#uitdekast

Sophie van den Enk presenteert de volwassen versie van ‘ Uit de kast’. Dit keer komen de ‘ouders uit de kast’. Lees op www.thismademyday.nl waarom het nodig is. - - - - #televisie #comingout #televisie #sophievandenenk #kroncrv #npo #uitdekast #oudersuitdekast #blog #blogger #bloggen #dutch #dutchblogger #TMMD #NL #website #entertainment #blognl #EBlogger #wordpress #socialsnowballs #Nederlands #Nederlandseblogger #maleblogger #blogpromotion #apeldoorn

Maar wat als je zoiets hebt van. Waarom moet ik het je zeggen, vaak zullen mensen dat toch doorhebben of later wel achterkomen al dan niet toevallig. Moeten we het echt anno 2018 face-2-face mensen hiermee confronteren en het een ding van maken? Daarnaast één iemand hiermee confronteren is ook niet alsof je het heel de wereld hebt vertelt. Want bij het ontmoeten van nieuwe mensen moet je je weer opnieuw uiten voor hen. Ik vind dat niet zo erg, maar ergens vind ik het super onnodig. Het is precies een visuele cirkel dat oneindig blijft doordraaien. Het is precies een taboe aanhalen dat het ooit en taboe was. En het is fijn dat mensen zich openstellen en laten zien dat ze het accepteren en het normaal vinden. Maar het zo direct, zo aanhalend? Voor mij hoeft dat niet. Dus mij er direct mee confronteren is soms wel even een slag in mijn gezicht. Ben jij homo? Wtf, zie ik eruit als een homo? Doe ik als een homo? Waarom vraag je dat? Je zult het wel doorhebben als er een knappe jongen voorbij loopt en ik ineens omkijk of er een opmerking op geef. Maar. Misschien wil ik het helemaal niet vertellen. Dat heb ik ook al meegemaakt, dat ik in een bepaalde groep mensen kom en dan zoiets heb van. Oei, deze mensen zijn niet zo openminded. Dus dan wil ik het toch liever voor mezelf houden. Ik vind die personen dan ook stom want je hoort altijd gewoon jezelf te horen zijn. Is het verkeerd om je dan te outen in 2018? Totaal niet! Ga je gang als jij je er goed bij voelt. Zorg wel niet dat jij iemand anders uit want dat vind ik echt niet oké. Maar als jij vind dat je er klaar voor bent en de wereld jou echte zelf wilt laten zien. Doen! Maar ga niet mensen zelf ermee confronteren. Misschien hebben ze zichzelf wel gewoon geaccepteerd om wie ze zijn en willen ze niet hiermee direct geconfronteerd mee worden. Holebi zijn is toch normaal? Waarom er een plaatje van maken? Voor sommigen hoeft dit niet.

Ik vond het dus verschrikkelijk toen het op een gegeven moment, het moment was om uit de kast te komen voor hen. Achteraf gezien heb ik dit ook niet heel handig aangepakt. Ik zou dat weekend op date gaan (met een meisje), maar omdat mijn moeder overdreven controlerend was, zowel over waar ik uithing als op mijn bankrekening, kon ik dit niet doen zonder het haar te laten weten. Mijn moeder en ik hadden die bewuste middag een lunch-shop middagje geplant in mijn voormalige woonplaats. Onderweg in de auto daar naar toe hadden we het over mijn weekend. Ik zei dat ik een afspraakje had, en daarna bleef het angstaanjagend stil. Ik ben vrij open van mijzelf en normaal gesproken zou ik er honderduit over praten, maar dat was nu dus niet het geval. Onderweg in de auto vroeg mijn moeder dus met wie. Waarop ik antwoordde, met een meisje. De auto bewoog alle kanten op, behalve de goede kant. En mijn moeder keek geshockeerd. Ze wist echt niet wat ze moest zeggen en begreep er helemaal niks van. Een jaar daarvoor had ik nog een vriendje. En ze had het echt nooit verwacht. Toen we eenmaal de auto hadden geparkeerd hadden en richting de stad liepen kwamen er iets meer woorden uit mijn moeder. Ze zei bijvoorbeeld dat ik niet iedereen zomaar mee naar huis hoefde te nemen en ze vroeg of ik nu alleen nog maar naar vrouwen keek. Ze vond het vies. Daar was ze heel duidelijk in. Ook zei ze dat als mijn opa en oma dit hoorde ze een hartaanval kregen en wilde ze weten wie het allemaal al wisten. Kortom, niet de beste reactie wat je kan krijgen van je ouders, maar ik had ook niet anders verwacht van ze. De shop middag was ook meteen niet meer leuk. Bij elk kledingstuk die ik aan mijn moeder liet zien was het opeens iets voor potten, en mocht ik het niet kopen. Toen we op een gegeven moment een lesbisch stel zagen was het helemaal klaar met onze shop middag. M’n moeder vond het vies en ze kon zich niet voorstellen dat ik zo wilde leven. We besloten te gaan lunchen. Terwijl op de menukaart keken zei mijn moeder, om het nog maar is extra er in te wrijven dat ze geen trek meer had. Ze was er kotsmisselijk van geworden. Eenmaal thuis vertelde mijn moeder het goede nieuws aan mijn vader. Verder mocht niemand het weten, zelfs mijn twee jaar jongere broertje niet. Mijn vader zei niks. Volgens mij iets vaags over de gay pride die over een paar dagen in Amsterdam zou zijn. Ik was ondertussen naar mijn kamer gevlucht, omdat ik het gedrag van mijn ouders totaal niet kon plaatsen. Het kwetste me enorm. Ik wist al die tijd al wel dat ik niet de beste ouders had die iemand zich kon wensen, maar dat hun reactie zo ernstig was, dat had zelfs ik niet bedacht.