnienia duchowej miłości Jest w małżeńskiej relacji element Co równie mocno scala jak cement.

Nieodzowny rytuał nasz regularny Równie manualny, co wokalny. Przerabiamy bowiem wspólnie lektury, Różnych mądrości spisane receptury.

Moje ulubione pozycje z kanonu Stawiające skutecznie trzon do pionu To „Tajemniczy ogród” i „Dżungli księga” A także „Sięgaj, gdzie wzrok nie sięga”.

Co poeta chciał przez to powiedzieć Musiałem dorosnąć by się dowiedzieć. „Noce i dnie”, „Krzyżacy”, „Latarnik” Działają na wyobraźnię jak zapalnik.

Ty natomiast masz gust nieco inny: „Mały Książę”, „Winnetou”, byle zwinny. Najpierw „Siłaczka”, „Katarynka” gratis Na koniec „Zemsta” i wreszcie „Quo vadis?”.

WESOŁY LEŃ

Od wczoraj do jutra zapieram się na wspak, Ni do przodu, ni do tyłu spieszno mi wszak. Samo się zrobi, coś szepcze mi w smak. I dalej tak leżę kontemplując na wznak.

KTO TY JESTEŚ

Kto ty jesteś? - Jam poeta - Wierszokleta - Egzegeta

Jaki znak twój? - Prawo weta - Bój Hamleta - Znoju meta

Gdzie ty mieszkasz? - W wyobraźni - Wyższej jaźni - W domu baśni

W jakim kraju? - Marzeń kaźni - Tam gdzie błaźni - Pełnym waśni

Czym ta ziemia? - Łez padołem - Mym mozołem - Karmy kołem

Czym zdobyta? - Kałamarzem - Rymów stażem - Słów obrazem

Czy ją kochasz? - Oczywiście - Zajebiście - Osobiście

A w co wierzysz? - Zwiędłe liście - Kwiatów kiście - Altruiście

Czym ty dla niej? - Niech pomyślę - Zanim zmyślę... - Sensem ściśle

Coś jej winien? - Mądrą strofę - Dziegdziu trochę - I radochę

ŚWIĘTOKRADZTWO  PUTINA

Putin właśnie znów przeszedł do historii Gdy na stadionie wobec tłumów euforii Przywołał biblijne słowa o miłości Wznosząc się tym na wyżyny podłości

W pogardzie dla największych świętości Skalał Ewangelii najgłębszej mądrości By usprawiedliwić swoje nieprawości. Nie ma czarniejszej nad to ciemności.

Z najgłębszego piekła słowa to rodem, Gdzie nie ogniem, lecz lodu wieje chłodem, Tam gdzie zionie otchłań bez dna ego I nie ma nic oprócz siebie samego.

Putin owładnięty wizją swojej roli, Gotów kalać nauki niebios do woli. Świętokradcze i straszliwe to bluźnierstwa, Samego Demona to chichot szyderstwa.

Tłum zgromadzony na stadionie skanduje, Nie wiedząc jak śmiertelnym jadem ich truje. Wrócił duch Hitlera z wielkim rozmachem. Jak widać jest wciąż idolem nie postrachem.

Tak właśnie było dziewięćdziesiąt lat temu, Gdyby ktoś wciąż chciał się dziwić czemu Naród niemiecki poszedł za demagogiem, Jak dzisiaj Rosjanie idą za swoim Gogiem.

Trzeba to powstrzymać wszystkimi siłami: Kasą, polityką, gusłami, rakietami. Nie widać dna czeluści jego obłędu. Sprawa najwyższej to wagi i rzędu.

TRYPTYK TIKTOK

I.

Babcie dawniej mawiały, Czym nas rozśmieszały, „Kto zjada ostatki Ten jest piękny i gładki”.

Nie znajdując posłuchu, W skromności swej duchu, Resztki wyjadały I po cichu łkały.

Na marnotrawstwo, Rozrzutność, obżarstwo, Pożądań bezmiaru, Chciejstwa bez umiaru.

Rację w jednym miały, Gdy tak oszczędzały, Bo efekt trendów I mody zapędów

Jest taki, że niedługo, Nad-konsumpcji przysługą, Staniemy u progu Uduszenia się w smogu,

Winniśmy podgrzania Klimatu zmian olania W śmieciach już toniemy Dramat to bez ściemy

A wszystko się zaczęło Gdy miarę nam odjęło Na co się każdy zżyma Bo nas ego rozdyma

Chcemy więcej i więcej I to czym prędzej Kopiując bufonów Od najnowszych ajfonów

Jakże to żałosne Skutkami doniosłe Gdy lemingów pomiot Daje cnocie łomot

II.

Prym dzisiaj wiedzie Biegnąca na przedzie Społeczność TikToka, Marketingu wywłoka.

Chłopcy walą tu pierwsi. Dziewczę wypina piersi. Pupą kręci lubieżnie Od popytu zależnie.

Pindrzą się i picują, Stroją i malują Dorosłe kobiety I dzieci niestety.

Młodzi zamiast się uczyć Będą zamysłem kluczyć, Co wgrać na swój kanał Najlepiej jakiś banał.

Ktoś na tym kasuje, I głupotą dziwuje, Że jest tylu chętnych Do działań zbędnych.

Każdy szuka tu sceny Do popisów areny Jakby się wypromować I nie skompromitować

Jak w realu bywa Każdy się tu wyżywa Inspiruje, lajkuje Ignoruje, hejtuje

A przy tej okazji Czasu eutanazji Z ręką w nocniku Sami na celowniku

Jesteśmy zniewoleni Hasztagiem oznaczeni Pożyteczni idioci TikToka źródeł kroci

III.

Zaś w międzyczasie, W tej ludzi masie, Wydobywa złoto. Chodzi właśnie o to,

Żeby te miliony Wpatrzone w androny Służyły reklamie, Co jak z nut nas kłamie.

Kręci nami wkoło, Żeby było wesoło Dupereli inwazja, Zysków nowych okazja.

Duch Czasów z nas kpi, Gdy każdy cicho śni O pieniądzach i sławie, Których brak lecz prawie

Są w zasięgu ręki. Jednak wciąż słychać jęki Zawodu, że niestety Wyprzedane bilety.

Trendów kreatorzy Na autofilię chorzy Niektórym się uda Bałamucąc cuda

Apeluję kochani Tej platformy fani Nie dajcie się ogłupiać Na banałach skupiać

Twórzcie głębsze treści Niech ducha pieści Tuli i hołubi Od serca polubi

Sorry za ten ton Ciężkawy jak dzwon Ale mi się marzy Że się to wydarzy

Ropa Putina

Ropa i gaz jak płynęła tak płynie Gdy lud ukraiński od kul ginie Krwawy rubel odrabia szybko straty Gdy dolar i euro finansuje armaty

Zachód chce mieć ciepłą wodę w kranie Więc się obnosi na pokaz staraniem Śląc noty dyplomatyczne oburzenia Publikując memoranda i oświadczenia

Nakładając sankcje, głosząc potępienia Wszystko wobec Rosji z tego sobie kpienia Bo ropa i gaz jak płynęła tak płynie A lud ukraiński wciąż od kul ginie

Zbyt dużo mógłby Zachód na tym stracić Gdyby za gaz i ropę przestał płacić Oznaczałoby to obniżenie komfortu I zdjęcie wisienki z dobrostanu tortu

To nic, że lud ukraiński od kul ginie Jakoś przecież kiedyś wojna ta minie. Nie może Zachód działać zbyt pochopnie Lecz mierzyć siły na zamiary roztropnie.

Tak argumentują ostrożni dyplomaci A za nimi ich wojskowi delegaci Niewolnicy indeksów koniunktury Stąd prospekt dla Ukrainy ponury

Tym się dzisiaj szczyci NATO polityka, A zegar Apokalipsy i bez nich tyka, Bo Putin po zęby w atom uzbrojony Może się okazać sam z siebie szalony

Nie rozumiemy doniosłości tej chwili Gdy Ukraińcy tę nadzieję żywili, Że stając do walki nierównej z tyranem Wzruszą serca nasze odwagi swej stanem

A za tym pójdą akty równie odważne Nie tylko gróźb gesty, miny poważne Jednak ropa i gaz jak płynęła tak płynie A lud ukraiński od bomb i kul ginie.

Czy wolne narody muszą poświęcić, By pokój za cenę poddaństwa uświęcić, I Ukrainę oddać w ręce Putina? Nie do zmycia będzie to dziejowa wina.

Jak się ten kraj przed tyranem obroni Gdy obok pomocnej wyciągniętej dłoni Druga ręka przed objęciem się broni I nobliwy gest w gestach samych trwoni?

Rządy państw dręczą jak ludzi fobie Takie zbiorowe jednostek to kopie. Choroby i traumy ich niezaleczone Ambicje i marzenia gdzieś porzucone

Jak tu dojść wspólnie do porozumienia Gdy za każdym wdechem ducha natchnienia Ulatuje wydechem upiór bojaźni Pozbawiając wglądu w głąb wyższych jaźni

Skaza na genomie to człowieczeństwa Zysku przed szlachetnością pierwszeństwa A zbrodniarz środkowy palec wypina Bo płynie jak płynęła ropa Putina.