#wers

Choć zabrzmi to banalnie, to wciąż za Tobą tęsknię

I nie zabiegam o szczęście

Choć brzmi to górnolotnie, dam świat za Twoją rękę

bywają dni że wszystko bierze w łeb.

na autostradzie w domu w super- markecie i w ogóle wszędzie.

ciągłe nieustanne wściekłe chaotyczne ataki na resztkę twojej poczytalności i wrażliwości.

bogowie najpierw bawią się z tobą a potem tobą.

twoje nerwy kipią, aż złazi z nich skóra. żadna filozoficzna tarcza cię nie osłoni, żadne zasoby mądrości nie wystarczą.

wisisz wydany na pastwę psom i masom; nastąpiła kompletna awaria maszynerii i wszelkiego rozumu.

i nagle - jak zawsze w takich razach - promienna uśmiechnięta twarz o mętnych oczach, ktoś ledwo znajomy głośno woła "hej, jak ci leci?"

ta twarz jest dużo za blisko, widzisz każdą skazę i każdy por w skórze, rozdziawione usta są jak pęknięta zgniła brzoskwinia.

nasuwa ci się tylko jedna myśl: "mam go zabić?"

ale mówisz: "wszystko gra. a co u ciebie?" i idziesz dalej, a ten ktoś ledwo znajomy z capią gębą zostaje w tyle gdy słońce praży przez kwaśne chmury.

podążasz dalej a bogowie śmieją się śmieją i śmieją, stawiasz stopę przed stopą, machasz rękami podczas gdy zardzewiały dzwon nie dźwięczy a w twojej głowie krew ścina się w galaretę.

ale ten dzień kiedyś się skończy to życie kiedyś się skończy sępy w końcu odlecą.

proszę prędzej, prędzej, prędzej. ,,

ile jest wart

sens istnienia

jak mam

pustkę w sercu

a Ciebie przy mnie

Dawid Podsiadło (,,Co mówimy?”)