#prozagedicht

De zeventig centiliter Trojka was, volgens de zilveren letters op de plakkerig roze fles, geperst door een twaalf-laagse filter en nu ook door haar keel. Je had haar angstige twijfel kunnen voelen als je er met je wijsvinger overheen zou strijken, alsof het ‘het spijt me’ en ‘help’ tegelijkertijd in braille schreef. Elk hoopje scherven werd de volgende dag zwijgend vervangen door een ongebroken glas in het scheve keukenkastje. Maarten had zo al snel geleerd dat kwetsbare dingen makkelijk vervangbaar en minderwaardig waren. Sindsdien had hij elke week de chemische prikkeling van shampoo zijn ogen laten aantasten. Op deze manier probeerde hij haar te laten zien dat hij het wel waard was. Tot nu toe zonder veel succes. Ergens tussen haar parfum en gespleten knokkels hield hij ooit van haar en begreep hij waarom ‘wrede’ en ‘vrede’ hetzelfde worden uitgesproken.​

Je voelt de knispering van bevroren erwtjes tegen je voorhoofd en je sympathisering voor brandnetels op je knieën. Je hebt de zelfverdedigingstactieken die gehaald zijn uit natuurdocumentaires waarin leeuwen met zebralevers in hun mond rondparaderen. We hebben de leeftijd waarop anderen al iets in hun leven hebben bereikt. De smaak van plakkerig stevige kinderlippenstift met scherpe glitters van niet fijn genoeg gemalen glassplinters die je lippen in scheurtjes trekken. De crèmekleurige parelketting van je oma trekt om je nek, maar de kieteldood leek je einde. Je telt hoe lang de bijttekening op je linkerhand blijft staan. Niet lang genoeg. Opnieuw.

Er zit voldoening in het voelen van koud perforatormetaal dat de papiervezels een voor een voorzichtig breekt. Het soort van kapot maken op een niet schadelijke manier. Haar gemoedstoestand was zoals het platgekauwde rietje uit je beker kartonnen cola. Het ging. Met moeite. Alleen omdat het moest. De littekens op je knieën waren zoals de letters op sigarettenverpakkingen; bedoeld om te weerhouden, maar bovenal tevergeefs.

“Misschien is 'Poekie' gewoon weggelopen omdat ze niet meer kon verdragen hoe op een zoete toon die zelfs de dieren die tsunami's horen aankomenzou doen vluchten telkens eerst haar naam werd uitgesproken, als een onheilsvoorbode voor de volgende vlakke hand over haar zwarte vacht, die nog te jong is om te leren buigen voor een ander.” Dat zou je het meisje willen vertellen, dat huilend verkeersborden bekleed met zwart wit geprinte posters. Je doet het niet. Je ziel weegt evenveel als een niet goed onderbouwde thesis dubbelzijdig geprint op 21,3 gram papier. Op de lantaarnpalen hangen foto’s van vermiste katten boven feestvierende posters van mensen die 50 jaar worden; we kruisen elkaar nog steeds, maar komen elkaar en onszelf nog zelden tegen.

    T.S. Eliot