Czy jest w życiu większa udręka niż przymus znoszenia samego siebie, wstawania co rano i mówienia sobie: Jeszcze jeden dzień się zaczął, muszę jakoś sobie z nim poradzić, przetrzymać go? [...]

»Nie możemy sobie wybrać, w kim się zakochamy« – tak powiedział mi pan Halloran. Pewnie miał rację. Miłość nie jest wyborem, lecz przymusem. Teraz to wiem. Ale może czasem jednak trzeba wybrać. A przynajmniej postanowić, że się nie zakocha. Zwalczyć to w sobie, usunąć w cień.

Chrystus ukochał nas miłością, której nie sposób wyrazić słowami, zaś nasza miłość do Niego budzi się w miarę jak zaczynamy pojmować długość, szerokość, głębokość i wysokość tego uczucia, przekraczającego wszelkie poznanie. Uparte serce zostaje zmiękczone i pokonane pociągającym pięknem Chrystusa, a także świadomością, że umiłował nas jeszcze wtedy, gdy byliśmy grzesznikami.  Bóg nie stosuje przymusu, lecz miłość. Ta miłość sprawia, że duma zamienia się w pokorę, nieprzyjaźń w miłość, a niewiara w ufność.

Jest bowiem kilka odmian ciszy; najlepsza jest ta, która zapada z wyboru człowieka, a nie przeciw niemu.