#wersy

Żyje we śnie,

jestem wśród dzikich

zwierząt,

mam brudne kły,

chce odpocząć na

polu pełnym

pięknych róż,

jutro obudzę  się znów

z sierścią na pościeli.

By cofnąć ten czas do miejsca gdzie sny

na słowo “poeta” widzę wielkość

jasność, konstrukcje makroprzekazowe

mikronatężenie znaków, powiew

Wisławę, Marię, Konstantego

ja nim mogę bywać, dążyć

ale nie nazywaj mnie poetą

zmieniam wersy intuicyjnie

słowa rozkładam po omacku

obrażasz wielkość tym określeniem

a ja zmierzam ku maluczkości

upokarzam poezję i nie śmiem

Może mnie wogule nie znasz

Ale jestem tutaj chce być taka sama

Jednak nie wiem jak

Wszyscy mówiła że to łatwe

Uśmiechnij się powiec coś

Ale dla mnie to jest jak kostka Rubika

Jeden krok potem stop

I co w tedy

Nic tylko cisza okrutna i wracam do startu znowu

Nie mogę przełamać tej bariery

Ciongle się o oceniam jako nic

Chociaż że śmieje się o wszystkim złe co się stało mi

To w nocy i tak siedzę sama nie wiedzieć

Kim ja jestem, po co jestem , dlaczego jestem taka .. taka inna ? Zepsuta ? Zniszczona ?

Poprostu może i głupia żałosna... zgubiona

I mogę prosto o tym tobie komu kolwiek powiedziedziec

Z uśmiechem z żartem w głosie

Jednak jest ból głęboko co nie rozumiem

Kutury ukrywam śmiechem

Niechce tu teraz tak narzekać

To wogule nie mój zamiar jednak

To jest jedyna rzeczy co mam teraz na mislis

I odnowa

Zaczyna mislis po co ja piszę

Po co próbuje

Nikogo nie obchodzi to

Mają gorzej

Jestem za młoda

Poprostu idiotka co powinna się cieszyć się co nie ?

Ale nie umiem nawet tego też

I jestem spowrotem w krwi z uśmiechem co jest

Fake jak wszystko co żyje z

Ale co tam ... życie idzie do przodu

Ludzie przychodzo i odchodzom

A ja siedzę tutaj

I będę

Bo nie wiem jak wyjść