Hielden van (I)
De zeventig centiliter Trojka was, volgens de zilveren letters op de plakkerig roze fles, geperst door een twaalf-laagse filter en nu ook door haar keel. Je had haar angstige twijfel kunnen voelen als je er met je wijsvinger overheen zou strijken, alsof het ‘het spijt me’ en ‘help’ tegelijkertijd in braille schreef. Elk hoopje scherven werd de volgende dag zwijgend vervangen door een ongebroken glas in het scheve keukenkastje. Maarten had zo al snel geleerd dat kwetsbare dingen makkelijk vervangbaar en minderwaardig waren. Sindsdien had hij elke week de chemische prikkeling van shampoo zijn ogen laten aantasten. Op deze manier probeerde hij haar te laten zien dat hij het wel waard was. Tot nu toe zonder veel succes. Ergens tussen haar parfum en gespleten knokkels hield hij ooit van haar en begreep hij waarom ‘wrede’ en ‘vrede’ hetzelfde worden uitgesproken.
