teatr umysłu, burdel podświadomości

jak to jest już nie mieć marzeń? jak to jest mieć wszystko?

i płonie nagrzanymi betonami i kostką brukową, spaniem z otwartym oknem i włączonym wentylatorem, makaronem z truskawkami, botwinką, borówkami zbieranymi po porannym deszczu, wynoszeniem śmieci bio co drugi dzień, rowerem do pracy pomiędzy ludźmi z dmuchanymi materacami pod pachą, ciepłym jak zupa jeziorem po zmroku, wracaniem w upiaszczonych klapkach w samym kostiumie przez osiedle, z otwartymi szybami w samochodzie, z jasnym salonem, z kluskami parowymi w biedrze, z czereśniami i nektarynkami, z młodymi ziemniaczkami, z rozmowami do rana, z dniem tak długim że aż się zachciewa nim żyć

których nigdy nie było a już ich nie ma