#tinus3.0

Soms heb je van die dagen dat je niet toe komt aan bloggen, een andere keer wil je wel maar werkt de wifi weer eens niet mee.  Wat kan je je daar dan aan storen. Dan merk je eigenlijk pas hoe erg die smartphone en internet enorm “belangrijk” zijn geworden in je leven. Ik heb al vaker geroepen: zou graag eens een weekje op vakantie willen zonder dat ding. Even helemaal niets. 

In mijn jeugd, nog niet eens zo lang geleden. Had ik nog geen mobiel, althans halverwege kwamen deze pas een beetje in de picture, toen ik eigenlijk net naar het MBO ging. Toen liep je nog met een pocketline swing of een van de eerste nokia’s. Het enige wat je toen kon doen is een beetje (beperkt) sms-en en bellen met elkaar. Althans voor mij was het meer voor noodgevallen. Vrienden sprak ik liever face 2 face in de kantine of in de kroeg. Je zat niet met 4 man aan tafel met dat ding te spelen. Je had echte gesprekken met elkaar. Je was met hun en de omgeving bezig. De jeugd van tegenwoordig weet niets eens meer beter. Ze worden nog net niet geboren met een smartchip ingeplant. Maar gaan we daar niet wel naar toe of is dat toch een beetje Science Fiction? Wie zal het zeggen. In de 15 jaar dat ik nu met een telefoon rondloop is de technologie zo hard gegaan dat het voor mij soms al niet eens bij te benen is. Laat staan voor de generaties voor mij...

De jeugd krijgt het allemaal met de paplepel ingegoten. Die hoeven binnenkort niet meer met volle rugzakken met zware boeken naar school te gaan of het is tegenwoordig zelfs al zo? Maar weet wel dat een I-pad/tablet steeds meer een verplichting wordt als je naar school gaat. Is dat gezond? In ieder geval wel voor de tere ruggetjes. Immers wat weegt nu een tablet. Denk dat binnenkort de van Dale ook wel een woord kan schrappen uit het woordenboek, namelijk “boeken kaften”.

Maar de technologie gaat verder en de smartphone blijft een vast onderdeel nu in ons leven. Een gesprek op het terras wordt niet meer gevoerd door worden maar door typen. Natuurlijk maar ik mij er ook wel schuldig aan om dat ding wel eens tijdens een gesprek te gebruiken. Maar toch wil ik mijzelf weer een beetje gaan aanleren als je in gezelschap zit de mensen die je dan contacteren op je telefoon maar even te laten wachten. Immers de wereld vergaat er niet van.

De laatste week ben ik wat meer alleen (aan het werk) en kijk dan af en toe eens over mijn scherm heen. Zit nu wat meer op een plek te werken waar de lokale (jeugdige) turken komen. Zo gister nog, kwamen vlakbij mij 4 meisjes zitten om wat te drinken en lekker op zondag met elkaar “gezellig te ontbijten”. Nog voordat ze eigenlijk allemaal zaten kwamen ze al te voor zijn. De glimmende zwarte schermpjes gingen allemaal van key-lock af en de vingers gingen allemaal weer heen en weer. In het uur wat ze bij mij hebben gezeten hebben ze misschien maar 5 minuten met elkaar gepraat...

Vaak ook als je nu een stelletje tegenkomt, dan vraag je: hoe hebben jullie elkaar eigenlijk ontmoet? Geloof dat ik alleen nog maar het antwoord hoor: via internet. Is er nog leven en liefde mogelijk buiten de smartphone om? 

Hetzelfde gebeurt hier met het gay leven. Oke, misschien is het voor hun weg een beetje een openbaring of een vergemakkelijking in hun leven. Immers de lokale homo kunnen nergens anders heen om wat te vinden. Dan is internet en de smartphone wel een beetje een verrijking in hun leven. Kunnen ze toch, al is het weg voornamelijk achter gesloten deuren, een beetje een eigen leven leiden, homo zijn. Maar ook hierheen kunnen ze wel weer een beetje in doordraven. Ik zit wel eens bij de gayfriendly bar hier op het terras. Heb daar wel eens van die dagen gehad dan zat er aan elk tafeltje één of twee jongens en iedereen was met een bepaalde app met elkaar aan het communiceren. Als er een Turkse jongen tussen zat was het meestal wel de makkelijkste manier om te praten met elkaar. Aangezien de meeste hier geen of gebrekkig Engels spreken. Dan moeten we het maar doen met Google Translate. Maar voor de rest, kom op zeg. Waar is het spel gebleven van een knipoog, een gesprek met elkaar te voeren en een drankje samen aan een tafel te hebben om te kijken of je een match hebt?

Wat moet je eigenlijk schrijven na gisteravond... Na eindelijk 2,5 week te hebben zitten wachten op het weerzien van mijn vriendje. Druk met familie en vrienden en weinig tijd voor mij. Dat is het leven van een Turkse homo die niet uit de kast kan komen. Sowieso gaat in dit land vaak familie voor maar helemaal als je dus als Turkse jongen op andere jongens valt. Familie mag het niet weten dus moet het vriendje wachten. Aangezien zijn familie hier niet vandaan komt komen ze vaak een paar weken in zijn huis logeren. 

Maar gisteren was het eindelijk zo ver. We hadden al een paar dagen van te voren dit ingepland. Ja... plannen kan toch nog een klein beetje hier. We gingen samen Turkije - Nederland kijken. We wisten allemaal wat er op het spel zou staan. Een van ons zou na 90 minuten niet meer blij op de bank zitten. Iets voor 19:00u klopte ik bij hem aan en plofte we met een biertje en een joint op de bank. Aangezien zijn Engels nog heel veel gebreken heeft hebben we de wedstrijd met Turks commentaar gekeken. Gelukkig heb ik al wat eerdere wedstrijden van Galatasary gekeken waardoor ik het commentaar al iets beter kan volgen. Soms wel erg grappig om te horen hoe deze gast de namen van onze Nederlandse spelers uitspreekt. In het begin kon ik daar nog wel lachen maar al snel wist ik dat ik diegene was die niet blij de bank zou verlaten. Om eerlijk te zijn heeft Nederland/Oranje het toch af laten weten, Turkije heeft deze wedstrijd verdiend gewonnen en geen commentaar kan dit nog goed praten. Helaas dus geen EK voor ons volgend jaar. Maar met dit team waren we toch ook niet ver gekomen. Laat dit maar dan eens een lesje voor ons zijn. Zo zie ja maar dat wij als Oranje legioen niet moeten denken dat we automatisch in elke strijd mee doen. Een goed team hebben is belangrijker.

Af en toe krijg je wel eens de vraag ik Nederland niet mis. Om eerlijk te zeggen Nederland in zijn geheel niet. Vaak zijn het de kleine dingen die het hem doen. In mijn leven ben ik nog nooit zo lang van huis gebleven. Wel als kind zijnde maar dan stonden we 6 weken op de camping in Nederland. Dat valt toch niet te vergelijken. Op het gebied van bijvoorbeeld etenswaar en de taal blijft het toch hetzelfde. Ook nu met de komst van social media wordt het gemis daardoor verkleind. Elke dag ben ik wel even in contact met wie dan ook in Nederland. 

Maar natuurlijk moet ik zeggen dat ik wel wat zaken mis. Het opgroeien van mijn neefje. Dan kan wel foto's en video's van hem doorgestuurd krijgen maar wat ik dan mis is even hem een echte knuffel te geven. Nu ik hier nog maar ruim 2 weken zit kijk ik daar wel een beetje naar uit. Maar aan de andere kant bekruipt mij enorm het gevoel dat ik daardoor weer Alanya ga missen. Nederland op zich mis ik dus niet. Niet de files, altijd maar dat gehaast met werk en stress. 

Uiteraard mis ik nog meer familie en vrienden, zoals ook mijn ouders. Maar die komen over 6 dagen hierheen. Gezellig! Eveneens als een oom en tante die hier in het voor en najaar wonen zijn een paar dagen geleden hier weer neergestreken. Aangezien ik in mijn periode hier jarig ben heb ik toch leuke mensen om mij heen om het daar mee te vieren.

Maar er blijven genoeg momenten over dat ik zaken uit Nederland mis. Vannacht nog had ik eigenlijk enorm veel zin in drop... Mis ook af en toe mijn eigen keuken met al haar gemakken of mijn heerlijke bank. Ook al zuip ik hier genoeg bier een Amstel of Hertog Jan zou ik op zijn tijd ook wel lusten. 

Oh en wat ik zeker niet mis is het Nederlandse weer. Oke, op zijn tijd zou een avondbuitje om te boel een beetje af te koelen niet mis zijn. Maar wat is het toch heerlijk die warmte. Ben altijd wel een persoon geweest die daar goed tegen kon. Ondanks dat ik in Nederland eigenlijk nooit een korte broek droeg uit principe ben ik daar hier wel door veranderd. En ja als je eenmaal mooie bruine benen hebt (voor mijn doen) dan moet je je ze toch wel showen. Dus please laat het de paar weken dat ik weer in Nederland ben volop de zon schijnen. Ik wil niet de hele tijd in lange broek weer gaan lopen. 

Ook op het gebied van mijn clupje FC Utrecht mis ik het bezoek aan het voetbalstadion met al mijn vrienden daar wel. Vorig seizoen had ik al veel wedstrijden aan mij voorbij laten gaan. Nu ben ik opeens een Fox supporter geworden. Dat is toch echt niet te vergelijken en bevalt me moeilijk. 

Deze blog wil ik speciaal opdragen aan mijn beste vriendin/businesspartner in Alanya, Natalie ten Hoeve.

Wat ik eigenlijk de laatste tijd een beetje besef is dat ik hier in een reality soap bevind. Geen enkele dag is hier hetzelfde. Niet zoals in Nederland dat je weet dat je van maandag t/m vrijdag op kantoor moet verschijnen, een vast ritme hebt.  Elke dag is hier wel drama, ruzie, een lach, een traan, gezelligheid en conflicten. Toen ik hier in april en mei op vakantie kwam was ik de toerist. Maar nu je een tijdje hier woont en werkt zie je opeens de andere kant van de medaille. Je krijgt een kijkje in de keuken wat er zich afspeelt hier in Alanya en hoe er omgegaan wordt met de toerisme.

Nu ik dus steeds meer het gevoel heb gekregen dat ik er middenin zit lag ik vannacht er alleen maar over te malen ik ga er wat over schrijven. In de tijd dat ik hier ben heb ik zoveel verschillende mensen ontmoet, goede en slechte, gewoon gekke of hele charmante. Maar elk speler in deze soap heeft zo zijn bepaalde karakter.

Deze blog zal ook wel wat openbaringen geven wat sommige lezers niet wisten over Alanya of misschien ook wel over mij. Sommige zal ik er misschien een beetje mee choqueren voor anderen is het alleen maar sensatie. Wat ik niet wil bereiken is mensen/vrienden hier mee pijn doen dus ik zal niet alle sappige details of zo van elke vriend, persoon en/of karakter in deze soap beschrijven. Het voordeel wel is dat het meest gedeelte van mijn soap met Engels sprekende (soms wat gebrekkig) mensen is. Om deze reden zal ik voornamelijk de verhalen hierom heen in Nederlands typen zodat ik bij hun wel wat verder op de details in kan gaan en het lekker smeuïg is.

Aangezien ikzelf midden in deze soap zit zullen er misschien ook nog wel kanten/openbaringen van mij naar voren komen wat sommige lezers nog niet wisten. Tinus is immers ook een karakter met vele kanten en niet elke vriend of familielid kent elke kant van mij. Ik zal voor de rest (nog) geen echte namen noemen van de personen in mijn blog mitst zij daar zelf toestemming voor hebben gegeven.Wat ik al eerder zei zal ik mij voornamelijk richten op het Engels of ander talig gedeelte van “Goede en slechte tijden in Alanya”.

Maar ja waar ga je nu beginnen als je er al midden in zit. Wat nu wat mensen weten is dat ik vaak in een bar/restaurant werk. Althans voor de wifi. Voor de rest zit ik daar alleen maar op mijn kont naar een beeldscherm te staren. Af en toe kijk ik dan even over mijn beeldscherm heen wat er zich nu weer allemaal afspeelt. Mijn beste vrienden hier in Alanya, Natalie bespreek ik alles wel mee wat er hier zich afspeelt. Aangezien zij nu een paar weken op vakantie is in Nederland wil ik haar hier via deze weg een beetje op de hoogte houden van alle smeuïgheid.

De vrienden die ik in Nederland heb zijn ook al heel divers en moeilijk te omschrijven. Zo is dat ook met de vrienden/karakters hier. Er zijn dus goede vrienden, vrienden die vaak niet veel goeds in hun zin hebben. Gewoon vrienden om een drankje mee te doen. Vrienden alleen om hun drama. Mensen die mij willen gebruiken maar ik (niet) meer laat gebeuren. Karakters die ik wil weer gebruik voor “my personal game”. Immers ik heb ook wel een beetje Ludo, Jeff of Lucas qua karakters in mij.

Het is op het gebied van echte goede vrienden krijgen hier niet makkelijk. Wel op het gebied van de Nederlandse maar bijvoorbeeld de Turkse karakters hier zeker niet. De meeste hier zijn echte soapacteurs en hebben vaak meerdere (verborgen) kanten. Als toerist zie je deze meestal niet en val je voor hun charmes. Maar dus na een tijdje hier te zijn merk je pas hoe iemand echt kan zijn. Maar de laatste paar weken heb ik op het gebied van een Turkse goede vriend er zeker wel eentje gevonden nu. Een charmante jongen met het hart op de juiste plek. Ter verduidelijking een hetero ;-). Ook wel een flink party beest en dat past ook wel in mijn straatje hoe ik nu (weer) ben. Maar over die kant later nog wel een keertje. 

De afgelopen paar weken hebben we samen al veel lol meegemaakt, gelachen, gedanst en zelfs een beetje samen achter wat dames aangezeten. Just for fun. Deze goede vriend nu heeft best wel een vrij bestaan ten opzichte van vele andere Turkse karakters hier en daar kunnen er wel wat jaloers op zijn (zie mijn eerdere blog daarover). Zo dus nu ook een beetje het geval in de nacht van zondag op maandag. Na weer een nacht uit geweest te zijn liep ik langs mijn vaste bar en vroegen of ik nog een drankje wilde doen aldaar op het terras. Er zaten dit keer nog aardig wat mensen om 3:00 uur dus dacht ik sluit me er nog wel even bij aan. Maar na dat biertje was ik het toch wel zat en ben ik mijn bedje gaan opzoeken. In de tijd dat ik net op een oor lag kwam mijn beste Turkse vriend daar langs en is daar ook nog even neergestreken. Hier in Turkije wordt onder de lokale gemeenschap ook behoorlijk wat gedronken. Ook door diegene die de hele dag hebben gewerkt, dan praat ik niet van 9-17u maar die draaien dagen van minimaal 12 tot 15 uur. Daarna kom de fles op tafel en eigenlijk hebben de meeste die zulle lange dagen werken geen goede dronk. Mijn vriend had ook lekker gefeest maar die is altijd in relaxte sferen en geniet van het leven. Geen stress in zijn kop en daardoor altijd gezellig. Waar hij die nacht mee aan tafel zat is best wel een apart karakter. Deze denkt dat die op 18 jarige leeftijd al heel wat is, een player op en top. Liegt alles aan elkaar voor zijn eigen gewin maar valt steeds vaker door de mand. Maar deze 2 karakters zaten dus tegenover elkaar. Allebei bezopen en 2 verschillende botsende karakter. Dronken en jaloezie gaan nooit hand in hand samen. Na een paar minuten was mijn vriend het zat en wilde naar bed. Die stond in een opwelling snel op en wilde eigenlijk naar huis vertrekken. Maar het jeugdige karaktertje kreeg opeens de ingeving dat hij kwaad wilde en kreeg het daardoor zelf te kwaad. Die heeft in een opwelling iets gepakt en daarmee mijn vriend op zijn voorhoofd mee geslagen. Wat resulteerde in een gebroken voorhoofd. Gelukkig zaten er nog wat toeristen op het terras die mijn vriend hebben opgevangen en naar het ziekenhuis hebben gebracht. Hopelijk zie ik die nog even zodat ik ze daarvoor ook kan bedanken. Maar dit omhoog gevallen playertje die dit heeft veroorzaakt staat definitief op mijn zwarte lijst met karakter die ik dus alleen nog gebruik “for my personal game”. 

Wat ik al eerder zei is dat het leven hier snel gaat als het aankomt op drama het is soms niet eens meer bij te houden en heb helaas ook niet altijd de mogelijkheid om alles te beschrijven. Misschien moet ik RTL maar uitnodigen voor een real life show hier in Alanya. Mijn Turks is niet zo hard gegroeid de laatste tijd. Kan wel wat verstaan maar met Nederlandse ondertiteling kan ik helemaal alles begrijpen :-).

Homo zijn wat is dat nu eigenlijk... 

Zelf weet ik nu bijna mijn halve leven dat ik me meer aangetrokken voel tot de mannen als het aan komt op de liefde. Rond mijn 17e levensjaar begon dit steeds meer tot mij door te dringen. Maar toch wilde ik me er niet helemaal aan toe geven. Ook al hebben we in Nederland een tolerante samenleving waar dit tot op zekere hoogte wordt geaccepteerd. Tot mijn 24e heb ik toch in “de kast geleefd” tegenover mijn familie. In de 7 jaar dat ik het al wist voordat de deur wijd open ging heb ik wel een aantal mensen het in vertrouwen verteld. Soms moest ik wel. Zal niet verder op de details in gaan maar diegene weet het wel als zij dit leest. Liefde en vriendschap gaat helaas niet hand in hand met elkaar. Nadat ik het verteld had hebben we geen makkelijke periode gehad maar ben blij dat de vriendschap heeft overwonnen en ben gelukkig dat we nog steeds samen goede vrienden mogen zijn. 

De dag dat ik echt uit de kast ben gekomen tegenover mijn ouders herinner ik mij nog als de dag van gisteren. Het was op een zondagmiddag, ik was in Stadion Galgenwaard de laatste wedstrijd aan het kijken van FC Utrecht - Feyenoord met mijn vrienden. Ja je kan homo zijn en ook voetbalsupporter/hooligan. Tijdens deze wedstrijd kreeg ik het gevoel dat het vandaag moest gebeuren. Misschien door het bier, misschien om niet meer met leugens je leven te hoeven leiden. Maar na deze wedstrijd was de dag des oordeels. Toch met een klein beetje lood in mijn schoenen kwam ik thuis. Ik plofte neer in mijn stoel en heb het er maar meteen allemaal maar uit gegooid. Misschien het verschrikkelijkst was dat ik daarna met andere familieleden uit eten ging en ik al na 5 minuten weer weg moest. Eigenlijk heb ik mijn ouders dus stom verbaasd achter gelaten. Althans dat zegt nog steeds mijn gevoel. Gelukkig kwamen ze daarna ook aansluiten bij de groep en hebben we het er nog even goed over kunnen hebben met uiteraard een goede neut ernaast.

Wat ik nog steeds het moeilijkste vond om het openbaar te maken is dat ik eigenlijk al jarenlang met een kinderwens rond loop. Bij mijn kant van de familie ben ik de enige man die de familienaam kan doorgeven. Maar die kinderwens zal ik nooit opgeven. Ben nog steeds jong en tegenwoordig is zoveel mogelijk. Never give up your dreams!!!

Maar nog steeds de vraag... Wat is homo zijn nu eigenlijk?

Being gay klinkt toch eigenlijk beter. Gay in het Engels betekend toch ook vrolijk. In Nederland is Homo toch ook nog steeds een scheldwoord. Moet ook bekennen dat ik mijzelf er ook wel eens schuldig aan maak om het te gebruiken als scheldwoord. Dit gebeurd dan voornamelijk op de tribunes van het voetbalstadion. Het grappige is dat dan een van mijn beste voetbalmaatjes altijd sorry zegt als die het woord gebruikt. Maar de tolerantie in de voetbalwereld is toch nog wel steeds laag met betrekking tot homo zijn. Oke, je kan als supporter het zijn maar als voetbalspeler... Nee dat wordt nog steeds niet geaccepteerd. Hoe kan dat toch zo zijn? Is de voetbalwereld dan te vergelijken met de Islam?

Zelf ben ik ook gelovig opgevoed en schuif dat niet onder stoelen of banken. Maar in mijn geloof wordt dit wel geaccepteerd. Ik voel mij niet schuldig als ik mijn kerk binnen loop en bid tot onze god waar ik in geloof. Oke, in Nederland hebben we er ook genoeg jaren over gedaan om de “homo’s” en wat allemaal nog niet meer te accepteren. Ook al is dat nog steeds niet overal zo. Kijk maar naar het nieuws dat Neerlands bekendste travestiet Mayday laatst in Amsterdam nog van haar fiets is getrapt...

Zo wat is dan tolerant aan Nederland? Oke, het is niet te vergelijken met hier in Turkije. Maar waar ben je dan beter af? Openbaar homo zijn en meer de kans te krijgen dat je verrot wordt getrapt of toch maar stiekem hier in Turkije omdat de Islam en alles eromheen je anders niet accepteert als je homo bent. Een misschien veilig leven maar wel alles in het geheim...

Nu ben ik dus als Europese homo te vinden in een Islamistisch land. Probeer hier een beetje de cultuur te snappen maar elke dag verbaas ik mij daar nog steeds over, de gewoontes en zoals ik al eerder had geschreven de jaloezie onder de mannen. Maar nu dus even over het homo zijn als Turkse man. Hier in Alanya is een vriend van mij een Gay (Friendly) bar gestart. Zo moet die het omschrijven door de werking van het land hier. Nu in de afgelopen maanden daar over de vloer geweest te zijn en de Turkse gemeenschap ook over de vloer te zien blijft mij toch heel wat zaken mij verbazen. De lokale bevolking (Alanya) is hier bijna niet te vinden. Immers niemand mag het weten dat zij homo zijn. Het is toch wel een stad van ons kent ons. De meeste Turken die hier een drankje en dansje komen doen zijn dan ook niet vanuit deze regio. Zij komen onder andere uit Istanbul of Ankara hier vakantie vieren. Naar zeggen schijnt Istanbul wel een hele levendige homo scene te hebben, maar deze stad ligt dan ook wel in Europa. Helpt dat dan toch een beetje dat de cultuur zich al meer aan het aanpassen of omdat het zo een grote stad is dat het gewoon minder opvalt... Misschien dat ik het binnenkort ook daar maar eens een kijkje moet gaan nemen.

Maar voorlopig ben in nog even in Alanya te vinden. Waar ik als Protestant Gereformeerde Europese Homo wel open kan zijn, dat wordt dan wel geaccepteerd. Immers word ik ook nog gezien als toerist en die hebben geld. Misschien ga ik de werking van het Islamistisch zijn nooit helemaal snappen maar dat mensen niet een openlijk leven kunnen leiden wat ze toch graag willen, daar kan ik niet tegen. Is het wat dat ik mij maar moet gaan bekeren tot de Islam en van binnenuit de verstandhouding te verbeteren?

De afgelopen dagen heb ik mijn blog een beetje verwaarloosd. Of heb ik er gewoon geen tijd voor gehad? Het is mij namelijk de laatste paar dagen steeds meer gaan inzinken dat mijn periode hier tot een einde gaat komen. Dit omdat mijn visum gaat aflopen, dan zitten mijn 90 dagen Turkije er al weer op. Ook kreeg ik vanochtend een wijziging door in mijn vliegticket waardoor ik in de ochtend al naar huis moet vliegen en niet nog een volledige dag heb (origineel was het om 23:00u). 

Is de tijd nu zo snel gegaan omdat ik hier zoveel plezier heb? Ik kan eigenlijk niet echt antwoord geven op deze vragen. Het lijkt soms of hier de tijd veel sneller gaat dan in Nederland. We hebben natuurlijk de uitdrukking “de tijd vliegt wanneer je lol hebt”. Tijd hangt dan ook weer samen af met je emoties. In de tijden van begin dit jaar dat ik thuis op de bank aan het hangen was en mijzelf kapot verveelde... nou dan kon de tijd niet hard genoeg gaan. 

Hier in Alanya zou ik nu wel even willen dat ik in een zwart gat zou zitten, dat de tijd even stil zou staan. In Nederland draait alles om het plannen zodat je je tijd zo goed als mogelijk indeelt. Hier is dat amper mogelijk. Daar heb ik al eerder over geschreven. Plannen is bijna niet mogelijk en vooral niet met Turken. Ja oke, met de Nederlanders hier gaat dat wat beter. Maar een volle agenda heb ik nooit en als ik dan terug kijk op vorige week dan denk ik weer dat was toch uiteindelijk weer een volle bak. Spontaan blijft toch wel het leukst om mee te maken. Voor de rest zeg ik hier “heb tijd genoeg”. Maar nu dus toch tijd een minder goede vriend van mij gaat worden ga ik voor mijzelf wel even wat acties ondernemen. Niet dat ik alles nu strak ga inplannen maar wel iets meer naar mijzelf luisteren. Natuurlijk is het geweldig om elke avond te feesten maar het nadeel is dat je dan ook weer een gat in de dag slaapt. Dat is ook weer zonde van de tijd. Aangezien ik ook een beetje te veel gefeest heb de laatste tijd ga ik daar toch wel een stapje in terug nemen. Vanavond dan nog niet.. die avond staat al weer even ingepland (met een Nederlandse vriendin ;-)). Maar misschien een borrel minder kan ook geen kwaad om morgenochtend weer wat fitter te zijn.

Tijd voor de relatie die ik hier met iemand wil opbouwen vliegt ook al voorbij. We zien elkaar al zo weinig. Als Nederlander wil je een beetje weten waar de relatie heen gaat. Dan zeggen we altijd wel “de tijd zal het leren”. Maar de tijd die we samen kunnen doorbrengen is al zo weinig. In april hebben wij elkaar ontmoet hier in Alanya. In mei ben ik dan nog eens teruggekomen voor hem maar in die week dat ik hier was hebben we elkaar maar 1 keer kunnen zien. Ook toen kwamen we al tijd te kort. Nu ik hier dan nog eens 2,5 maand zit is tijd nog steeds een factor. Maar dat niet alleen. In Turkije hebben ze toch hele andere gewoontes en omgang met hun emoties dan wij als Europeanen kennen. Dan komt de factor “homo zijn” in een Islamistisch land er ook nog bij. Een heel open bestaan kan je hier niet leven. 

Familie is hier heel belangrijk en vaak komen ze uit andere steden op bezoek en blijven dan ook een tijdje overnachten. Dan niet in een hotel maar allemaal bij elkaar in huis. Dit betekend dan ook dat het homo zijn weer op pauze gezet moet worden en ver weg gestopt. Contact met elkaar hebben word een stuk minder omdat de familie zijn tijd opgeslokt. Ook al denk ik dan weer als Europeaan een berichtje per dag is toch ook zo gestuurd? Al gaat de tijd dan wel snel voor mij omdat ik voor de rest mijn eigen leven lijdt, maar een beetje meer tijd samen doorbrengen zou niet verkeerd zijn voordat ik weer terug moet naar het natte koude kikkerlandje. 

Wat ik al eerder zei, althans het komt van Einstein. Tijd hangt samen met emoties. Wanneer je lol hebt vliegt de tijd maar wanneer je dan ook nog eens in die periode je liefde op de proef wordt gesteld. Dat kan soms enorm killing zijn. Vaak probeer ik zelf mijn emoties op een rijtje te houden en me niet te laten gaan als een waterval. Helaas is dit makkelijk in mijn blog gezet dan gedaan. Daar heb ik dan mijn hotelkamer nog voor om mij even terug te trekken. Even alles relativeren, schreeuwen of een potje janken op wat muziek blijft toch mijn beste medicijn. Het is gratis, daar zijn wij als Nederlanders toch dol op.

Top op heden snap ik nog steeds niet hoe ik het allemaal vol hou. Na nu 1,5 maand al hier in Alanya te zitten heb ik nog geen fatsoenlijke avond geslapen, althans op tijd naar bed. Laten we zeggen om 23:00 uur op één oor te gaan. Dat had ik me eigenlijk 2 dagen geleden eens voor genomen. Maar hier in Turkije, althans Alanya (de rest van het land ken ik nog niet) heb ik nog geen enkele dag echt volgens planning kunnen uitvoeren. Zo dus ook 2 dagen geleden. We gingen even een drankje doen met een andere vriendin bij een beachclub. Dit was rond een uurtje of 8 die avond. Een drankje werd al snel 2. We zaten daar lekker op het terras aan de zee, heerlijk uitzicht maar het restaurant/hotel zelf was qua eten niet om naar huis over te schrijven. Dan maar nog een borreltje bij een andere bar. Al snel was het middernacht en deze kroeg liep leeg. Mijn gezelschap had nog geen zin om naar huis te gaan en wat doet Tinus, die gaat nog wel even mee. Dus hup naar de volgende tent. Voor dat ik het wist lag ik weer om 3:00 uur op bed. En dat terwijl ik me voorgenomen had nu eens een avondje niet te gaan stappen... De volgende dag had ik namelijk al weer met andere vrienden afgesproken om een avondje te gaan dansen. Ik heb denk ik ook nog wel een inhaalslag te gaan in mijn leven. In Nederland ben ik eigenlijk al jaren niet meer echt uit geweest. Oke af en toe even naar de kroeg en een dansje maar hele nachten lang. Nee dat is voornamelijk geweest voordat ik de 3 kreeg vooraan mijn leeftijd. De laatste jaren was het meer gezellig een biertje doen met vrienden in de kroeg, op het terras of natuurlijk in het voetbalstadion.

Maar aangezien ik een nieuwe versie van mijzelf gestart ben ga ik er ook maar een nieuwe “jeugd” van maken. Nu zul je wel denken maar de titel van deze blog... ik lees nog steeds alleen maar verhalen over alcohol. Na een niet zo lekkere nacht eergisteren stond ik al vroeg naast mijn bed. Een dag om eens wat nuttigs te doen. Samen met een vriendin hebben we wat zakenplannen die we al een tijdje geleden hebben besproken maar nu echt even mee gaan knallen. De hele dag daar lekker aan gewerkt en het eerste project kunnen lanceren. Maar daarover nog uitgebreid een andere keer. 

We wilde ons na deze dag zwoegen eens lekker laten verwennen en waar kan je dat beter dan in de Hamam. Dat riepen we al meer dan een week. Zo gezegd zo gedaan zou je denken... Maar eerst kregen we bericht van een vriend dat deze in Alanya was gearriveerd en of we even een bakkie gingen doen in het centrum. Aangezien de Hamam waar we heen wilde daar ook zat konden we dat mooi combineren. Even kletsen werd snel al wat later. Ondertussen hadden we ook nog niets gegeten. Maar de Hamam ging om 22:00 uur dicht dus dat gingen we eerst doen. Dat hebben we gedaan nu met zijn 3-en. Plannen kan je hier dus gewoon niet en elke dag zit vol verrassingen. Daarna toch maar snel wat gegeten, omkleden en naar de stad terug want andere vrienden zaten daar om mij te wachten. Eerst even een borrel op het terras met een groep wat spontaan al weer was gegroeid. De muziek knalde op de straten al weer lekker vanuit de speakers dus die heupen wilde wat gaan doen. Na een biertje de Latino club ingedoken hier in het centrum/haven. Deze zit op de bovenste verdieping van een 3 hoog tellende discotheek. Met een geweldig uitzicht en mooie vrouwen om mij heen om mee te dansen even mijn moves laten zien. Een heerlijke beat met salsa en merengue invloeden erdoor. Zelf was ik niet zo in de stemming om veel te drinken maar wel om een gezellige avond te hebben. De rest om mij heen begon wel al een beetje aangeschoten te worden. In Alanya centrum sluit hier alles om 3:00 uur. De groep had eigenlijk nog geen zin om naar huis te gaan en wilde naar een club buiten de stad die nog even een paar uurtjes doorgaat...

Elke dag blijft hier toch nog steeds een verrassing hier in Alanya. Er valt bijna niets te plannen. Dan heb je plannen gemaakt en na een paar uur zijn die weer compleet anders. De oude Tinus zou hier gek van worden de nieuwe Tinus gaat hier meer met de flow mee. Oke, ik heb af en toe ook nog wel mijn baalmomentjes (zie mijn facebook posts haha). Maar ga toch proberen me er allemaal niet meer in mee te laten slepen. Dat is de reden dat ik Tinus 3.0 ben gestart. Een nieuwe versie van mijzelf. Eerder had ik al geschreven dat ik jullie mee zou nemen in de reis van de 3.0. Waar staat dit nu eigenlijk voor en wat zit hier nu achter. Dus hierbij mijn eerste blog over dit. Gaande weg hoe meer ik mijn blog vul zal ik hier ook nog dieper in mee gaan anders is het meteen te veel drama in één keer ;-). Vanuit mijn opleidingen (MBO Systeembeheer en HBO Bedrijfskundige Informatica) werk je met software. Bij het lanceren van een nieuwe update hiervan krijg je een ander versie nummer. Zodoende 3.0

Maar wat is er dan gebeurd met de andere versies. Tinus is een nickname die ik al een tijd terug heb gekregen van vrienden. Toen was er nog geen versie nummer. Dit is eigenlijk een paar jaar geleden ontstaan toen ik er helaas even uitgeklapt ben en een tijdje thuis kwam te zitten. Toen ik weer aan de slag ging had ik mijzelf voorgenomen een verbeterde versie van mijzelf neer te zetten, Tinus 2.0. Naar mijn inziens was ik goed op weg en deed andere dingen met mijn leven dan daarvoor. Maar toch was ik niet helemaal gelukkig. Zat veel alleen thuis en sloot mij een beetje af van anderen in mijn privé leven. Keihard werken, bank hangen en slapen is geen goede combinatie. Liet veel vrienden zitten en zegde veel feestjes af. Op mijn eigen bank voelde me ik toch het veiligst in plaats van in het openbaar te verschijnen. Waarvoor hierbij naar allen mijn welgemeende excuses!!!

Afgelopen december kwam een ander keerpunt in mijn leven, kreeg te horen dat na 13 jaar vast dienstverband dit ontbonden werd. Dit kwam heel hard aan. Ook omdat ik met het bedrijf van kinds af aan ben opgegroeid en vond het geweldig dat ik uiteindelijk echt voor dit bedrijf mocht gaan werken. Heb dit ook met veel plezier gedaan en altijd een harde inzet getoond. Maar toch een einde en ik wist even helemaal niet meer wat ik nu met mijn leven aan moest. Dan heb je een paar lieve ouders die vragen of je mee gaat naar Turkije in april om even lekker bij te komen. Na wat twijfel heb ik toch ja gezegd. Ik was al een aantal jaar niet op vakantie geweest dus Why Not. Het ontstaan van Tinus 3.0 is begonnen. Vanaf februari dit jaar ben ik een nieuwe weg ingeslagen en mijn ogen geopend op een nieuw leven. Een lach kwam weer op mijn gezicht, begon weer meer met vrienden te communiceren en af te spreken en zag dat het leven goed is. Ook maar meteen weer eens wintersport geboekt, daar was ik ook al jaren niet heen geweest. Wat was dat een schitterende week. Westendorf volgend jaar ben ik er ook weer! Ben nu een nieuwe weg in gegaan en wist niet dat mijn leven zo geweldig kon zijn. Mijn vrienden en vriendinnen en uiteraard mijn familie zijn geweldige mensen en wil ze niet meer missen in mijn leven. Ik heb mijn ogen wijd open staan en ga zorgen dat ik jullie niet meer uit mijn leven verlies. Tinus 3.0 had zonder jullie geen succes kunnen worden. Ook al is de lancering nu pas een half jaar ik kan oprecht zeggen dat het een succes is. Oke, er zijn af en toe nog wat bugs maar gaandeweg zal ik die verbeteren. En af en toe moet je ook nog wel eens een foutje hebben, zulke leermomentjes moet je houden in je leven. Begin nu wel een klein beetje emotioneel te worden hier achter mijn laptop en mijn scherm zie ik nu een beetje wazig. Tranen van een gelukkig man! Ik ben wie ik ben, TINUS!