#poetycki

Żyje we śnie,

jestem wśród dzikich

zwierząt,

mam brudne kły,

chce odpocząć na

polu pełnym

pięknych róż,

jutro obudzę  się znów

z sierścią na pościeli.

Do samego końca

patrzymy się na

siebie,

oczekujemy ostatniego

słowa, które będzie czymś

więcej niż

żegnaj.

Zrobić pierwszy krok

do przodu,

zmierzyć wzrokiem

ciemny las

a potem

zamieszkać wśród

wilków,

zedrzeć własną

skórę,

nałożyć nową

i wyć do księżyca.

Pijane psy wyją nocą,

odgłosy rozbijanego szkła za ścianą,

śpiew smutnych panów na ulicy,

mój zegar na ścianie nie chodzi,

jestem sam.

Jak na razie

na teraz,

jesteśmy,

oddychamy,

chodzimy razem na

spacery,

widzimy siebie

przy śniadaniu,

przy obiedzie,

przy kolacji,

w swoich ramionach

szukamy ukojenia,

jak na razie

na teraz,

jesteśmy jeszcze ludźmi.

W nocy najlepiej się umiera,

bezszelestnie,

bez płaczu,

w nocy najlepiej się umiera,

powiedzieć śmierci przyjdź,

bez strachu.

W nocy staje się łowcą cudzych snów,

ma dwa metry wysokości,

na podłodze w jego komnatach

leżą ludzkie kości,

w czarnych koszach na śmieci

przechowuje ludzkie embriony,

ma dwa metry wysokości,

sto kilogramów wagi,

jest olbrzymem,

jest wśród nas,

w naszych głowach

kiedy śpimy,

kiedy jesteśmy samotni.

Odchodzimy i przychodzimy

na nowo,

symbioza strachu z miłością,

na okrągło.